Chapter 2-The City's Ghost Detective

“Before we start working together, may I ask you something?”

Hindi inalis ni Seraphina Veylora ang tingin kay Kaelvian Draventh habang nakatayo sila sa loob ng Room 2701. Hawak pa rin niya ang itim at gintong keycard, habang ang kabilang kamay ay malapit sa baril na nakasukbit sa kanyang bewang.

“What?” tanong ni Kaelvian.

“Are you always this irritating, or is that part of your billionaire privilege?”

Napataas ang isang kilay niya. “Are you always this hostile, or is that part of your detective training?”

“Good. At least marunong kang sumagot.”

“Thank you. I will practice in front of a mirror.”

“Try practicing honesty instead.”

Nawala ang bahagyang ngiti sa labi ni Kaelvian. For a moment, neither of them spoke. Sa likod ng kanyang matalas na pananalita, nakita niya ang isang bagay na pamilyar sa mga mata ni Seraphina—pagod. Hindi ordinaryong pagod mula sa mahabang trabaho, kundi ang klase ng pagod na nanggagaling sa mga gabing hindi ka makatulog dahil may mga tanong kang walang masagot. He knew that feeling too well.

“Why did my mother contact you?” tanong niya, mas mahina na ang kanyang boses. “I need the truth, Detective. Not another version of the story everyone keeps telling me.”

“Because she was afraid.” Saglit na napahigpit ang hawak ni Seraphina sa keycard.

“Of whom?”

“I don't know.”

“That's convenient.”

Biglang tumalim ang tingin niya. “You think I wanted her to die? I spent two years trying to understand why a woman who was terrified for her life suddenly became an accident victim in an investigation that lasted less than forty-eight hours.”

Napayuko siya sandali, saka muling tumingin kay Kaelvian.

“Your mother told me she had proof that someone powerful was using this hotel for something illegal. She promised to show me everything. But before we could meet, she disappeared. She died.”

“That's what the report says.” Kaelvian clenched his fist.

“Are you telling me you don't believe the report?”

“I'm telling you that reports can be written. Evidence can be removed. And people can be paid to look the other way.”

Tumama sa kanya ang bawat salita. Dahil sa loob ng dalawang taon, iyon din ang mga bagay na pilit niyang iniiwasang paniwalaan. 

“What did she give you?” tanong ni Kaelvian

“Nothing. Only this.” Itinaas ni Seraphina ang keycard.

“Then someone killed for nothing?

“Or someone is still looking for what she was supposed to give me.”

Bago pa makasagot si Kaelvian, may tunog na nagmula sa corridor.

Footsteps.

Mabilis at mabibigat ang mga ito.Agad na nagbago ang ekspresyon ni Seraphina.

“Damn it.”

“What now?”

“Someone knows we're here.”

Hinawakan niya ang braso ni Kaelvian at hinila ito palayo sa p***o. “Stay close. And whatever happens, don't play hero.”

“I'm the one paying for this hotel.” Habang nakatingin si Kaelvian sa kamay nitong nakahawak sa kanyang braso.

“And I'm the one with the gun.”

“Fair point.”

Biglang namatay ang mga ilaw. Sa loob ng isang segundo, nilamon ng dilim ang buong silid. Pagkatapos, may narinig silang mahinang kaluskos sa may balcony. Hindi iyon hangin. May tao ulit.

“Seraphina,” bulong ni Kaelvian.

“I know.”

Mula sa dilim, may aninong mabilis na sumugod sa kanila.

“DOWN!”

Napayuko si Kaelvian habang kumislap ang talim ng kutsilyo sa ibabaw ng kanyang ulo. Napaatras siya at bumangga sa mesa. Samantala, sinalubong ni Seraphina ang attacker, hinawakan ang kanyang pulso, at pilit na inilayo ang kutsilyo sa kanilang dalawa.

“Who sent you?” sigaw niya.

Hindi sumagot ang lalaki. Sa halip, sinubukan nitong agawin ang keycard mula sa kanyang kamay.

Nakita iyon ni Kaelvian. Hindi sila basta gustong patayin. May hinahanap sila at ang keycard ang dahilan. Hinablot niya ang isang mabigat na lampara at ibinagsak iyon sa braso ng attacker. Napamura ang lalaki, sapat para makawala si Seraphina at maitulak siya sa dingding.

