CHAPTER 3

DESYRIE’S POV:

Ilang araw palang akong nagtatrabaho dito sa mansyon, pero halos gusto ko ng umalis sa unang pagkakataon. Tama nga si Manang Celia. Sir Lumiere isn't an easy person to be with. Laging mainitin ang ulo, isang maliit na pagkakamali lang it’s either sisigawan ka niya or mas lalong dadagdagan pa ang trabaho mo.

Dahil matatanda halos lahat ng kasambahay niya, madalas silang sinisigawan nito. Ako naman na hindi maatim yung ganyang ugali, pinagtatanggol sila sa abot ng makakaya ko. Kaya ang ending? Lagi kaming magkaaway.

“Maraming salamat, hija.” halos mangiyak-ngiyak na saad ni Mang Diego. Sinigawan at pinagalitan siya ni sir kasi hindi raw pantay ang pagtubo ng rosas sa hardin. Aba, pati ba naman rosas isisisi sa hardinero? Mabuti sana kung perpekto ang lahat ng bagay dito sa mundo, kaso kahit nga biology hindi eh. Siya lang itong perfectionist. Tsk!

Ngumiti ako habang pinaghahainan siya ng meryenda. Katatapos lang kasi nito mag-trim at magtrabaho sa kasinglawak ng kalsada sa labas na hardin, kaya sure akong pagod siya. “Naku, walang anuman po iyon!” wika ko.

“Alam mo bang ikaw palang ang nakakagawa niyan kay sir?” sabi niya at isinubo ang pandesal na hawak. Dinalhan ko siya ng maraming pandesal at tinimplahan siya ng kape. Si Mang Diego ay asawa ni Manang Celia. Dekada mahigit na silang nagsasama, at sa loob ng mga taong iyon ay hindi sila biniyayaan ng anak. Iyon din siguro ang dahilan kung bakit malapit sila sa akin.

And to tell you all honestly? Sa lahat ng kasambahay dito silang dalawa ang mas naging kasundo ko sa lahat.

I mean, don't get me wrong ha? Mababait naman sila, pero yung iba alam kong naiirita o hindi kaya may disgusto sa akin. Hindi ko rin alam, pero ayan ang nararamdaman ko sa tuwing makikihalubilo ako sa ibang mga kasama ko.

Maaga pa naman, at tapos na ako sa aking gawain kaya dumito muna ako sa veranda kasama si Mang Diego. Wala rin naman si Sir Lumiere, maaga umalis dahil may important business to discuss with his board members.

Bukas naman ay sasamahan ako ng driver ni Sir papunta sa University na pagmamay-ari niya. Doon daw kasi niya ako pag-aaralin sa susunod na taon para hindi raw siya gumastos ng malaki at para mas ma-monitor ako. Ano ako bata? Isa pang ‘tsk!’ ulit.

Natahimik ako sa sinabi ni Mang Diego, nagulat bahagya pero kalaunan din ay nakabawi. “Hindi ko lang ho maatim na ginaganyan kayo dito, lalo na at halos matatanda na kayong lahat.” ako lang ang bata dito eh. 19 years old, looking fresh and clean. No one dared to touch, kasi nga well known akong manhater sa school namin dati noong highschool.

Iling-iling lang siya habang dinadampot ang mug ng kape, “kaya bilib ako sayo, hija eh. Isipin mo, halos lahat ng babaeng nakakita kay sir, nagkakandarapa sa kanya. Tapos ikaw...”

I chuckled softly, somewhat a bit proud of myself. “Hindi naman kasi lahat magugustuhan siya, mang Digs.” sagot ko, kahit ang totoo ay inis na inis ako sa isiping nagkakaroon ako ng kakaibang nararamdaman sa tuwing nagtatama ang aming mga mata. Ewan ko ba, bumibilis ang tibok ng puso ko kapag ganun.

P*****a na iyan!

Matapos ang ilang pag-uusap ng iba pang mga bagay. Napagdesisyonan kong pumasok muli sa headquarters para maligo at makapag tanghalian.

Gabi na nang araw na iyon, ako at si Manang Celia ang nakatoka sa loob ng mansyon para maglinis. Ito ang routine namin at rules namin, bawal pumasok sa loob ng mansyon kung walang pahintulot o hindi kaya’y hindi mo iskedyul para maglinis, magluto at kung anu-ano pa sa loob ng mansyon. Noong una’y nakakalimutan ko pa ito, pero kalaunan ay nakakabisado ko na rin.

Dalawa lang kami dito ni manang, kasi tig-da-dalawang kasambahay lang ang pwedeng pumasok at para mas mapabilis ang aming paglilinis naisipan namin na hatiin ang paraan ng paglilinis namin. Ako sa mga kwarto, siya naman ay sa labas.

