The Billionaire's Fake Wife (Billionaires Book Series)

“อาเหอ ข่าวช็อกวงการ! ไอ้น้องชายพูดน้อยของฉันแอบคบสาว!”

เมื่อได้ยิน ซ่งชิงเหอกำมือถือแน่นโดยไม่รู้ตัว

เพราะเธอคือผู้หญิงคนที่เพื่อนสนิทพูดถึง เธอแอบคบกับน้องชายเพื่อนสนิทมาสี่ปีแล้ว

ในตอนแรกเพราะเกรงใจเพื่อนสนิท บวกกับตอนเธอคบกับเฉินฉู่เหยา เขาเพิ่งจบมัธยมปลาย เธอจึงไม่ได้บอกความจริงให้เพื่อนสนิทรู้

คิดไม่ถึงว่าเฉินฉู่เหยาเพิ่งจบมหาวิทยาลัย เขาก็เปิดเผยเรื่องนี้ให้ทุกคนรู้

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซ่งชิงเหอยิ้มเจื่อน “เขาบอกเธอแล้วเหรอ?”

“บอกก็บ้าแล้ว” เฉินจือเหยาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เหมือนแฟนเขาเพิ่งกลับจากต่างประเทศวันนี้ เขาจัดงานเลี้ยงต้อนรับแฟนที่ผับ......”

ซ่งชิงเหอพูดขัดทันที “เธอเข้าใจผิดหรือเปล่า?”

“ไม่มีทาง ปกติไอ้เด็กนั่นเย็นชาใส่ทุกคน วันนี้เขาดื่มเหล้าแทนสาว แถมยังให้ของขวัญด้วย เขาไม่ละสายตาจากสาวคนนั้นเลย สายตาอ่อนโยนจนฉันขนลุกไปหมด......”

เฉินจือเหยายังคงพูดไม่หยุด แต่ซ่งชิงเหอไม่ได้ยินอะไรแล้ว

เธอยังสงสัยว่าตัวเองหูฝาดหรือเปล่า

เมื่อซ่งชิงเหอตั้งสติได้ เธอพยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น ทำเป็นถามเสียงเรียบ “พวกเขาคบกันนานแล้วเหรอ?”

“เรื่องนี้ฉันไม่แน่ใจ แต่จากที่ฉันรู้มา เขาตามจีบสาวคนนั้นมานานแล้ว”

“จะว่าไปไอ้เด็กนั่นเป็นคนรักเดียวใจเดียวนะ ตามจีบสาวคนนั้นตั้งแต่ม.ปลาย ตอนนั้นคะแนนเขาสอบเข้ามหาวิทยาลัยอันดับต้นๆ ของประเทศได้เลย คิดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนใจเพราะสาวคนนั้น เธอลองเดาดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“สาวคนนั้นมีคนในใจแล้ว ตามหนุ่มสุดหล่อไปต่างประเทศ เรื่องนี้ทำให้เขาเสียศูนย์ไปพักใหญ่เลย”

“หลังจากนั้นสาวคนนั้นก็มีปัญหาตอนอยู่ที่ต่างประเทศ เขารู้เรื่องแล้วบินไปหาในคืนนั้นเลย สองสามปีที่ผ่านมา ตั๋วเครื่องบินไป-กลับเป็นปึกแล้ว.....”

“แม่เล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟัง ฉันสงสัยมากว่าสาวคนนั้นต้องสุดยอดขนาดไหน ถึงทำให้คนเย็นชาเย่อหยิ่งอย่างเฉินฉู่เหยาตัดใจไม่ได้มาตั้งหลายปี ในที่สุดวันนี้ก็ได้เห็นตัวจริงแล้ว เธอรู้ไหมว่าฉันเจออะไรมา?”

ซ่งชิงเหอเงียบแป๊บหนึ่งก่อนจะเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก “ไม่รู้อะ”

“สาวคนนั้นหน้าตาเหมือนเธอมาก! โดยเฉพาะดวงตา ฉันเห็นครั้งแรกถึงกับช็อกไปเลย เธอไม่ได้มีน้องสาวที่พลัดพรากใช่ไหม......”

คำพูดแต่ละคำดังเข้าหูซ่งชิงเหอราวกับเสียงฟ้าผ่า ทำให้เธอหูอื้อไปหมด

ความสงสัยบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เธอรู้สึกช็อกสุดๆ มือเท้าเย็นเฉียบเสียดกระดูก

จู่ๆ เธอนึกถึงวันที่เฉินฉู่เหยาจบม.ปลาย วันนั้นเขาไปผับแล้วดื่มจนเมาแอ๋ เฉินจือเหยาไปเที่ยวต่างประเทศ ก็เลยให้เธอไปรับเขา

กว่าเธอจะพาเฉินฉู่เหยากลับบ้านได้ก็แทบหมดแรง พอเปิดประตูเข้ามาในบ้าน เธอดันโดนจูบซะอย่างนั้น การกระทำของเขาดุดันและป่าเถื่อนมาก ทำให้เธอหนีไปไหนไม่ได้เลย

กลิ่นเหล้ารุนแรงบนตัวชายหนุ่มปกคลุมตัวเธอ กลิ่นเหล้าเย้ายวนบนตัวเขาค่อยๆ ทำให้เธอหน้ามืดตาลายจนเกือบทรงตัวไม่อยู่

แต่เฉินฉู่เหยากลับหัวเราะท่าทางเงอะงะของเธอ “พี่ไม่เคยจูบเหรอ?”

