Chapter 2: The Red Paint and the Human Shield

Chapter 2: The Red Paint and the Human Shield

​Alas-otso ng umaga. Ang Lores Tower sa BGC ay kumikinang sa ilalim ng araw, parang isang higanteng diamante na itinarak sa lupa. Ito ang sentro ng fashion industry sa bansa. Dito nagaganap ang mga desisyon kung anong kulay ang susuotin ng sambayanan sa susunod na season.

​Pero para kay Henry Rosales, mukha itong kuta ng mga higante.

​Nakapila siya sa ground floor lobby kasama ang ibang aplikante para sa security position. At sa totoo lang, gusto na niyang umuwi.

​Tiningnan ni Henry ang katabi niya. Isang lalaking may leeg na kasing-lapad ng hita ni Henry. Ang biceps nito ay pumuputok sa black polo shirt. May peklat pa ito sa kilay na parang nakuha sa pakikipagbuno sa buwaya.

​Tiningnan ni Henry ang sarili niya. Suot niya ang kaisa-isa niyang long-sleeved polo na kulay puti (na medyo naninilaw na ang kwelyo) at slacks na binili pa niya sa ukay-ukay nung graduation. Payat siya. Hindi naman malnourished tingnan, pero halatang kulang sa protein shake. Kung ang mga katabi niya ay "Security Guards," si Henry ay mukhang "Security Risk."

​"Bro, saang agency ka galing?" tanong nung maskuladong katabi niya. Ang boses nito ay parang kulog.

​Napalunok si Henry. "Uh... wala po. Freelance lang. Dati akong rider. Minsan waiter."

​Tumawa ang maskulado. "Rider? Anong gagawin mo pag may sumugod kay Ma'am Veronica? Ipag-book mo ng Angkas?"

​Nagtawanan ang ibang aplikante. Yumuko na lang si Henry. ‘Tama naman sila,’ isip niya. ‘Ano bang laban ko dito? Sayang lang ang pamasahe ko.’

​Akmang tatalikod na sana siya para umalis nang biglang nagkagulo sa main entrance.

​Ang mga automatic glass doors ay bumukas nang maluwang. Pumasok ang hangin ng aircon na may halong mamahaling pabango.

​"Nandiyan na si Ms. Lores!" sigaw ng receptionist.

​Biglang tumahimik ang lobby. Para bang may dumaang anghel—o demonyo.

​Mula sa isang itim na luxury sedan, bumaba ang isang babae. Matangkad. Maputi. Ang buhok niya ay itim na itim at unat na unat. Suot niya ay isang white power suit na halatang mas mahal pa sa kidney ni Henry. Nakasuot siya ng itim na sunglasses kahit nasa loob ng building.

​Si Veronica Lores. Ang "Ice Queen" ng fashion.

​Pinalilibutan siya ng apat na security guards, pero naglalakad siya na parang siya ang may-ari ng mundo. Ang bawat takong ng sapatos niya sa marmol na sahig ay parang countdown ng bomba. Click. Click. Click.

​Hindi makahinga si Henry. Hindi dahil sa ganda nito, kundi dahil sa takot. Iba ang aura ni Veronica. Nakakatakot lapitan.

​Habang naglalakad si Veronica papunta sa private elevator, napansin ni Henry ang isang lalaking nakasuot ng hoodie sa gilid ng crowd. Hindi ito aplikante. May hawak itong balde.

​Dahil sanay si Henry sa kalsada, mabilis ang mata niya sa mga kahina-hinalang galaw. Nakita niya ang paghigpit ng hawak ng lalaki sa balde. Nakita niya ang galit sa mata nito.

​"Fashion killer! Earth destroyer!" sigaw ng lalaki.

​Biglang tumakbo ang lalaki palapit kay Veronica. Ang mga security guards ay nasa gilid at likod, pero walang nakaharang sa harap. Slow motion na naman ang lahat para kay Henry.

​Nakita niya ang laman ng balde. Pintura. Pulang pintura.

​Sa isip ng ibang tao, ‘Protektahan si Ms. Lores!’

Sa isip ni Henry, ‘Putek, white suit ‘yan! Mahal ang pa-dry clean niyan! Baka millions ‘yan!’

​Dahil sa trauma niya kagabi sa Armani suit, gumana ang reflex ni Henry. Hindi siya nag-isip kung masasaktan siya. Ang nasa isip niya ay ang presyo ng damit.

​Bago pa man maihagis ng lalaki ang pintura, tumalon si Henry.

​Hindi ito action star jump. Ito ay jump ng isang taong desperado. Humarang siya sa pagitan ni Veronica at ng lalaki. Ibinuka niya ang mga braso niya na parang scarecrow.

​SPLAT.

​Bumuhos ang isang baldeng pulang pintura.