Kasalukuyan akong nagwawalis nang hindi sinasadyang may matamaan ang walis ko na isang matigas na bagay sa ilalim ng kanyang kama. Mabilis kong kinuhit iyon at tiningnan out of curiosity. It was a picture frame of him when he was still a child. Katabi niya ang isang batang babae. Nakasuot ito ng kulay pink na shirt, may ipit sa buhok at may matamis na ngiti. A typical look for a child like them.

The two are happy hugging each other, while looking at the camera. I felt a pang on my chest, am I jealous? Nah, it can't be. This was just a picture for fuck sake! And... And I am a man-hater remember? Galit na galit ako sa mga lalaki!

_‘Rawr, rawr!’_

“What are doing here?” agad akong nabalik sa reyalidad at mabilis na gumalaw nang marinig ko ang pamilyar na boses. Lumiere Salvatiero in his formal office attire. He walks inside his room, his expensive shoes ticks on the tiled floor that made everyone afraid just by its sound.

Mabilis akong umiwas, dahil ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi. P*****a ka talaga, Desyrie!

“Ahm, ano sir, naglilinis lang ng kwarto mo.” nauutal kong saad at mabilis na binaba ang picture frame habang inaayos ang kama niyang kalalagay ko lang ng bago at puting-puting bedsheets. I can already feel his warmth and heat behind me, na mas lalo kong kinatakot dahil baka mapaalis ako dito nang wala sa oras.

Hay Desyrie! Ang tapang-tapang mong sumagot-sagot sa kanya at away-awayin siya, tas ang ending takot ka lang palang mapaalis dahil naabutan ka niyang pinapakialaman ang mga gamit niya! Loka-loka ka talaga!

Nang matapos, nakayuko akong nagsalita para magpaalam sa kanya na aalis na ako dahil baka kailangan ni Manang Celia ng tulong sa baba. Ngunit hindi pa man ako nakakahakbang ng paa’y hinila niya ako at isinandal sa pader ang likod, hindi iyon malakas subalit sapat na sa akin para makulong ako sa kanyang mga titig.

I saw his eyes dilated, and for the first time ngayon ko lang napagtantong nakainom pala siya. Humahalo ang amoy ng alak sa sarili niyang pabango, matapang subalit may kakaibang hatid iyon sa aking sistema.

At ito na naman, halos magwala na naman ang puso ko nang magtama ang mga paningin namin. I could already feel my beliefs breaking inside me just by the way he looked at me.

Napayuko ako, hindi dahil hindi ko gusto ang tanawing nakikita kung hindi sa isiping unti-unti niyang sinisira ang mga paniniwala, tingin at prinsipyo ko tungkol sa mga lalaki. It feels like, he was the exception to all of them.

“Look at me, Desyrie.” utos niya, pero hindi ko magawang tumingin muli sa kanya. He slowly tilted my chin with the use of his fingers at sa isang iglap nagtama ang labi naming dalawa.

Nagulat ako, siyempre. I was inexperienced, pero kalaunan ay bumigay na rin nang magsimulang gumalaw ang mga labi niya na parang gina-guide ako sa tamang gawin. His kisses turned into a wild and passionate one. Hindi na ako nakapagtimpi at bumigay na rin. Lahat ng paniniwala ko, nawala sa isang iglap dahil sa mga mapupusok niyang halik.

“I need you, Desyrie,” paos at mapang-akit niyang bulong nang bahagya siyang humiwalay sa halik namin. I opened my eyes, only to find I have the same desire as him to me. At sa pagkakataong ito, tuluyan na nga akong bumigay sa kung ano ang gusto niya.

His hands found its way on mine. He locked it above my head, giving more access on my body. Napapaungol ako sa kakaibang sensasyong dinudulot ng mga halik niya sa akin. It was sweet, but at the same time wild and possessive.

“Lu...Lumiere...” halos gulat ako sa lumabas sa mga labi ko. It wasn't the usual sound of my voice. It was foreign to me. Raw, thirty and with a desire only for him this moment.

Bahagya siyang nahinto sa paghahalik sa pagitan ng dibdib kong ngayon ay isang butones nalang at matatanggal na ang uniporme kong suot. Hindi ko namalayan ang bilis ng kanyang kamay na tanggalin ang mga balakid sa akin, sa tindi ng sensasyong nararamdaman ko para sa kanya ngayon.

He chuckled darkly while kissing my skin. “That’s it baby, scream my name...” he commanded.

Wala na akong pakialam kung pagkatapos nito ay magbabago ang paningin niya sa akin, ngunit ang tanging alam ko lang ngayon? Sigurado na akong sa bawat halik at paglapat ng mga labi niya sa akin, ay hindi lang paghanga ang nararamdaman ko sa kanya. Dahil kahit anong tanggi ko... Ako ay nahuhulog na nga sa amo kong inaangkin ako ngayong gabi.