CHAPTER 4

Talia's POV

Tahimik ang buong silid habang itinatapon ko ang mga huling piraso ng damit sa loob ng malaking maleta. Bawat gamit na naihahagis ko, tila nag-iiwan ng mabilis na kirot sa dibdib ko. Ito lang pala ang matitira sa akin—isang maleta, kaunting natitirang ipon sa bangko, at ang maliit na buhay na lumalaki sa loob ko.

Hindi na ako pwedeng magtagal dito. Kilala ko sina Papa at Cedric. Kapag nanatili ako sa Metro Manila, gagamitin at gagamitin nila ang lahat ng paraan para mahanap ako. O mas malala, baka subukan pa nilang pilitin ako na ipalaglag ang batang 'to para lang matuloy ang kasundoang negosyo.

Hindi ko hahayaang mangyari 'yon.

Bitbit ang maleta at ang maliit kong shoulder bag, binaba ko ang hagdan ng apartment complex. Masakit pa rin ang pisngi ko mula sa sampal ni Papa kanina, pero mas mabilis ang tibok ng puso ko dahil sa halo-halong takot at determinasyon.

Sumakay ako ng taxi papunta sa provincial bus terminal sa Cubao. Maingay at madaming tao sa terminal nang dumating ako. Iba't ibang biyahe ang nakasulat sa mga signboard—Baguio, Bicol, La Union, Iloilo. Tinitigan ko ang bawat rehiyon na nakasulat doon.

Kailangan ko ng lugar na malayo. Isang lugar kung saan walang makakakilala sa pangalang Talia Miranda.

"Miss, saan ka?" tanong ng konduktor ng isang bus na papuntang La Union.

"La Union po," sagot ko agad. "Isang ticket po."

Habang nakaupo sa tabi ng bintana ng bus, dahan-dahang gumalaw ang sasakyan palabas ng terminal. Nakatitig lang ako sa mga gusali ng Maynila na unti-unting lumalayo at naglalaho sa dilim ng gabi. Dito ko binuo ang mga pangarap ko, dito ako nagmahal, at dito rin pala ako wawasakin nang tuluyan ng mga taong pinagkatiwalaan ko.

Napahawak ako sa tiyan ko. Medyo malamig ang salamin ng bintana habang nakasandal ang ulo ko rito. Wala akong kasiguraduhan kung ano ang naghihintay sa akin sa pupuntahan ko. Wala akong kakilala sa La Union. Magsisimula ako sa wala, at gagamitin ko ang natitira kong pera para mag-upa ng maliit na kwarto habang naghahanap ng online work o kahit anong simpleng trabaho.

Pero kahit natatakot ako, nakaramdam din ako ng kakaibang ginhawa. Sa unang pagkakataon, malaya ako. Walang pamilyang nagdidikta ng buhay ko, walang fiancé na magtataksil sa akin, at walang mga balita tungkol sa makapangyarihang CEO na tulad ni Gideon Mercer.

Pagkalipas ng pitong oras na biyahe, nagising ako sa sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Narating na ng bus ang isang maliit na bayan sa La Union na malapit sa dagat. Maaliwalas ang hangin at malayo sa ingay at usok ng Maynila.

Bumaba ako bitbit ang maleta ko. Ang unang ginawa ko ay bumili ng bagong SIM card sa isang maliit na tindahan sa gilid ng kalsada. Inalis ko ang lumang SIM card sa phone ko—ang numerong nakakonekta kina Mommy, Cedric, at sa purong nakaraan ko—at itinapon ko iyon sa malapit na basurahan.

Pagkatapos noon, humanap ako ng murang apartment na pwedeng uportahan buwan-buwan. Nakahanap ako ng isang maliit na bungalow house malapit sa dalampasigan. Hindi ito kasing ganda ng condo ko sa Maynila, pero malinis, tahimik, at ligtas para sa akin at sa baby ko.

Mabilis na lumipas ang mga buwan.

Araw-araw, gumagising ako nang maaga para maglakad-lakad sa dalampasigan bago magsimulang magtrabaho bilang isang freelance content writer. Hirap ako sa simula dahil mabilis akong mapagod at palaging nasusuka dulot ng pagbubuntis, pero hindi ako sumuko. Sa bawat kita na pumasok sa account ko, itinatabi ko ang malaking bahagi para sa panganganak ko.

Hanggang sa dumating ang araw na hindi ko makakalimutan.

Nakatayo ako sa loob ng delivery room ng isang maliit na ospital sa bayan. Pawisan ang buo kong katawan, nanginginig ang mga binti ko, at halos wala na akong boses sa matinding sakit at pagod. Walang pamilyang nakahawak sa kamay ko. Walang asawang naghihintay sa labas para abangan ang paglabas ng sanggol. Ako lang mag-isa.

"Isang ire pa, Miss Miranda! Malapit na!" sigaw ng doktor.

Pumikit ako nang mahigpit, humawak nang mahigpit sa gilid ng kama, at ibinuhos ang lahat ng natitirang lakas sa katawan ko.

At pagkatapos noon, sumabog ang isang malakas at malinaw na iyak sa buong silid.

"It's a healthy baby boy!" masayang pahayag ng doktor habang inililipat ang maliit at pulang-pulang sanggol sa ibabaw ng dibdib ko.

Napatigil ang mundo ko nang maramdaman ko ang kaniyang init. Napakaliit niya. Ang kaniyang maliit na kamay ay kusang humawak sa daliri ko habang patuloy siyang umiiyak. Nang tingnan ko nang maigi ang mukha niya, unti-unting bumagsak ang mga luha sa mga mata ko—pero sa pagkakataong ito, hindi dahil sa sakit. Dahil ito sa labis na kaligayahan.

Kamukhang-kamukha niya si Gideon. Ang hugis ng kaniyang panga, ang matangos niyang ilong, at ang makakapal na kilay.

"Ano'ng ipapangalan mo sa kaniya, Ma'am?" tanong ng nurse habang inaayos ang blanket ng bata.

Tinitigan ko ang aking anak at ngumiti sa gitna ng aking mga luha. "Santiago," bulong ko habang hinahalikan ang kaniyang maliit na noo. "Santi ang itatawag ko sa kaniya."

Iyon ang araw na opisyal na nabago ang buo kong mundo. Hindi na lang ako basta si Talia na tumakas sa lumang buhay. Ako na si Mommy Tali—ang babaeng gagawin ang lahat para mabigyan ng magandang kinabukasan ang kaniyang anak.

Inayos ko ang blanket ni Santi habang mahimbing siyang natutulog sa tabi ko. Kinuha ko ang cellphone ko sa bedside table at binuksan ang browser para tingnan ang emails ko. May isang pumasok na mensahe mula sa isang malaking kompanya sa Maynila na pinag-aplayan ko ng freelance project ilang linggo na ang nakararaan.

Pindot sa email. Nanlaki ang mga mata ko nang mabasa ang nakasulat doon.

Dear Ms. Miranda,

We are pleased to inform you that your application for the Senior Executive Assistant position at Mercer Group has been shortlisted. We would like to invite you for a final face-to-face interview at our head office in Bonifacio Global City...

Napatitig ako sa pangalan ng kompanya sa screen.

Mercer Group.