​Hindi kay Veronica.

​Kundi kay Henry.

​Naramdaman niya ang lagkit at lamig ng pintura sa mukha niya, sa polo niya, at sa slacks niya. Pumasok pa ito sa ilong niya. Lasang kemikal.

​"Security!" sigaw ng head of security.

​Agad na dinamba ng mga guards ang lalaking may dala ng pintura. Nagkagulo. Nagtilian ang mga empleyado. "Oh my god! Is that blood?!"

​Nakatayo lang si Henry, tumutulo ang pulang pintura mula sa buhok niya papunta sa sapatos. Mukha siyang naligo sa dugo. Hirap siyang dumilat dahil nanlalagkit ang pilikmata niya.

​Dahan-dahan niyang pinunasan ang mata niya gamit ang likod ng palad niya para makakita.

​Ang una niyang nakita ay si Veronica Lores.

​Nakatayo ito sa harap niya, hindi gumagalaw. Tinanggal nito ang sunglasses. Ang mga mata nito ay kulay dark brown, matalim, at nanlalaki sa gulat. Walang kahit isang patak ng pintura sa white suit nito. Malinis. Perfecto.

​Napabuntong-hininga si Henry. ‘Salamat naman.’

​"Are you hurt?" tanong ni Veronica. Ang boses nito ay mababa at seryoso. Hindi nandidiri, kundi nagtataka.

​Ngumiti si Henry, kahit mukha siyang horror movie character dahil sa pulang pintura sa ngipin niya.

​"O-okay lang po, Ma'am," sagot ni Henry, tapos tinuro niya ang suit ni Veronica. "Buti na lang po hindi natamaan 'yung suit niyo. Puti pa naman po 'yan. Mahirap labhan 'pag natuyuan ng enamel paint. Sayang 'yung tela."

​Natigilan si Veronica. Napakurap siya.

​Sa buong buhay niya bilang CEO, lahat ng tao ay nag-aalala sa kanya dahil mayaman siya. Lahat ng bodyguard niya ay nagpapakitang-gilas para sa bonus. Pero ang lalaking ito? Ang payat na lalaking ito na mukhang sisiw? Ang inalala ay ang labada?

​"You..." nagsalita ulit si Veronica, tinititigan si Henry mula ulo hanggang paa. "Why did you do that?"

​"Mahal po kasi ang pa-laundry," inosenteng sagot ni Henry. "Tsaka nag-a-apply po ako bilang guard. Baka po dagdag points 'to sa interview."

​Sa gilid, hinihila na ng mga pulis ang protester. Lumapit ang Head of Security kay Veronica. "Ms. Lores, we are so sorry! Ilalayo na namin ang lalaking 'to," sabay turo kay Henry. "Get this guy out of here, ang dumi niya."

​Akmang hahawakan ng guard si Henry para paalisin, pero itinaas ni Veronica ang kamay niya.

​"Stop," utos ni Veronica.

​Tumahimik ang lahat.

​"Dalhin siya sa opisina ko," sabi ni Veronica habang nakatingin pa rin kay Henry. "Bigyan niyo siya ng tuwalya. At tawagan niyo ang HR."

​"Po? Ma'am?" gulat na tanong ng Head Guard. "Pero aplikante lang po siya—"

​"Did I stutter?" Ang lamig ng boses ni Veronica, parang yelo.

​"No, Ma'am!"

​Tumingin ulit si Veronica kay Henry. Sa unang pagkakataon, may maliit na kislap ng interes sa mga mata nito. "Sumunod ka. At wag kang tutulo sa carpet ko."

​Scene: The CEO's Office

​Pagkalipas ng tatlumpung minuto, nakaupo si Henry sa isang mamahaling leather chair sa opisina ni Veronica. Nakabalot siya sa isang makapal na puting tuwalya. Nakapag-hilamos na siya sa CR ng executive lounge, pero may mga bahid pa rin ng pula sa leeg at tenga niya. Ang suot niyang polo ay tinapon na dahil hindi na maisasalba. Nakasuot siya ngayon ng isang spare black t-shirt na may tatak na LORES CREW na hiningi sa stock room.

​Ang opisina ni Veronica ay mas malaki pa sa barangay hall nila sa Tondo. Glass walls na kitang-kita ang buong Metro Manila. Ang mesa nito ay gawa sa itim na salamin.

​Nakaupo si Veronica sa kabila ng mesa, nagbabasa ng isang folder—ang resume ni Henry (na sulat-kamay lang sa yellow pad paper dahil wala siyang pampa-print).

​"Henry Rosales," basa ni Veronica. "Age 22. No formal security training. Former delivery rider. Former construction worker. Former... clown sa children's party?"

​Napakamot si Henry sa batok. "Opo, Ma'am. Extra income din po 'yun. Marunong po ako mag-balloon twisting kung kailangan."

