CHAPTER 2

Isang linggo na ang nakalipas simula noong lumabas kami sa Hospital. Sa tulong ni Sunny at ng kanyang manliligaw na may sasakyan ay mabilis kaming nakauwi ng anak ko. Malaki ang pasasalamat ko kay Sunny dahil pinahiram niya ako ng pera pandagdag sa pambayad sa Hospital. Binigyan din niya ako ng pambili ng Diaper at gatas ng anak ko dahil wala ng natira pa sa inipon ko kaya naman nahihiya na ako sa kanya dahil hindi naman niya responsibilidad na tulungan ako, kaya heto ako muling mag titinda ng turon at ng lumpya para magkaroon ulit ng pera. Sumasakit pa din ang katawan at ang tahi ko pero hindi na iyon mahalaga pa, magugutom kami ng anak ko kapag hindi ako kumilos.

Bitbit ko sa kabilang kamay ko ang isang Basket kung saan nakalagay ang anak ko, habang ang isa kong kamay ay bitbit ang basket na naglalaman ng mga paninda ko. Wala akong ibang kilala na mapag iiwanan sa anak ko kaya naman ay isinama ko na lamang siya isa pa ay mas panatag ako kapag nakikita ko siya.

Nakatayo ako sa harapan ng isang Restaurant habang nakatanaw sa mga customer na pumapasok sa loob nito. Balak kong alukin ang mga customers na pumapasok sa loob nito, nagbabakasakaling magkakaroon ako ng benta sa kanila. Kanina pa kasi ako palakad-lakad sa kalsada pero tatlo pa lamang ang naibenta ko.

Nang makaramdam ako ng matinding kirot mula sa tahi ko ay saglit akong naupo sa may pinto ng restaurant. Sinilip ko ang anak ko na mahimbing na natutulog sa basket at nang makita ko ang kanyang mukha ay nawala bigla ang kaninang naramdaman kong pagod. Ang ganda ng anak ko, nakuha niya ang ilong at labi ni Rule. Hinding-hindi maipagkakaila na mag ama silang dalawa.

Kung sana lang ay alam niya na may anak na siya sa akin. Kaya lamang ay papaano niya malalaman? Hindi ko nga alam kung kilala ba niya ako dahil nang may mangyari sa aming dalawa ay may takip ang mukha ko at nang makatulog siya dahil sa pagod ay kaagad din akong umalis dahil sa takot na makilala niya ako.

Natigil ang pag iisip ko nang biglang bumukas ang glass door ng restaurant kaya kaagad akong tumayo. Handa na sana akong alukin ng paninda ang taong lumabas ng pinto pero para akong naging bato. Nanlaki ang mga mata ko habang nakatingin sa taong nasa harapan ko.

Sa dami-dami ng tao sa mundo siya pa talaga ang nakita ko. Walang iba kung hindi ang tatay ng anak ko. Ganun na lamang ang kaba ko dahil sa mga titig niya sa akin. Kunot ang kanyang noo at tila ba kinikilatis ako. Maya-maya pa ay bumaba ang kanyang tingin sa basket na hawak-hawak ko kung saan nakalagay ang anak naming dalawa.

“Is she your child?” Napanganga ako dahil sa tanong niya, hindi ko inaasahan na kakausapin niya ako ganun hindi naman niya ako kilala.

“Oo," mahina kong sagot habang mabagal na tumatango. Para akong tanga sa harapan niya habang nag dadasal ng mahina sa isip ko na sana huwag niya akong makilala.

Ibubuka pa sana niya ang kanyang bibig ngunit natigil iyon dahil sa babaeng biglang tumabi sa kanya. Bumaba ang tingin ko sa kamay ng mga babaeng nakapulupot ngayon sa braso ni Rule.

“Who is she?” Nakangiting ani ng babae, kilala ko siya. Siya yung Fiance—ay wait. Binalita nga pala sa TV noon na ikakasal na sila so baka mag asawa na.

May kung anong kumirot sa puso ko ng maisip ko ang bagay na iyon.

