CHAPTER 2:

Desyrie’s POV

“Okay, here are the rules in my house. First things first, no guys allowed in here. Second, I want everything to be perfect. Third, wear your uniform all the time while working.”

Dala-dala ang aking mga gamit, pumasok ako sa malawak na mansyong tila walang kabuhay-buhay. Puti at kape ang disenyo—malamig at istrikto. Tahimik lang akong nakikinig sa kaniya, tumatango nang malumanay habang mine-memorize ang bawat sulok ng bahay.

Nauna siyang maglakad sa akin na para bang isa akong mikrobyo na ayaw niyang madikitan. Pinagmamasdan ko ang kaniyang likuran. Honestly? It feels like I’m watching a perfect view. Disturbing, yet perfect. Hay! Ano ba itong pinag-iisip ko? P*****a, Desyrie, umayos ka.

“And last but not the least...” Bigla siyang huminto at lumapit sa akin. Muntik ko nang mahigit ang hininga ko nang magkatitigan kami. His eyes, colored with ash-black—almost gray—caught me off guard.

“Don’t fall in love with me.”

Napakurap ako. Nanatili akong tahimik at mukhang inosente sa harap niya, pero sa loob-loob ko, gusto ko na siyang tawanan nang malakas. Fall in love? As if! Sa tingin ba niya, madadala niya ako sa ganiyang tingin?

Para sa akin, ang malakas lang naman sa mga lalaki ay ang kanilang mga libog. Isang kumpol sila ng mga assholes na mahilig manira ng puso—at buhay—ng mga babae. Pero pagdating sa responsibilidad? Ekis na silang lahat.

Man-hater na kung man-hater, pero iyon ang katotohanan. Sabi nila, may tatlong uri ng pag-ibig, pero para sa akin, wala nang "forever" sa pagitan ng isang lalaki at babae.

Kagaya ng tatay ko—alak at laman lang ang alam. Mabuti na nga lang at nakuha ko ang pasensya ni Nanay, kaya naman mahal ko ang kapatid kong si Gela kahit bunga pa siya ng pambababae ni Tatay.

“Yes, Sir. I understand,” malumanay kong sagot, bagaman sa isip ko ay isinusumpa ko na ang kaniyang kayabangan.

I could feel my heartbeat racing as fast as a horse nang lumayo siya sa akin. Tangina talaga?

Muli siyang tumalikod. “Failure to follow these rules will result in major consequences that will lead to immediate termination. The maid’s headquarters are on the left. Manang Celia will guide you.”

Isang matandang babae ang lumapit sa akin. Para siyang si Gloria Romero, ngunit lowkey version niya.

Tinulungan niya ako sa aking mga gamit.

“And as for your schooling, I will talk to one of my board members and ask them to let you in.”

Iyon lang, at mabilis na akong iniwan ni Sir Lumiere na nakatulala.

P*****a talaga niya! Akala mo kung sinong guwapo... kahit totoo naman.

Nang mawala siya sa paningin ko, doon lang ako nakahinga nang maluwag. Tinulungan ako ni Manang Celia sa aking mga gamit. Nang makarating kami sa headquarters, naabutan namin ang iba naming kasama na abala sa paghahanda.

Bakit sila nagbibihis? Hindi ba’t oras na ng pahinga? Mag-aalas otso na ng gabi, ah!

“Sila ang mga yayang nakatoka sa gabi,” saad ni Manang, na tila binabasa ang takbo ng isip ko. “Dito sa mansyon ni Sir Lumiere, hindi uso ang pahinga.”

Napatango ako nang wala sa sarili habang tinitingnan ang mga kasamahan ko. Aba, ayos siya, ah! Akala niya yata sa mga taong narito ay robot. Kahit ang Diyos nga ay nagpahinga noong ginawa Niya ang mundo, sila pa kaya?

Feeling niya yata ay mas mataas pa siya sa Kanya, gayong tao lang din naman siyang may puso, isip, at damdamin. At kagaya ng lahat, napapagod din sila—lalo na’t matatanda na rin ang karamihan sa kanila.

Pinagmamasdan ko silang nag-aayos sa harap ng salamin. Sinisiguro nilang presentable silang tingnan bago silbihan ang feelingero na ’yon.

“Pero alam mo, napakaswerte mo, hija, at kinausap ka niya,” patuloy ni Manang matapos naming ipasok ang mga gamit ko sa pinakadulong bahagi ng headquarters. Hotel-style ang silid—may sariling kwarto ang bawat maid, may kusina, at kumpleto ang gamit.

“Bakit naman po? Eh, mukha namang masungit ’yun. Siguradong hindi kami magkakasundo niyon,” sagot ko.

Mainitin pa naman ang ulo ko at mabilis mainis sa mga taong ganoon.

Isa-isa kong inilapag ang mga damit sa higaan para mailagay sa cabinet. Naupo si Manang sa harap ko at tinulungan ako sa pagtutupi.

“Hindi kasi basta-basta kinakausap si Sir,” panimula niya. “Nagsimula lang maging ganyan ang ugali niya simula noong iniwan siya ng mapapangasawa at ipinalit sa isang mas mayamang lalaki.”

Doon ako natigilan. Ipinagpalit? Si Sir Lumiere? Eh, kung ide-describe ko nga, nasa kaniya na ang lahat—yaman, mukha, estilo, at tindig.

“Mabait ’yan dati, hija. Palangiti, palatawa, joker pa nga. Pero nagbago ang lahat dahil kay Ma’am Cassandra.

Kaya nagtataka kami kanina na kinausap ka niya, lalo na noong lumapit siya sa iyo,” aniya habang maingat na isinasalansan ang mga t-shirt ko ayon sa kulay.

Sinusunod niya ang paraan ko. May ADHD ako at hindi ko kayang makakita ng gamit na hindi naka-organisa ayon sa kategorya o kulay.

“Hindi pa namin nakikita si Sir na gumanyan simula noong iniwan siya ng babaeng iyon.”

“Eh, mabait ba talaga ’yan, Manang? Sigurado po ba kayo? Sobrang feelingero niya kaya! Akala niya yata, lahat ng babae ay mahuhulog sa kaniya,” wika ko habang iwinawasiwas ang isang pulang dress. Gusot-gusot na ito dahil bihira ko lang gamitin. Ewan ko ba kung bakit dinala ko pa ito rito sa Maynila.

Mahinang natawa si Manang, halatang naaaliw sa talas ng dila ko kahit malumanay ang boses ko. “Alam mo, hija, sa lahat ng babaeng nakakasalubong ni Sir Lumiere, ikaw lang yata ang hindi tinatablan ng karisma niya.”

Aba! Hindi talaga, ’no!

Hindi nga ba? Eh, kanina nga, halos manlupasay ka na sa sahig nang makita ang mapang-akit niyang mga mata, eh! kantsaw ng isang bahagi ng aking isip.

Lihim kong ipinilig ang isiping iyon. Gusto kong kurutin ang sarili kong utak sa katraydurang ginagawa nito. Basta! I will stand my ground. I will never fall in love with a guy like him. Never!

Isinampay ko ang pulang dress sa hanger nang may diin.

Kung akala ni Sir Lumiere ay magiging isa ako sa mga babaeng nagkakandarapa sa kaniya, nagkakamali siya.

Naparito ako para mag-aral at magtrabaho, hindi para dagdagan ang listahan ng mga babaeng iniwan at sinaktan ng kaniyang "karisma."

Period!