CHAPTER 4

CHLOE FONTILLA

Nakalipas ang tatlong araw, at feeling ko ay tumanda ako ng sampung taon.

Grabe, hindi nga nagbiro ang receptionist sa ahensya. Si Sir Alex ay hindi lang basta masungit—he is a certified control freak. Lahat ng bagay sa mansyon, may partikular na pwesto at tamang anggulo. Ang mga unan sa sofa ng sala, kailangang eksaktong nakatagilid ng forty-five degrees. Ang baso sa dining table, dapat walang kahit isang fingerprint. Kulang na lang ay magdala ako ng ruler at magnifying glass habang naglilinis.

At ang pinakamahirap sa lahat? Halos hindi ako natutulog. Tuwing gabi, kapag tahimik na ang buong staff quarters, doon lang sumisiksik sa isip ko ang lahat. Ang mukha nina Marcus at Bianca na nagtatawanan habang pinalalayas ako. Ang sakit ng katotohanan na binalewala lang ang tatlong taon ko. Idagdag mo pa ang pag-aalala ko kay Nanay. Kahit naipadala ko na ang pang-down sa ospital, kailangan pa rin ng tuluy-tuloy na gamot.

Kaya heto ako ngayon, alas-dos ng madaling-araw, nakatitig sa kisame ng kwarto ko. Puyat, pagod, at may mabigat na pasanin sa dibdib. Pilit kong ipinikit ang mga mata ko. *Sige na, Chloe, matulog ka na. Kailangan mong gumising ng alas-singko para maghanda ng almusal ng leon.*

Kinabukasan, parang lumulutang ang utak ko habang nagtatrabaho. Ika-apat na tasa ko na yata ng kape ’to para lang magising ang diwa ko, pero parang walang talab. Sumasakit na rin ang ulo ko at medyo nanlalabo ang paningin ko.

"Chloe, paki-hatid naman itong mga bagong financial reports sa opisina ni Sir Alex sa ground floor," utos ni Manang Elena habang abala sa pag-aayos ng mga bulaklak sa plorera. "Siguraduhin mong dahan-dahan lang ang paglapag, ha? Mainit ang ulo niyan ngayon dahil may malaking business deal siyang inaasikaso para sa party bukas."

"Opo, Manang," sagot ko. Kinuha ko ang makapal na asul na folder mula sa counter.

Naglakad ako patungo sa opisina niya. Bawat hakbang ko, parang umiikot ang paligid. Napahawak pa nga ako sa gilid ng pader dahil bigla akong naging unbalanced. *Ano ba ’to, ngayon pa ba ako magkakasakit? Bawal, Chloe. Bawal kang mag-absent, baka mapatalsik ka.*

Kumatok ako sa pinto ng opisina niya at pumasok pagkarinig ng malamig niyang, "Come in."

Nakasandal si Alex sa kanyang executive chair, may hawak na ballpen, at nakakunot ang noo habang nakatingin sa mga papel. Mas mukha siyang pagod ngayon kaysa noong unang araw ko, pero nandoon pa rin ang kakaibang lakas ng awra niya na nakakaintimidate.

"Heto na po ’yung reports, Sir," sabi ko. Lumapit ako sa lamesa niya para ibaba ang folder.

Pero bago ko pa man mabitawan ang hawak ko, biglang nag-blackout ang paningin ko. Ang mga ilaw sa kisame ay parang naging mabilis na guhit, at ang sahig ay biglang nawala sa ilalim ng mga paa ko. Nakarinig na lang ako ng mahinang kalasing ng kung anong bagay bago tuluyang nawalan ng lakas ang mga tuhod ko.

Inasahan kong mararamdaman ko ang matigas na semento, pero imbis na sahig, isang pamilyar at matigas na bisig ang mabilis na pumulupot sa likod ko. Nabitawan ko ang folder, at nagkalat ang mga papel sa paligid namin.

"Chloe!"

Narinig ko ang boses niya. Hindi ito ang malamig at walang pakialam na boses na narinig ko nitong mga nakaraang araw. May bahid ito ng gulat at... pag-aalala?

Idinilat ko nang kaunti ang mga mata ko. Nakita kong seryosong nakatingin sa akin si Alex, ang isang kamay niya ay nasa likod ko habang ang isa naman ay sumasalo sa batok ko para hindi maumpog ang ulo ko. Sobrang lapit ng mukha niya, at naamoy ko na naman ang pamilyar niyang pabango. Pilit kong sinubukang tumayo, pero parang jelly ang mga binti ko.

"S-Sorry po, Sir... nahilo lang," bulong ko, pilit na kumakawala sa hawak niya dahil nahihiya na ako. Pangalawang beses niya na akong nasasalo sa loob ng apat na araw. Sobrang unprofessional ko na bilang katulong.

"Stay still," utos niya, mas mababa ang boses pero may awtoridad.

Imbis na bitiwan ako o tawagin si Manang Elena para asikasuhin ako, lalong hinigpitan ni Alex ang hawak sa akin. Sa isang mabilis na galaw, binuhat niya ako—style pangkasal—at dinala patungo sa mahaba at malambot na leather na sofa na nasa gilid ng opisina niya. Maingat niya akong inihiga roon.

"Sir, ’yung mga papel... lilinisin ko po," pilit kong pagbangon, pero ipinatong niya ang kamay niya sa balikat ko para pigilan ako.