“Hindi ko siya kilala, nag tanong lang ako.” May bahid na pagkaseryosong sagot ni Rule sa kanya. Sa huling pagkakataon ay tinapunan niya ng tingin ang anak ko pagkatapos ay naglakad papalayo. Wala akong nagawa kung hindi sundan sila ng tingin hanggang sa makasakay sila ng kanilang sasakyan.

Akala ko ay aalis na sila pero biglang bumukas ang bintana ng sasakyan at pagkatapos ay sinenyasan ako ng babae na lumapit sa kanya. Nag tataka man ay lumapit pa din ako bitbit ang basket ng paninda ko at ng anak ko.

“Here! Take this,” inabot sa akin ng babae ang isang libo. Nag dalawang isip pa ako kung kukunin ko ba iyon pero naisip ko na malaking tulong na din ito para sa gatas ng anak ko kaya kinuha ko na din ang isang libo.

“Salamat po,” mahinang ani ko sa kanya habang pasimpleng tinitingnan ang katabi niyang si Rule na tahimik lang na nakatingin sa akin at sa asawa niya.

Ngumiti sa akin ang babae at isinara na niyang muli ang bintana ng sasakyan. Hindi ko na nagawa pang bigyan sila ng paninda ko dahil kaagad din na umandar ang sasakyan.

Ibinuka ko ang palad ko at tiningnan ang isang libo, Tingnan mo nga naman sa dinami-dami pa ng tao sa mundo na makakaramdam ng awa sa akin, iyon pa talagang napangasawa ng nakabuntis sa akin. Ang liit talaga ng mundo.

Itinago ko na lamang ang perang natanggap ko sa luma kong shoulder bag na nakasabit sa balikat ko at naglakad papalayo ng restaurant. Hindi na ako babalik pa sa Restaurant na iyon dahil baka mag krus na naman ang landas naming dalawa.

Parang naging blessing in disguise ang pagkikita namin ni Rule dahil biglang naubos ang paninda ko ng maglakad-lakad ako. Masaya akong umuwi ng bahay bitbit ang gatas at diaper ng anak ko.

Naligo ako saglit ng makita kong mahimbing ang tulog ng anak ko dahil nabusog ito sa binili kong gatas para sa kanya. Nang lumabas ng banyo ay nakarinig ako ng sunod-sunod na katok mula sa pintuan ng tinutuluyan kong maliit na apartment.

Dahil sa lakas ng pagkatok ay nagulat ang anak ko at pumalahaw ng iyak. Kaagad ko naman itong dinampot at pagkatapos ay nag tungo sa pinto at binuksan ito.

Bumungad sa akin ang masungit na mukha ni Aling Ester, ang may-ari ng paupahan. Oo nga pala ilang buwan na akong hindi nakakapag bayad ng upa dahil hindi sumasapat ang kinikita ko simula noong mag buntis ako.

“Aba? May balak ka pa bang bayaran ako? Dahil kung hindi mo ako babayaran ay lumayas ka na at ng anak mo sa bahay na ito!” Napakagat ako ng labi sa narinig habang pinapatahan ang anak ko.

“Pasensya na po kayo Aling Ester—”

“Hindi uubra yang pasensya mo! Ang kailangan ko ay ang bayad mo!” Sigaw niya, naiintindihan ko naman siya alam kong kailangan niya din ng pera lalo pa at ito lang paupahan niya ang inaasahan niya at balita ko pa ay nasa hospital ngayon ang kanyang asawa dahil sa stroke.

Dinukot ko sa bulsa ko ang libo na ibinigay sa akin ng babae kanina at inabot iyon kay Aling Ester.

“Heto lang?” Tinaasan niya ako ng kilay pero inagaw pa din sa akin ang isang libo. Muli akong napakagat ng labi at muling hinugot ang dalawang daan na natitira sa bulsa ko at inabot sa kanya.

“Pasensya na po, pero iyan lang ang pera ko ngayon. Hayaan nyo po at pag nakabenta akong muli bukas ay babayadan ko kaagad kayo–”

“Siguraduhin mo lang!” Ani niya at pagkatapos ay tinalikuran na ako at lumakad papalayo. Napabuntong hininga ako habang tinitingnan ang karga karga kong sanggol.

Wala na naman akong pangkain ngayon pero ayos lang ang mahalaga ay may gatas na ang Baby ko.