“Next time,” hingal niyang sabi, “bring a better plan.”

Pero bago pa niya maitapat ang baril, may inihagis ang lalaki sa sahig. Isang maliit na metal object ang tumama sa tiles.

Clink.

Pagkatapos, mabilis itong tumakbo palabas ng silid.

“Stop!” sigaw ni Seraphina. Hinabol niya ito hanggang sa corridor, pero pagdating niya sa elevator, sarado na ang mga p***o. Wala na ang lalaki.

Naiwan silang dalawa sa tahimik na hallway, parehong hinihingal, parehong alam na hindi pa tapos ang gabing iyon. Dahan-dahang pinulot ni Kaelvian ang metal object. Isang itong itim na key fob. May nakaukit na logo ng Aurelith Grand Hotel at isang numero :07.

Namutla si Seraphina nang makita iyon. “You recognize it?” tanong niya.

“I've seen this symbol before.”

“Where?”

“On the old security documents my father kept in his private office.”

Saglit siyang natigilan.

“Your father?”

Tumango si Kaelvian. “He told me it was an obsolete security designation. Something the hotel stopped using years ago.”

Tiningnan ni Seraphina ang key fob na para bang bigla itong naging mas mabigat kaysa sa aktuwal nitong timbang. “Then why would an attacker carry it?”

“Maybe he wanted us to find it.”

“Or maybe he dropped it by accident.”

“Do you honestly believe that?”

Hindi siya sumagot. Dahil sa unang pagkakataon, may bahagi ng isip niya na gustong paniwalaan ang mas simpleng paliwanag. Pero ang instinct niya bilang detective ay nagsasabing hindi aksidente ang anumang nangyayari sa Room 2701. Lalo na ngayong may taong handang sumaksak para makuha ang isang keycard.

“Tell me you have a car.” Nasa service staircase na sila nang sabihin iyon ni Seraphina.

“I do.”

“Where?”

“Sa parking lot.”

“Great. Let's go.”

“Wait. You just ordered me around, attacked my ego, and nearly got me stabbed. The least you can do is ask nicely.”

Huminto siya sa hagdan at dahan-dahang humarap sa kanya. “Please, Mr. Draventh. Would you kindly get us out of this building before someone else tries to put a knife through your expensive heart?”

Napangiti si Kaelvian sa kabila ng tensyon.

“See? That wasn't so hard.”

“Say one more word, and I'll leave you here.”

“Noted.”

Pero hindi sila pumunta sa parking lot. Sa halip, inilabas ni Seraphina ang kanyang telepono at tumawag sa isang tao.

“Cassian, I need your motorcycle.” May sumagot sa kabilang linya, ngunit hindi marinig ni Kaelvian ang mga salita.

“Now,” mariin niyang sabi. “And don't ask questions.”

Sandali siyang nakinig, saka napapikit sa inis. “Cassian, I'm serious.” Ibinaba niya ang tawag.

“Problem?” tanong ni Kaelvian.

“My friend is an idiot.” 

“Ah. So you do have friends.”

“Unfortunately.”

Makalipas ang ilang minuto, nakalabas sila sa hotel sa pamamagitan ng service exit. Isang motorsiklo ang naghihintay sa eskinita, at may helmet na nakasabit sa handlebar. Kinuha ni Seraphina ang helmet at iniabot kay Kaelvian.

“Wear it.”

Tiningnan niya ang motorsiklo, saka ang mamahaling sapatos niya. “You do realize I've never ridden on something like this.”

“Congratulations. Tonight is full of firsts.”

“I'm beginning to regret our partnership.”

“Good. That means you're learning.”

Umupo si Seraphina sa motorsiklo at pinaandar ang makina. Walang ibang pagpipilian si Kaelvian kundi umupo sa likuran niya.

“Hold on,” utos nito.

“Where?”

Napalingon siya, halatang nauubusan na ng pasensya. “Sa akin, genius. Unless you want to fly off at the first turn.”

Maingat na hinawakan ni Kaelvian ang gilid ng upuan.

“Like this?”

“Kaelvian!”

