CHAPTER 5

CHLOE FONTILLA

Napakalaki pala talaga ng ballroom ng mga Valdemar kapag nakabukas ang lahat ng mga dambuhalang chandelier. Kulay ginto ang buong paligid, may banayad na tugtog ng violin, at nagkakatipon ang mga pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Lahat sila ay naka-gown at tuxedo, nagtatawanan habang may hawak na baso ng mamahaling champagne.

Samantalang ako, heto, suot ang aking gray na maid uniform at puting apron, bitbit ang isang silver tray na puno ng mga wine glass.

Medyo masakit pa rin ang ulo ko galing sa lagnat kahapon, pero tiniis ko. Hindi pwedeng mag-inarte ngayon dahil ito ang pinakamahalagang gabi para sa kompanya ni Sir Alex. Mula sa pwesto ko malapit sa buffet table, nakita ko si Alex na nasa gitna ng karamihan. Bagay na bagay sa kanya ang suot nitong itim na bespoke tuxedo. Mas lalo siyang mukhang dominant at seryoso habang nakikipag-kamay sa mga business partners niya.

Ewan ko ba, tuwing tumitingin ako sa kanya, naaalala ko kung paano niya ako binuhat at inalagaan sa opisina niya kahapon. Mukha siyang walang puso sa labas, pero may tinatago rin palang konsensya.

"Chloe, paki-ikot naman itong wine sa bandang entrance. May mga bagong dating na VIP guests," bulong sa akin ni Manang Elena habang dinadagdagan ang laman ng tray ko.

"Opo, Manang," sagot ko at pilit na ngumiti para magmukhang professional.

Inayos ko ang hawak ko sa tray at naglakad patungo sa tapat ng malaking double doors ng ballroom. Eksaktong pagkabukas ng pinto, pumasok ang isang magkapareha na agaw-eksena dahil sa ingay ng tawanan nila.

Biglang tumigil ang pagtibok ng puso ko. Parang nanigas ang mga paa ko sa semento.

Si Marcus, naka-suit na navy blue, mukhang proud na proud sa sarili niya. At sa tabi niya, nakakapit sa braso niya, si Bianca na nakasuot ng isang revealing na pulang gown na kumikinang sa ilalim ng mga ilaw.

*Bakit sila nandito?*

Bigla kong naalala ’yung text ni Bianca kagabi. ’Yun pala ang ibig niyang sabihin sa *see you around*. Imposibleng nagkataon lang ’to. Alam niyang dito ako nagtatrabaho, at sinadya niyang magpasama kay Marcus para lang i-flex sa akin kung gaano sila kasaya habang ako ay bagsak sa lupa.

Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng init sa mukha ko. Gusto kong tumalikod at tumakbo pabalik sa kusina, pero huli na. Nakita na ako ni Bianca. Ang kanyang mapang-aping ngiti ay agad na sumilay sa kanyang mga labi.

"Oh, look who’s here, babe," malakas na sabi ni Bianca, sapat na para lumingon ang ilang malapit na guests sa direksyon namin. "Sabi ko naman sa ’yo, pamilyar ang mukha ng maid na nagtatrabaho rito."

Napatingin din sa akin si Marcus. Sandali siyang nagulat, pero agad ding napalitan ng pamilyar na pangmamata ang tingin niya. Lumapit sila sa akin, at bawat hakbang nila ay parang unti-unting pumapatay sa natitira kong dignidad.

"Grabe, Chloe. Hindi ko akalaing seryoso ka talaga sa pagiging katulong," pang-aasar ni Marcus, habang tinitingnan ang apron ko. "Mula sa apartment ko, lumipat ka lang pala sa mas malaking bahay para maglinis ng dumi ng iba."

"Marcus, Bianca, please... nagtatrabaho ako rito," mahina kong pakiusap, pilit kong ibinababa ang boses ko para hindi gumawa ng eksena. Nanginginig na ang mga kamay ko sa hawak kong tray.

"Well, since nagtatrabaho ka naman, panindigan mo na," maayos na sabi ni Bianca. Kumuha siya ng isang baso ng pulang alak mula sa tray ko, inamoy ito, at biglang ngumiti nang nakakaloko. "Oops!"

Sa isang mabilis na galaw, itinagilig ni Bianca ang baso. Ang pulang alak ay diretsong ibinuhos niya sa puting apron at sa harap ng gray na uniporme ko.

