CHAPTER 5

Talia's POV

Apat na taon ang mabilis na lumipas.

Nakatayo ako sa tapat ng napakataas na glass building ng Mercer Group sa BGC. Sa loob ng apat na taong paninirahan sa La Union, maayos kong napalaki si Santi habang nagtatrabaho bilang freelance virtual assistant at writer. Pero habang lumalaki siya, lumalaki rin ang mga pangangailangan namin—sa paaralan, sa bahay, at sa kinabukasan niya.

Nang makatanggap ako ng offer mula sa isang kilalang recruitment agency para maging Executive Secretary ng CEO ng Mercer Group, napagdesisyunan kong oras na para bumalik ng Maynila. Malaki ang pasahod at kumpleto sa benepisyo. Walang nakasulat na pangalan ng CEO sa kontrata, pero inisip ko na baka nagpalit na ng pamumuno sa nakalipas na apat na taon.

"Mommy, look! Super tall building!" masayang sabi ng apat na taong gulang kong anak habang nakahawak sa kamay ko.

Tumingin ako sa kaniya at napangiti. Nakasando at shorts siya ngayon habang dala-dala ang kaniyang maliit na backpack. Kamukhang-kamukha niya talaga ang lalaking iyon—mula sa kaniyang bilog at matatalinong mata hanggang sa hugis ng kaniyang panga.

"Opo, baby. Dito magtatrabaho si Mommy starting today," sabi ko habang nagdidip sa kaniya para ayusin ang kaniyang buhok. "Ihahatid ka muna ni Tita Maya mo sa daycare sa kabilang kanto, ha? Magpapakaitab ka roon."

"Okey, Mommy! Good luck on your new job!" hinalikan ako ni Santi sa pisngi bago tumakbo pabalik sa kaibigan kong si Maya na naghihintay sa gilid ng sidewalk.

Huminga ako nang malalim bago inayos ang aking blazer at pumasok sa loob ng gusali.

Napakalaki ng lobby. Malamig ang aircon at pormal ang lahat ng taong naglalakad. Dumiretso ako sa reception desk at ipinakita ang aking kontrata at ID. Agad akong pinapunta sa 45th floor—ang executive floor.

Habang nasa loob ng elevator, pabilis nang pabilis ang tibok ng dibdib ko. Ito na ang bagong simula namin ni Santi. Walang sinuman sa lumang buhay ko ang nakakaalam na bumalik ako rito. Malayo na ako sa pamilya ko at kay Cedric.

Tumunog ang elevator. Nagbukas ang p***o sa isang maluwag, malinis, at napakatahimik na hallway.

"Ms. Talia Miranda?" bati sa akin ng isang middle-aged na babae na nakasalamin. " Ako si Ms. Ramos, the HR Manager. Tutulungan kitang mag-settle in sa desk mo."

Inituro niya sa akin ang isang malaking glass desk na matatagpuan mismo sa labas ng dalawang napakalaking p***o.

"Ito ang table mo," paliwanag niya habang itinuturo ang computer at mga folder. "Medyo mabilis ang pacing ng trabaho rito. Ang boss mo ay napaka-strict sa oras at sa kalidad ng trabaho. Papasok siya anumang oras ngayon kaya ihanda mo na ang schedule para sa araw na ito."

"Salamat po, Ms. Ramos," sagot ko habang inilalapag ang bag ko sa ibabaw ng desk.

Umalis si Ms. Ramos at naiwan akong mag-isa sa malawak na reception area. Nagsimula akong mag-log in sa computer at tingnan ang nakaimbak na daily calendar ng CEO. Habang binabasa ko ang listahan ng mga meeting, biglang tumunog ang pribadong elevator sa kabilang dulo ng hallway.

Ding.

Bumukas ang p***o ng elevator.

Isang matangkad na lalaki na nakasuot ng tailored navy blue suit ang lumabas. May hawak siyang leather briefcase sa kaniyang kaliwang kamay, habang naglalakad nang mabilis at may buong awtoridad. Nakasuklay paitaas ang kaniyang buhok, at mas lalong tumalas ang kaniyang mga feature kumpara noong huli ko siyang nakita.

Nahinto ang kamay ko sa ibabaw ng keyboard. Napako ang tingin ko sa kaniya.

Si Gideon Mercer.