ซ่งชิงเหอตั้งสติได้ทันที เธอผลักเขาออก “เฉินฉู่เหยา นายแหกตาดูดีๆ ว่าฉันคือใคร”

เฉินฉู่เหยาไม่สนใจสักนิด เขายังคงยิ้มแล้วขยับเข้ามาใกล้ ร่างกายร้อนระอุแนบกับตัวเธอ “ผมรู้ว่าพี่ชอบผมมาก”

เป็นน้ำเสียงที่มีความมั่นใจมาก

เมื่อถูกจับได้ ซ่งชิงเหอหลุบตาลงอย่างกระอักกระอ่วน “ไม่......”

“ไม่ต้องรีบปฏิเสธ......”

เฉินฉู่เหยาเชยคางเธอขึ้นเหมือนหยอกล้อ วินาทีที่สบตากัน เธอเห็นเงาสะท้อนในดวงตาดำขลับของเด็กหนุ่ม ราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

“พี่ สายตามันโกหกกันไม่ได้นะ”

“ผมให้โอกาสพี่ผลักผมออก......”

กลิ่นเหล้าที่ปกคลุมรอบตัวทำให้สติอันน้อยนิดของเธอหายไปจนหมด

หัวใจที่เต้นอย่างบ้าคลั่งในตอนแรกสงบลงอย่างประหลาด เธอสบตาเด็กหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว จู่ๆ ก็รู้สึกถึงสัมผัสนุ่มนวลที่ริมฝีปาก

เด็กหนุ่มล็อกท้ายทอยเธอแบบไม่ทันตั้งตัว แล้วก็โน้มตัวลงมาจูบเธอเบาๆ

เธอเคลิ้มไปกับจูบอันอ่อนโยนและนุ่มนวลจนไม่อาจถอนตัวได้

วันนั้นคือครั้งแรกของเธอ เฉินฉู่เหยาเอาแต่กอดและจูบเธอเหมือนไม่รู้จักเหนื่อย เป็นค่ำคืนที่เร่าร้อนและดุเดือดมาก

ตอนใกล้ถึงจุดสุดยอด เขาโน้มตัวลงมาจูบดวงตาเธอ พูดด้วยเสียงทุ้มมีเสน่ห์ “ไม่ต้องกลัว ลืมตามองผมสิ ดวงตาของพี่......สวยมาก”

ที่แท้วันนั้นเขาไม่ได้พูดว่า “สวยมาก” แต่เป็น “เหมือนเธอมาก” ต่างหาก

ที่แท้เขาดื่มจนเมาแอ๋ เพราะหญิงในดวงใจที่เขาไม่อาจครอบครองไปต่างประเทศกับผู้ชายคนอื่น

ที่แท้เขาคบกับเธอเพราะต้องการประชด แม้แต่ตอนที่เขาชอบมองตาเธอตอนเกิดอารมณ์

เพราะเขาเห็นเธอ.......เป็นตัวแทนของใครอีกคน!

ในที่สุดน้ำตาที่กลั้นมาตลอดก็ไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตก

ซ่งชิงเหอพยายามกลั้นเสียงสะอื้นสุดชีวิต เธอรีบวางสายทันที

ขณะนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้น

ซ่งชิงเหอสงบสติอารมณ์แล้วเดินไปเปิดประตู

“พี่ชิงเหอ พี่เหยาดื่มจนเมา ฉันเลยพาเขามาส่ง”

ซ่งชิงเหอพูดขอบคุณแล้วประคองเฉินฉู่เหยาไว้

เฉินฉู่เหยาเอาหัวซบไหล่เธอแล้วถูไปมาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก พึมพำแบบไม่มีสติว่า

“หร่านหร่าน...อย่าไป”

เมื่อเขาพูดประโยคนี้ออกมา ความเงียบปกคลุมห้องนั่งเล่นทันที

“เอ่อ...พี่ชิงเหออย่าเข้าใจผิดนะ พอดีว่าวันนี้วันเกิดเพื่อน พี่เหยาน่าจะสนุกไปหน่อย ก็เลยไม่ยอมให้คนอื่นกลับ”

ซ่งชิงเหอพยักหน้าอย่างเฉยเมย

จางรุ่ยเห็นท่าทางเธอปกติดี เขาแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อประคองเฉินฉู่เหยามาที่เตียงเรียบร้อย เขาก็รีบกลับทันที

ซ่งชิงเหอนั่งข้างเตียง เหมือนมีอะไรดลใจให้เธอหันไปมองมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง

คบกันมาสี่ปี เธอไม่เคยเช็กมือถือเขาเลย แต่ตอนนี้เธออยากพิสูจน์อะไรบางอย่าง

เธออยากรู้ว่าเรื่องที่เฉินจือเหยาพูดเป็นความจริงหรือเปล่า