"I said, stay still, Fontanilla. Don't make me repeat myself," sabi niya habang nakatitig sa akin. Mas lalong lumalim ang kunot sa noo niya nang idikit niya ang likod ng kanyang palad sa noo ko. "You're burning up. May lagnat ka."

Naiwas ko ang tingin ko. "Wala po ’to, Sir. Pagod lang po."

"Kailan ka pa ba huling natulog nang maayos?" tanong niya, habang nakatayo sa harap ko at nakapamulsa. Ang matatalim niyang mga mata ay parang binabasa ang buong pagkatao ko. "Gabi-gabi kitang nakikitang gising kapag tinitingnan ko ang security footage ng mansyon. Naglalakad ka sa kusina ng madaling-araw, o kaya ay nakaupo lang sa staff quarters."

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko. *Pinapanood niya ako sa CCTV?* Bukod sa nakakahiya, hindi ko akalaing may oras ang isang bilyonaryong katulad niya na pansinin ang isang katulong na hindi makatulog.

"May... marami lang po akong iniisip," mahina kong sagot, habang unti-unting bumabalik ang lakas ko pero nananatili pa ring masakit ang ulo ko.

Bumuntong-hininga si Alex. Lumakad siya patungo sa kanyang desk at may pinindot sa intercom. "Elena, magdala ka rito ng gamot sa lagnat at mainit na sabaw sa opisina ko. Ngayon din."

"Sir, huwag na po. Nakakahiya naman po sa inyo, opisina niyo po ito," pakiusap ko habang sinusubukang umupo nang maayos. "Doon na lang po ako sa kwarto ko sa staff quarters."

Humarap muli sa akin si Alex, ang mukha niya ay bumalik sa pagiging seryoso at cold, pero may kakaibang tensyon sa hangin. "Kung sa quarters ka pupunta, magtatrabaho ka lang ulit dahil matigas ang ulo mo. Dito ka lang muna hanggang sa bumaba ang lagnat mo. I don't want a sick maid contaminating my house."

Alam kong idinahilan niya lang ’yung contamination para mapilitan akong manatili rito, pero hindi ko na siya sinagot. Sobrang bigat ng pakiramdam ko para makipag-talo pa sa isang Alexander Valdemar.

Ilang minuto ang lumipas, dumating si Manang Elena bitbit ang tray ng pagkain at gamot. Bakas sa mukha ng matanda ang gulat nang makita akong nakahiga sa sofa ng amo namin, pero mabilis din itong napalitan ng pag-aalala. Pagkalapag ng tray, tinulungan niya akong uminom ng gamot.

"Magpahinga ka muna rito, Chloe. Ako muna ang tatapos ng mga gawain mo ngayon," bulong sa akin ni Manang Elena bago lumabas ng silid.

Naiwan na naman kaming dalawa ni Alex. Bumalik siya sa kanyang desk at ipinagpatuloy ang pagtatrabaho na parang walang nangyari. Ang marahang tunog ng pag-type niya sa laptop ang nagsilbing hele sa akin habang unti-unting tumatalab ang gamot na ininom ko. Bago ako tuluyang dinalaw ng antok, nakita ko siyang sumulyap sa akin mula sa kanyang pwesto.

Nagising ako nang mag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa ng aking apron. Medyo gumaan na ang pakiramdam ko at hindi na ganoon kainit ang noo ko. Kinuha ko ang phone at tiningnan ang screen.

Isang text mula sa isang hindi kilalang numero, pero alam ko kung kanino galing ang mensahe dahil sa tono nito.

*“Hoy, Chloe. Nabalitaan kong nagtatrabaho ka raw ngayon bilang katulong sa mga Valdemar? Grabe, seryoso pala ’yung sinabi ni Marcus na hanggang diyan ka lang talaga. Bagay na bagay sa ’yo ang maglinis ng banyo ng mayayaman. Huwag mo kaming papakahiyain doon, ha? See you around.” — Bianca.*

Naramdaman ko ang mabilis na pagsikip ng dibdib ko habang binabasa ang text. Paano niya nalaman? At anong ibig niyang sabihin sa *see you around*?

"If that phone distracts you from resting, I will throw it away," biglang nagsalita si Alex mula sa desk niya. Nakatayo na siya ngayon at may isinusuot na coat.

Mabilis kong itinago ang phone ko. "Pasensya na po, Sir Alex. Ayos na po ang pakiramdam ko. Maraming salamat po sa pagpapatuloy sa akin dito."

Tinitigan niya ako, sandaling tumigil ang tingin niya sa phone na hawak ko bago tumalikod. "Mag-ayos ka na. May malaking charity gala at business party na gaganapin sa ballroom ng mansyon bukas ng gabi. Kailangan ng tulong ni Elena sa pag-aasikaso ng mga bisita. I expect you to be fully recovered by then."

"Opo, Sir. Makakaasa po kayo," sagot ko habang tumatayo na mula sa sofa.

Lumabas na si Alex ng opisina kasama ang kanyang mga bodyguard para sa isang meeting. Ako naman ay bumalik sa staff quarters para ihanda ang sarili ko sa gaganaping party bukas. Hindi ko alam kung bakit, pero may mabigat akong kutob sa mangyayari sa susunod na araw.