CHAPTER 1:

THIRD PERSON’S POINT OF VIEW:

Sa isang tahimik na lungsod sa labas ng Maynila, sa ilalim ng nakatirik na sikat ng araw, payapang nagpapahinga ang bilyonaryong si Lumiere Salvatiero. Kahit pa araw niya ito ng pahinga, ang aura niya ay kasing-lamig pa rin ng yelo.

Taglay ang kaniyang tanned skin, katawang tila inukit ng mga diyos, at face card na hindi kailanman matatanggihan, halos lahat ng babaeng napapadaan sa tapat ng kaniyang mansyon ay tila nalulutang sa paghanga.

Nakasuot ng mamahaling swimming trunks at sunglasses, prente siyang nakahiga sa isa sa mga sunbathing benches sa gilid ng kaniyang pool.

“Good morning, Sir. You have a call from Mrs. Del Mundo,” untag ng matandang yaya na nakatayo sa kaniyang harap.

Hindi man lang siya nag-abalang alisin ang kaniyang salamin. “Tell her I am on my rest day. Don’t disturb me,” malamig niyang tugon.

Habang pinapanood ang paalis na matanda, hindi niya mapigilang mapansin ang bawat hakbang nito. She looked frail and exhausted. Halos lahat ng kasambahay niya ay matatanda na dahil ayaw niyang tumanggap ng mga kabataang babae na ang tanging habol lang ay akitin siya.

Pero nang makita niyang tila nahihirapan na itong maglakad, isang ideya ang pumasok sa kaniyang isipan.

Nang umaga ring iyon, tinawagan niya ang kaniyang pinsan na si Lester Salvatiero.

“Mukhang nagbago na yata ang isip ng pinsan ko?” nakangising tanong ni Lester nang makarating ito sa mansyon. Naabutan niya si Lumiere na katatapos lang maligo sa pool.

Pinupunasan ni Lumiere ang kaniyang buhok gamit ang isang malinis na puting tuwalya, habang si Lester naman ay naupo sa harap ng computer para gumawa ng hiring poster. Lester is a professional graphic artist, kaya sa kaniya na ipinaubaya ni Lumiere ang disenyo.

“I’m just thinking... I need a new reformat in this house,” sagot ni Lumiere, walang emosyon.

“Asus! Naghahanap ka lang ng pamalit kay Cassandra, eh!” biro ni Lester na siyang ikinasingkit ng mga mata ni Lumiere.

“What did you just say?” banta ng kaniyang boses.

Si Cassandra ang kaniyang ex-girlfriend. Pitong taon silang nagsama at dapat ay ikakasal na sila sa susunod na taon kung hindi lang siya nito ipinagpalit sa mas mayamang lalaki.

Dalawang taon na ang nakalipas mula nang maghiwalay sila, pero ang sakit ay sariwa pa rin.

Doon nagbago ang lahat. Mula sa pagiging butihing boss, naging mainitin ang kaniyang ulo at perfectionist sa bawat detalye. Nilunod niya ang sarili sa trabaho, kinalimutan ang salitang pag-ibig, at isinara ang puso sa kahit na sinong babae.

Nang hapon na iyon, tahimik siyang naglalakad-lakad sa garden para magpahinga. Nakauwi na si Lester sa condo nito at nakakabit na rin ang poster sa tapat ng kaniyang gate.

Sa loob ng dalawa at kalahating oras, tila naging dekorasyon na lang ang poster sa labas dahil wala man lang nagtatangkang mag-inquire.

Dahil sa inis, nagpasya siyang tanggalin na lang ito.

Ayaw niya ng anumang kalat o bagay na hindi nagbibigay ng resulta sa kaniyang paningin. Mabilis siyang naglakad patungo sa gate, ngunit bigla siyang napatigil.

He froze the moment he saw a young woman standing right in front of it.

Her hair was sleek black, her skin was the perfect shade of brown—the typical Filipina beauty. Ang kaniyang mga mata ay bilugan at nangungusap.

She looked like a Victoria’s Secret model, kung hindi lang dahil sa kaniyang suot: isang kupas na puting t-shirt na may print ni Elmo sa gitna, mumurahing denim pants, at ang kaniyang mga gamit na nakalapag sa semento ng port.

Tila nabaling ang atensyon ni Desyrie sa kaniya nang mapansin ang pagbukas ng maliit na bahagi ng gate. Doon ay nagtama ang kanilang mga paningin—ang malamig na mga mata ng bilyonaryo at ang palaban na tingin ng dalagang kakarating lang mula sa probinsya.

“Is the position still available, Sir?”

Tuluyan na ngang nawindang si Lumiere sa babaeng kaharap niya. Kung hindi lang dahil sa matindi niyang paniniwala na pera lang ang habol ng lahat ng babae sa kaniya, baka manlupasay na siya sa sarili niyang teritoryo.

Her voice was like a quiet stillness in the night—mahinhin at tila may haplos na nakakaakit. Sa pandinig ni Lumiere, para siyang inaakit nito sa kama sa bawat salitang binibitawan nito, kahit na ang totoo ay nagtatanong lang naman ang dalaga tungkol sa trabaho.

Kumunot ang noo ni Lumiere, pinipilit ibalik ang kaniyang

mabalasik na maskara. Tiningnan niya si Desyrie mula ulo hanggang paa—mula sa kupas na Elmo shirt hanggang sa mga bag na nakalapag sa semento.

“You?” malamig at mapanghusga niyang tanong. “You’re applying for the maid position?”

Tiningnan siya ni Desyrie nang diretso sa mga mata, walang bakas ng kaba. “Opo, Sir. Nakita ko po kasi ’yung poster sa labas. I’m a hard worker, at kailangan ko lang po talaga ng matitirhan at trabaho habang nag-aaral dito sa Maynila.”

Lumiere let out a harsh, cynical breath.

Student. Beautiful. Young. Iyan ang tatlong katangiang pilit niyang iniiwasan sa bahay niya.

Pero habang tinititigan ang palabang mga mata ng babae, tila may kung anong pwersa na pumipigil sa kaniyang itaboy ito agad.