CHAPTER 3

Kinabukasan ay maaga ulit akong gumising para mag tinda ng Turon at lumpya. Walang laman ang tiyan ko dahil wala pa akong kain simula kagabi. Nanghihina na din ako at pakiramdam ko ay mawawalan ako ng malay ano mang oras kaya naman ng madaanan ko ang isang parke ay kaagad akong nag tungo doon at humanap ng mauupuan. Umupo ako sa upuan na malapit sa puno at ibinaba ang Baby ko na mahimbing na natutulog sa kanyang basket. May takip naman ito kaya hindi ito naiinitan. Sinigurado kong nakakahinga din siya ng maayos at hindi naiinitan.

Kumuha ako ng paninda ko at nag simulang kumain kahit labag sa loob ko dahil wala akong matutubo kung kakainin ko ang sarili kong itinitinda kaya lang ay baka naman mahimatay ako at maisugod sa hospital ay mapapagastos pa ako.

Nakatingin ako sa mga taong dumadaan at sa mga batang nag lalaro habang nilalantakan ang turon na hawak ko. Ang saya-saya nila na parang walang problemang iniisip. Ang saya siguro maging bata ulit.

“Mia?” Natigil ang pag nguya ko dahil sa pamilyar na boses na tumawag sa akin kaya naman inangat ko ang tingin ko sa taong iyon.

Nakita ko si Kate Ann katulad namin ni Sunny ay nag tratrabaho din siya sa Bar. Nag sasayaw at minsan ay nag papatable din. Kunot noo siyang nakatingin sa akin pagkatapos ay tumingin siya sa anak ko.

“Iyan na yung anak mo doon sa mayaman na lalaki?” Wala akong ibang nagawa kung hindi tumango sa kanya. Alam niya ang nangyari sa akin pero hindi niya kilala kung sino ang lalaking nakabuntis sa akin.

“Eh bakit kasa-kasama mo siya, hindi ka ba naaawa sa baby mo? Ang init oh!” Umikot ang mga mata niya na tila nainis sa akin. Kaagad kong tinapos ang pagkain ko bago siya sinagot.

“Wala kasing mag babantay sa kanya—”

“Bakit hindi mo na lang siya dalhin sa Tatay niya? Mayaman iyon hindi ba? Sigurado naman akong hindi iyan tatanggihan dahil anak naman niya iyan!”

“Hindi pwede—”

“Bakit hindi? Huwag kang selfish Mia! Magandang buhay ang nag hihintay sa kanya wag mong sabihing ipag dadamot mo iyon sa anak mo?”

Natigilan ako at napaisip sa sinabi niya, tama siya. Magandang buhay ang nag hihintay sa kanya. Kung alam lang sana ni Rule na may anak na siya sa akin tiyak na gaganda ang buhay niya, pero iyon ay kung maniniwala siya na sa kanya ang bata.

Nag pakawala ako ng buntong hininga at lumapit sa anak ko at hinawakan ang maliit niyang kamay. Hindi ko na namalayan ang pag alis ni Kate Ann dahil lumilipad ang isipan ko. Hindi ko nga alam kung nag paalam siya sa akin o basta na lamang umalis.

***

Mahina ang benta kaya madami ang natira sa Turon na paninda ko. Hindi ko naman pwedeng ibenta pa ulit iyon kaya iyon na lang ang hapunan ko.

Natigil ako sa pag aayos ng mga paninda ko kanina dahil narinig ko ang pag iyak ng anak ko. Kaagad ko siyang pinuntahan at kinarga pero hindi siya tumigil sa pag iyak. Mukhang nagugutom na naman siya kaya saglit ko ulit siyang nilapag para mag timpla ng kanyang gatas.

Hindi ko mapigilan ang pag buntong hininga ko ng makita ang lalagyan ng kanyang gatas, sa lakas niyang dumede ay paubos na naman ito. Mahal pa naman ang gatas niya dahil napansin kong nag tatae siya sa mga mumurahin na gatas.

