Chapter 3-The Seven Missing Minutes

“Kaelvian… what if your mother never died?”

Hindi agad nakasagot si Kaelvian. Nakatitig lang siya sa litrato sa screen ni Seraphina—ang mukha ng kanyang ina, ang mga matang dalawang taon niyang pinangarap na makita ulit, at ang ngiting akala niya ay habambuhay nang naging alaala na lang.

Buhay si Evelisse sa litrato. Hindi ito mukhang multo. Hindi rin ito mukhang babaeng nasa bingit ng kamatayan. She looked terrified. Parang may alam siyang hindi dapat malaman ng kahit sino.

“Where did you get this?” tanong ni Kaelvian, halos pabulong.

“Anonymous message. Just now.”

“Show me.”

Inabot ni Seraphina ang telepono, pero bago pa niya mahawakan, biglang namutla si Kaelvian. Napansin niya ang isang detalye sa larawan—ang manipis na bracelet sa pulso ng kanyang ina, may tatlong batong nakaayos na parang tatsulok. He remembered that bracelet.

Siya mismo ang nagbigay noon sa kanyang ina noong ika-labingwalong kaarawan niya. Naalala pa niya kung paano ito ngumiti habang sinasabing hindi niya kailangang bumili ng mamahaling regalo para mapasaya siya.

“All I need is for you to come home safe, anak.” Napapikit si Kaelvian habang inaalala ang mga salitang ito mula sa kanyang ina.

Kung buhay ang kanyang ina pagkatapos ng gabing iyon, saan ito dinala? Bakit walang tumawag sa kanya? At bakit hinayaan ng lahat na maniwala siyang patay na ito?

“I'm going to find her,” mariin niyang sabi.

“Then we need evidence,” sagot ni Seraphina. “Hindi tayo puwedeng kumilos dahil lang sa isang litrato.”

“Evidence?” Mapait siyang natawa. “My mother could be alive somewhere, Detective. You want me to sit here and wait?”

“I'm not asking you to wait!” Napalakas ang boses ni Seraphina. “I'm asking you not to let them use your desperation against you.”

Natigilan si Kaelvian. Hindi niya nagustuhan ang sinabi nito. Pero mas lalong hindi niya nagustuhan na maaaring tama ito. Dahan-dahang ibinaba niya ang tingin sa litrato.

“Two years,” bulong niya. “For two years, I stood beside her empty grave and blamed myself for not saving her.”

“Kaelvian…”Nawala ang talim sa mga mata ni Seraphina.

“I should have answered her last call.” Napalunok siya, pilit na pinipigilan ang panginginig ng kanyang boses. “She called me that night. I ignored it because I was angry with her.”

Tahimik na nakinig si Seraphina.

“And if she was alive…” Naputol ang kanyang salita. “Then she spent two years thinking I abandoned her.”  Malungkot na sinabi ni Kaelvian.

Hindi alam ni Seraphina kung ano ang sasabihin. Bilang detective, sanay siyang humarap sa mga taong nagluluksa. Pero iba ang lalaking nasa harap niya. Sa likod ng kanyang kayamanan at matigas na personalidad, may anak na hindi pa rin mapatawad ang sarili sa isang tawag na hindi niya sinagot.

“Then let's find out what happened that night,” sabi niya. “Starting with the seven missing minutes.”

---

Alas-dos na ng madaling-araw nang buksan ni Seraphina ang laptop niya. Sa whiteboard, isinulat niya ang tatlong detalye:

11:41 PM — Evelisse enters Room 2701.

11:47 PM — Hotel lockdown begins.

11:48 PM — Security footage resumes.

“Seven minutes,” sabi niya. “Eksaktong pitong minuto ang nawawala sa recording.”

Nakatayo si Kaelvian sa likod niya, nakatingin sa footage mula sa hotel security system.“Maybe the cameras malfunctioned.”

“Two separate cameras stopped recording at exactly the same time. The hallway camera and the service corridor camera.”