Napakapit siya sa baywang nito. For one brief second, pareho silang natahimik. Ramdam niya ang tensyon sa katawan ni Seraphina. Ramdam din niya ang init ng kanyang palad sa ilalim ng jacket nito. Pero bago pa maging awkward ang sandali, mabilis na umandar ang motorsiklo.

“Hold tighter!” sigaw ni Seraphina.

“I'm trying!”

“Then try harder!”

At sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang taon, may kakaibang pakiramdam na gumalaw sa dibdib ni Kaelvian. Hindi iyon saya. Hindi rin pag-asa. It was the terrifying realization that the woman in front of him might become the only person he could trust. And that made her dangerous in an entirely different way.

Makalipas ang dalawampung minuto, huminto sila sa isang lumang gusali sa Blackthorn District. Maliit ang opisina sa ikalawang palapag. May mga folder na nakasalansan sa mesa, mga litrato sa dingding, at isang whiteboard na puno ng pangalan, petsa, at pulang linya. Hindi ito mukhang opisina ng isang ordinaryong detective. Mukha itong lugar kung saan inililibing ang mga kasinungalingan—isa-isa.

“Welcome to my office,” sabi ni Seraphina habang binubuksan ang p***o. “Don't touch anything.”

Pumasok si Kaelvian at agad na napansin ang isang larawan sa whiteboard. Bumungad ang mukha ng kanyang ina. Sa ilalim nito, nakasulat ang petsa ng pagkamatay at sa tabi ng larawan, may isang pangalang napalibutan ng pulang marker.

ALARIC VEYLORA.

Hindi napansin ni Seraphina na nakatitig siya roon.

“Your father closed the case,” sabi niya. “Mine made sure nobody reopened it.”

Bago pa makapagsalita si Kaelvian, bumukas ang p***o sa likuran nila. Isang lalaking magulo ang buhok ang pumasok, may dalang dalawang paper cup ng kape.

“Okay, Sera. Explain why you borrowed my motorcycle at one in the morning.”

Huminto siya nang makita si Kaelvian. Tiningnan niya ang bilyonaryong nakasuot pa rin ng hotel uniform, saka ang detective na mukhang handang makipag-away sa buong mundo.

“Wait.” Dahan-dahan niyang ibinaba ang kape. “Why does your new suspect look like he owns half the city?”

“Cassian,” sabi ni Seraphina, pagod na pagod na ang boses, “this is Kael.”

“Kael what?”

Saglit na nagkatinginan sina Kaelvian at Seraphina. Pagkatapos, tumunog ang telepono ni Kaelvian.

Isang anonymous message ang lumitaw sa screen.

STOP INVESTIGATING ROOM 2701.

Sinundan iyon ng isa pang mensahe.

THE NEXT PERSON WHO DISAPPEARS WON'T BE YOUR MOTHER.

Nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya. Dahan-dahang ibinaba ni Kaelvian ang telepono. Sa kabilang bahagi ng silid, napansin ni Seraphina ang pagbabago sa kanyang ekspresyon.

“What is it?”

Hindi siya sumagot agad. Dahil sa unang pagkakataon, hindi na lang katotohanan ang nakataya. May taong nakakaalam kung sino siya. Alam kung ano ang hinahanap niya. At ngayon, alam na rin nitong kasama niya si Seraphina. Tumingin siya sa detective, at sa likod ng malamig niyang ekspresyon ay may isang pangakong hindi na niya kayang bawiin.

“Whatever happened to my mother,” mahina ngunit mariin niyang sabi, “someone is going to answer for it.”

Hindi ngumiti si Seraphina. Sa halip, kinuha niya ang keycard at inilapag iyon sa mesa sa pagitan nila.

“Then we'd better find out who was alive at 11:47 PM.”

Napakunot ang noo ni Kaelvian. “What do you mean?”

Tumingin si Seraphina sa kanya.

“Your mother's official time of death.”

At bago pa niya maitanong kung bakit, namatay ang mga ilaw sa opisina. Mula sa dilim, may narinig silang mahinang tunog ng papasok na mensahe. Isang bagong notification ang lumitaw sa telepono ni Seraphina.

UNKNOWN SENDER: YOU HAVE UNTIL MIDNIGHT TO FIND THE SEVEN MINUTES.

Sa ibaba nito, may isang litrato. Si Evelisse Draventh.

Buhay at nakatingin mismo sa camera.