​Ibinaba ni Veronica ang papel. Tinitigan siya nito nang diretso. Nakakailang. Pakiramdam ni Henry, ini-scan ang kaluluwa niya.

​"Alam mo bang pwede kang mabulag kung pumasok ang pintura sa mata mo? O kung asido 'yun at hindi pintura?" tanong ni Veronica.

​"Naisip ko po 'yun nung naliligo ako kanina, Ma'am. Medyo kinabahan nga po ako."

​"So why jump?"

​Huminga ng malalim si Henry. Sasabihin ba niya ang totoo? O magpapaka-hero siya?

​"Ma'am, totoo po niyan... kailangan ko po ng pera," sagot ni Henry nang walang halong drama. "Nasa ospital po ang nanay ko. Bedridden. Kailangan ko po ng trabaho na may Risk Pay. Nakita ko po sa poster niyo may risk pay daw."

​Tumaas ang kilay ni Veronica. "So ginawa mo 'yun para sa pera?"

​"Opo. Tsaka Ma'am, nung nakita ko po 'yung pintura, naisip ko lang talaga 'yung damit niyo. Kasi kagabi po, nasisante ako dahil natapunan ko ng champagne 'yung guest. Armani daw 'yung suit niya. Wala akong pambayad. Kaya nung nakita kong tatamaan kayo... naisip ko, mas mura kung mukha ko na lang ang madumihan kesa sa damit niyo."

​Tumahimik si Veronica.

​Hindi niya inaasahan ang sagot na 'yun. Sanay siya sa mga lalaking nagsasabing * "I want to protect you because you are beautiful"* o kaya * "It is my duty."*

​Pero si Henry? He was purely pragmatic. He saw her value purely as an asset that shouldn't be damaged because he couldn't afford to pay for it.

​Nakakatawa. At sa kakaibang paraan... refreshing.

​Isang empleyado na hindi "in love" sa kanya, at hindi rin takot sa kanya, kundi takot sa gastos.

​Kinuha ni Veronica ang isang makapal na kontrata mula sa drawer.

​"You're hired," sabi ni Veronica.

​Nanlaki ang mata ni Henry. "Po? Agad-agad? Wala po bang background check? Nbi clearance? Drug test?"

​"I am the background check," sagot ni Veronica. "Kailangan ko ng bodyguard na kayang saluhin ang bala—o pintura—para sa akin. You proved that today. More importantly, I need someone stupid enough to not hesitate."

​May halong insulto, pero hindi na pinansin ni Henry.

​"Magkano po ang sahod?" ang tanging tanong ni Henry.

​Kumuha ng ballpen si Veronica at nagsulat sa papel. Iniharap niya ito kay Henry.

​"50,000 pesos monthly base pay. 20,000 allowance. Plus medical insurance for you and one immediate dependent. Sagot ng kumpanya ang hospital bills ng mother mo simula ngayon, provided na hindi ka aalis sa tabi ko."

​Halos malaglag ang panga ni Henry.

​Limampung libo.

​Sa isip niya, nag-convert agad ito:

Ilampung sako ng bigas 'to.

Isang taong supply ng adult diapers.

Bayad sa kuryente.

Makakakain na kami ng manok na hindi galing sa kanto.

​Nanginginig ang kamay ni Henry habang inaabot ang ballpen. "Ma'am, seryoso po ba 'to? Baka po prank 'to ah? Baka may camera?"

​"Pirmahan mo bago magbago ang isip ko," utos ni Veronica, sabay tingin sa relo niya. "You start immediately. We have a meeting in 30 minutes. At kailangan mo ng bagong damit. Hindi ka pwedeng humarap sa board members na mukha kang basahan."

​Pinirmahan ni Henry ang papel nang mabilis pa sa alas-kwatro.

​"Thank you, Ma'am! Thank you po talaga! Pangako po, kahit bala sasaluhin ko, wag lang magasgasan ang make-up niyo!"

​Tumayo si Veronica at naglakad palabas ng pinto. "Don't promise things you can't keep, Rosales. Just stand there and look menacing. Or at least... try not to look like a puppy."

​Naiwan si Henry sa opisina, hawak ang kontrata. Napangiti siya. May trabaho na siya. May pang-ospital na siya.

​Hindi niya alam, ang pirma niyang iyon ay hindi lang para sa trabaho. Binenta na niya ang katahimikan ng buhay niya sa isang bilyonaryong sanay makuha ang lahat ng gusto niya.

​At sa labas ng Lores Tower, kumakalat na ang balita sa social media. Ang litrato ni Henry na tadtad ng pulang pintura habang nakadipa sa harap ni Veronica ay trending na.

​Headline: THE BILLIONAIRE'S HUMAN SHIELD: Hero or New Toy?