“Coincidence?”

“I'm a detective. I don't trust coincidences.” Seraphina replied.

Mabilis na nag-click si Seraphina sa isa pang file. “Look at this.”

Ipinakita niya ang service corridor. Bago maputol ang recording, may aninong dumaan sa gilid ng frame. Hindi malinaw ang mukha nito, pero may metal object itong nakakabit sa dibdib.

“Badge?” tanong ni Kaelvian.

“Possibly. Or a security pin.” Pinalaki ni Seraphina ang imahe. Sa ilang segundo bago tuluyang nawala ang footage, bahagyang sumalamin sa salamin ang bagay na iyon. Isang simbolo na parang numerong pito.

Nanlamig ang mga kamay ni Kaelvian. “I've seen that symbol before.”

“Where? On the key fob the attacker dropped at the hotel.” Kinuha ni Seraphina ang itim na key fob mula sa mesa. Tinitigan nila ang numerong nakaukit dito.

07.

“Project Seven,” bulong niya.

Napatingin si Kaelvian sa kanya. “What is that?”

Hindi agad sumagot si Seraphina. Binuksan niya ang isang nakatagong folder sa laptop. May markang RESTRICTED sa itaas at isang pangalan sa ibaba.

PROJECT SEVEN — CLASSIFIED ARCHIVE.

“Three years ago, my father gave me a file and told me never to open it unless my life depended on it.”

“Your father gave you a classified file?” Tanong ni Kaelvian na halatang interesado.

“He said it was insurance. In case something happened to him.”

“Have you ever read it?”Kaelvian’s look became more curious.

“Not completely.”

“Why?”

Dahan-dahang napahawak si Seraphina sa gilid ng mesa.

“Because the first page contained the names of police officers who had been officially declared trustworthy. Some of them were already dead. Others were still working in the department.”

“And your father was one of them?”Napatingin si Kaelvian sa kanya.

Hindi sumagot si Seraphina. Hindi na niya kailangang sumagot. Biglang tumunog ang telepono niya.

CHIEF INSPECTOR ALARIC VEYLORA.

Napatitig siya sa pangalan ng kanyang ama.

“Answer it,” sabi ni Kaelvian.

“I know.”

Pero bago niya pinindot ang accept, huminga muna siya nang malalim. Sa loob ng maraming taon, ang kanyang ama ang taong tinatakbuhan niya kapag may problema. Siya ang nagturo sa kanya kung paano magbasa ng ebidensya, paano kumilala ng kasinungalingan, at paano manatiling matatag kahit ang mundo ay laban sa kanya. Ngayon, siya rin ang lalaking pinaghihinalaan niyang may alam sa pagkawala ng ina ni Kaelvian.

“Seraphina,” malamig na sabi ng kanyang ama nang sagutin niya ang tawag. “Where are you?”

“Working.”

“At this hour?”

“Cases don't exactly follow office hours.”

“Don't be clever with me. Someone accessed the restricted archive using your credentials.” 

“Maybe your system has a security problem.” Sabi ni Seraphina habang nakatingin Kay Kaelvian.

“Stop investigating the Draventh case.” Her father said sternly.

“Why?”Nanigas ang panga ni Seraphina.

“Because I said so.”

“That's not an answer, Father.”

Sa kabilang linya, narinig niya ang malalim na buntong-hininga nito.

“Some truths are better left buried.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ni Seraphina. The exact words from her nightmares.

“Did you know Evelisse Draventh?” tanong ni Seraphina

Mahabang katahimikan.

“Go home, Seraphina.” Her father insisted.

“Did you help cover up her death?”

“Enough!” Tila nakakabingi na boses ng kanyang ama.

Napaatras si Kaelvian sa biglang lakas ng boses ng lalaki sa speaker.

Sa unang pagkakataon, narinig ni Seraphina ang takot sa boses ng kanyang ama.