Siya pa rin ang CEO. Wala palang nagbago.

Mabilis na bumalik ang lahat ng alaala ng gabing iyon—ang mga halik, ang init, at ang sulat na iniwan ko sa kaniyang nightstand bago ako tumakas nang walang paalam. Naramdaman ko ang biglang panginginig ng aking mga kamay habang nakatitig sa kaniya.

Hindi siya nakatingin sa akin habang naglalakad lapit sa p***o ng kaniyang opisina. Hawak niya ang kaniyang tablet at mabilis na nagbabasa ng mga ulat.

"Ms. Miranda, bring the sales forecast files to my office right now," malamig niyang utos nang hindi man lang nag-aangat ng tingin habang papasok sa p***o.

Bumigat ang bawat hakbang ko habang kinukuha ang mga folder sa ibabaw ng desk. Nag-ipon ako ng lakas ng loob bago kumatok nang tatlong beses sa kaniyang p***o at pumasok sa loob.

Nakatayo si Gideon sa tapat ng malaking glass window ng kaniyang opisina, nakatalikod sa akin habang inaalis ang kaniyang suit jacket at isinasabit ito sa swivel chair.

"Iwan mo na lang sa mesa," sabi niya sa parehong malamig at pormal na boses.

"Ito na po ang mga files, Mr. Mercer," mahina at nanginginig kong sabi.

Napatigil siya. Unti-unti siyang humarap sa kinaroroonan ko.

Nang mag-krus ang aming mga mata, naramdaman ko ang biglang pagtigil ng ikot ng mundo sa loob ng silid. Nanlaki ang kaniyang mga mata habang nakatitig sa mukha ko. Ang dating malamig at walang pakialam niyang ekspresyon ay napalitan ng matinding gulat at hindi paniniwala.

"Talia?" bulong niya sa mababang boses.

Lumunok ako nang malalim at pilit na pinanatili ang pormal na tayo. "Good morning, Sir. Ako po ang bagong Executive Assistant ninyo."

Tinitigan niya ako nang matagal, mula ulo hanggang paa, na para bang sinusuri kung totoong tao ang nakatayo sa harap niya o isang panaginip lang. Unti-unti siyang humakbang lapit sa akin. Bawat hakbang niya ay nagdudulot ng matinding kaba sa dibdib ko.

"Apat na taon," sabi niya habang nakatitig sa akin. "Apat na taon akong naghanap sa 'yo, Talia. Iniwan mo lang ako sa hotel room na may kasamang simpleng sulat, at pagkatapos ay naglaho ka na parang bula."

Napaatras ako nang bahagya nang huminto siya sa mismong harap ko. "Mr. Mercer, nandito po ako para magtrabaho. Nakaraan na po 'yon—"

"Nakaraan?" putol niya sa akin. May halong galit at hindi maipaliwanag na emosyon ang kaniyang boses. "Ginawa mo akong pampalipas-oras mo lang noong gabing iyon, tapos sasabihin mong nakaraan na?"

Bago pa ako makasagot, biglang bumukas ang p***o ng opisina nang walang kumatok.

"Mommy!"

Isang mabilis na yapak ng maliit na sapatos ang narinig sa buong silid. Tumakbo pumasok si Santi bitbit ang kaniyang maliit na backpack, at agad na yumakap sa mga binti ko.

"Nakalimutan ko po 'yong juice box ko sa bag niyo!" masayang sabi ng bata habang nakatingin sa akin.

Napatigil ako. Nawalan ako ng boses habang nakatingin sa aking anak.

Mula sa kinaroroonan ko, naramdaman ko ang biglang pagbabago ng hangin sa paligid. Dahan-dahang ibinaba ni Gideon ang kaniyang tingin sa batang nakakapitan sa binti ko.

Napatitig si Gideon kay Santi. Nakatitig din si Santi sa kaniya nang may pamilyar at mausisa na mga mata.

Tumingin si Gideon sa hugis ng mukha ng bata, sa kaniyang panga, at sa kaniyang mga mata. Pagkatapos, muli siyang tumingin sa akin. Ang matinding gulat sa kaniyang mukha ay unti-unting napalitan ng isang malalim na katotohanan.

"Talia..." marahang sabi ni Gideon habang nakatitig sa aming dalawa ng bata. "Sino ang batang ito?"