Tinapos ko ang pag titimpla ko at kaagad na ibinigay sa kanya at pagkatapos ay binilang ang kinita ko kanina. Kulang iyon sa pambili ng gatas kaya naman nanghihinang napasalampak ako sa maliit na upuan.

Bigla kong naalala ang sinabi ni Kate Ann kanina. Parang sirang plaka na nag paulit-ulit sa isipan ko para akong mawawala sa sarili kapag hindi ako kumilos. Parang gusto kong umiyak at sumigaw na lamang pero nang tingnan ko ang anak kong tahimik na dumedede ay nakapag isip isip ako.

Ibibigay ko na siya kay Rule. Doon ay gaganda ang buhay niya, hindi siya magugutom katulad ko at lalong hinding-hindi niya mararanasan ang pag hihirap na nararanasan ko ngayon.

Nag simula akong kumilos, kumuha ako ng malaking kahon na mapag lalagyan niya at malambot na sapin at inilagay iyon sa kahon. Pagkatapos ay kinuha ko ang anak ko at inilagay ko doon.

Tumutulo ang luha ko sa ginagawa ko at namamawis din ang mga palad ko pero hindi ako nag papigil. Kailangan kong gawin ang bagay na ito, hindi dapat ako maging makasarili. Kung mag sasama kami ay kawawa lamang siya sa akin, samantalang kung doon siya sa kanyang tatay ay tiyak akong lahat ng gusto niya ay makukuha niya at mapapalaki din siya nito ng maayos. Makakapag aral pa siya sa ibang bansa kung gugustuhin niya.

Dali dali akong nag ayos at lumabas upang mag tungo sa bahay nina Rule habang mabigat ang mga hakbang ko. Sinigurado kong nakatakip ang buong mukha ko ng luma kong scarf.

Madilim na naman kaya siguradong walang makakakita sa akin. Malapit lang din ang subdivision nila kaya nakarating din ako kaagad doon. Iisipin ko na lamang ay kung paano ako makakalusot sa Guard na nandoon.

Pero mukhang nakaayon sa akin ang panahon dahil nang makita ko ang bantay ng Subdivision ay abala ito sa pagkain. Hindi niya ako napansin kaya kaagad din akong nakapasok sa loob. Mabuti na lang at alam ko ang bahay ni Rule dahil sikat ang kanilang pamilya.

Tahimik ang paligid, walang dumadaan na sasakyan at wala rin tao sa paligid. Ibinaba ko ang kahon sa sahig at umupo upang pantayan ang anak ko. Ngumiti ako ng mapait habang nanlalabo ang mga mata ko.

Hinawakan ko ang kamay nito, mahimbing siyang natutulog at wala siyang kamuwang-muwang na ngayong gabi ay iiwan siya ng kanyang nanay.

“Aurora, anak.” Humagulgol ako ng sambitin ko ang ipinangalan ko sa kanya, hindi pa iyon naka rehistro kaya may chance pa si Rule na baguhin iyon kung gugustuhin niya. Nag iwan naman ako ng sulat sa kahon na nag sasabing Aurora ang pangalan ng anak namin.

“Patawarin mo ako anak ha? K-kung kaya ko lang sana na bigyan ka ng magandang buhay hindi ko gagawin ito…pero ayaw kong makulong ka sa buhay na mayroon ako kaya sana patawarin mo ako,” sinubukan kong punasan ang mga luha ko pero parang mas lalo silang dumami.

“Huwag kang mag alala, hindi ka pababayaan ng Ama mo. Alam kong may mabuti siyang puso at ang kanyang pamilya kaya tatanggapin ka nila…” huminga ako ng malalim at doon kumuha ng lakas.

“M-mahal na mahal ka ni Mama,” mas lalong lumakas ang pag iyak ko ng sambitin ko ang katagang iyon pagkatapos ay tumayo na ako at dahang-dahang tumalikod papalayo sa kanya. Marahil ay naramdaman niya ang pag alis ko kaya bigla siyang nagising at pumalahaw ng iyak pero hindi ko na siya magawang lingonin pa at balikan dahil natatakot akong baka mag bago ang isip ko at ipagkait sa kanya ang magandang buhay na nag aantay sa kanya.