“I'm trying to protect you,” dagdag ni Alaric, mas mahina na ang boses. “Please. Don't make me choose between the truth and my daughter.”

“Then tell me the truth.”Nangingilid ang luha sa mga mata ni Seraphina, pero hindi niya hinayaang tumulo ang mga ito.

Pinatay ni Alaric ang tawag. Naiwan siyang nakatitig sa screen, hawak ang telepono na para bang iyon na lang ang natitirang koneksyon niya sa taong akala niya ay lubos niyang kilala.

“I'm sorry,” mahina niyang sabi kay Kaelvian.

“For what?”

“For the possibility that my father helped destroy your family.” Napabuntong-hininga si Seraphina.

Tiningnan siya ni Kaelvian. May galit sa kanyang mga mata, pero wala siyang nakitang pagtatanggol o palusot.

“Then help me prove it.” Tumango si Seraphina.

“Even if the evidence leads to him?”

“Especially if it leads to him.”

---

Makalipas ang ilang minuto, nakahanap si Seraphina ng lumang emergency protocol log mula sa hotel archives. Nakalista roon ang lockdown na naganap dalawang taon na ang nakalipas.

11:47 PM — LOCKDOWN AUTHORIZED.

AUTHORIZATION: A. VEYLORA.

Napahawak siya sa bibig. “It's my father's authorization.”

Lumapit si Kaelvian, at nang makita niya ang pangalan, biglang nanigas ang buong katawan niya.

“Your father locked down the hotel at the exact time my mother supposedly died.”

“Or someone used his credentials.”

“Would you believe that if his name weren't on the screen?”

Hindi siya nakasagot. Dahil iyon mismo ang tanong na kinatatakutan niya. Biglang nagliwanag ang laptop. May bagong file na lumitaw sa screen, kahit walang humawak sa keyboard.

ACCESS GRANTED: PROJECT SEVEN.

Pagkatapos, may isang linya ng teksto.

THE TRUTH IS NOT IN THE ROOM.

IT IS IN THE MINUTES BEFORE IT.

Napatitig si Seraphina sa mensahe. Sa ilalim nito, lumitaw ang isang litrato. Si Evelisse Draventh, nakatayo sa lobby ng Aurelith Grand Hotel. Ang timestamp sa ibaba ay malinaw.

12:03 AM — TWO YEARS AGO.

Labing-anim na minuto matapos ang oras ng lockdown. Labing-anim na minuto matapos ang opisyal na oras ng pagkamatay niya. At sa likod ni Evelisse, may isang taong nakatayo sa likod ng haligi. Hindi malinaw ang mukha. Pero sa dibdib nito, may kumikinang na silver pin.

Ang simbolo ng pito…

Biglang may pumasok na anonymous message sa screen.

YOU'RE LOOKING AT THE WRONG CAMERA.

Sumunod ang isa pa.

ASK YOUR FATHER WHO LEFT THE HOTEL AT 12:17 AM.

Dahan-dahang napalingon si Kaelvian kay Seraphina.

“Your father didn't just close the case,” bulong niya. “He may have helped someone leave.”

Hindi nakapagsalita si Seraphina. Dahil sa unang pagkakataon, hindi na niya alam kung sino ang mas kinatatakutan niya—ang taong pumatay sa katotohanan, o ang sariling ama niyang maaaring tumulong magbaon dito.

Sa screen, unti-unting nag-zoom in ang litrato sa mukha ni Evelisse. At sa ilalim ng larawan, may huling mensaheng lumitaw.

SHE WAS ALIVE AT 12:03 AM.

Napahawak si Kaelvian sa gilid ng mesa. Kung buhay ang kanyang ina nang gabing iyon, kung may taong nagdala rito palabas ng hotel, kung may mga pulis at security personnel na tumulong magtago sa kanya—

Then whose body had they buried?

At higit sa lahat…

Kung buhay si Evelisse Draventh, bakit hindi pa rin siya umuuwi?