Malamig at malagkit. Ramdam ko ang pagtulo ng likido pababa sa binti ko.

"Ay, sorry! My hand slipped," pekeng paumanhin ni Bianca, na sinundan ng malakas na tawa ni Marcus. "Ang dungis mo na tuloy, Chloe. Bagay na bagay sa ’yo."

May ilang mayayamang guest ang napalingon at nagsimulang magbulungan, pinapanood ako na parang isang basang sisiw na pinagtatawanan sa gitna ng entablado. Ang dumi-dumi ko na naman sa harap nila. Parang bumalik ako sa gabi ng bagyo kung saan wala akong kalaban-laban.

Nangilid ang mga luha sa mata ko. Tinalikuran ko sila para umalis, pero hinablot ni Marcus ang braso ko nang mariin, pinipigilan akong makalayo.

"Saan ka pupunta? Hindi mo ba pupunasan ang sapatos ng girlfriend ko? Natalsikan ng alak oh," mayabang na utos ni Marcus habang mas lalong hinihigpitan ang hawak sa braso ko. "Gawin mo ang trabaho mo, katulong."

"Bitiwan mo ako, Marcus!" piglas ko, pero mas malakas siya sa akin.

"Let her go."

Isang napakalamig, napakabigat, at baritonong boses ang biglang umalingawngaw sa likod namin. Parang biglang huminto ang tugtog ng violin, at ang buong paligid ay natahimik.

Lumingon kami at nakita ko si Alexander Valdemar na naglalakad patungo sa amin. Ang mga mata niya ay madilim pa sa gabi, at ang kanyang panga ay mariing nakakagat. Ang buong aura niya ay nagbago—mula sa pagiging isang negosyante, mukha siyang isang predator na handang pumatay sa sinumang humarang sa daan niya.

Mabilis na binitiwan ni Marcus ang braso ko, biglang natakot sa presensya ng bilyonaryo. Si Bianca naman ay biglang nag-ayos ng tayo, pilit na nagpapakita ng respeto.

"S-Sir Alex, good evening," bati ni Marcus, medyo nauutal. "Pasensya na po, tinuturuan lang namin ng leksyon itong bastos ninyong katulong—"

Hindi pinatapos ni Alex ang sasabihin ni Marcus. Nilagpasan niya ang dalawa na parang hangin lang ang mga ito, at huminto siya sa mismong harap ko. Tiningnan niya ang basang apron ko, ang pulang alak na dumungis sa uniporme ko, at ang nanginginig kong mga kamay.

Walang sabi-sabi, hinubad ni Alex ang kanyang mamahaling tuxedo jacket. Inilagay niya ito sa mga balikat ko, ibinalot sa akin para itago ang maruming bahagi ng aking damit. Pagkatapos, marahan niyang hinawakan ang baywang ko, humakbang palapit sa akin, at ipinakita sa buong ballroom kung paano niya ako pinoprotektahan.

Nanlaki ang mga mata nina Marcus at Bianca sa nakita nila. Halos lumuwa ang mga mata ni Marcus habang nakatingin sa kamay ni Alex na nakapulupot sa akin.

Humarap si Alex sa dalawa, ang titig niya ay sapat na para magpabagsak ng isang buong kompanya.

"Who gave you the right to touch her?" tanong ni Alex, sobrang hinhin ng pagkakasabi pero parang may dalang babala ng kamatayan.

"Sir... katulong niyo lang naman siya—" pilit na singit ni Bianca, pero agad siyang natigilan nang itaas ni Alex ang kanyang isang kamay.

"She is not just a maid in this house," deklara ni Alex, sapat na malakas para marinig ng lahat ng mga VIP guests sa ballroom. Mas lalo niyang hinila ang baywang ko palapit sa kanyang katawan. "Touch my woman again, and I will ruin your entire empire by tomorrow morning."

Pagkatapos magsalita, binalingan ako ni Alex, nawala ang galit sa mga mata niya at napalitan ng isang malalim na titig. "Let’s go, Chloe."

Inakay niya ako paalis ng ballroom, iniiwan sina Marcus at Bianca na nakatayo roon, nakanga-nga, at pinagbubulungan na ngayon ng buong alta lipunan ng Maynila.