CHAPTER 1

CHLOE FONTILLA

Hawak ko ang isang maliit na paper bag na naglalaman ng paboritong carbonara ni Marcus. Galing pa ako sa double shift ko sa convenience store, puyat at pagod na pagod, pero nawala lahat ng pagod ko nang maalalang anniversary namin ngayon. Tatlong taon na kami. Tatlong taon ko siyang sinuportahan, at tinulungan nung mga panahong walang-wala siya.

Pero pagkatapat ko pa lang sa pinto ng inuupahan naming apartment, may kakaiba na akong naramdaman. Bukod sa hindi naka-lock ang pinto, may naririnig akong tawanan sa loob.

Hindi lang basta tawa. Malanding hagikhik ng isang babae.

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto. Parang huminto ang mundo ko nang makita ko ang mga nagkalat na damit sa sahig ng maliit naming sala. Isang mamahaling leather jacket na panlalaki, at isang pulang lace na dress na siguradong hindi sa akin. Kasunod niyon ang pamilyar na boses mula sa kwarto namin.

"Oh, babe, stop it! Baka dumating ’yung boring mong girlfriend," wika ng isang babae. Tunog maarte, malandi, at walang pakialam.

"Hayaan mo siya. Pagod ’yun sa trabaho, baka madaling-araw na umuwi. Saka don’t call her my girlfriend, Bianca. Pakinabang lang ang habol ko sa isang ’un," sagot ng isang lalaki.

Si Marcus. Walang kaduda-duda, boses niya ’yun.

Parang may bumaong na kutsilyo sa dibdib ko. Pakinabang? Ang lalaking inalagaan ko, ang lalaking pinadalhan ko ng pera kahit pambili ng gamot ng nanay ko sa probinsya ay tinitipid ko—ganito lang ang tingin sa akin?

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Itinatag ko ang mga tuhod kong nangangatog at marahas kong itinulak ang pinto ng kwarto.

"Marcus?"

Sabay na napalingon ang dalawang taong nakahiga sa kama ko—sa kama *namin*. Si Marcus, gulo-gulo ang buhok, at isang magandang babae na may mestisang kutis at halatang galing sa alta lipunan dahil sa ayos nito kahit bagong gising. Si Bianca Laurel. Kilala ko siya dahil madalas siyang ma-feature sa mga fashion blogs.

"Chloe!" Gulat na napabangon si Marcus, pero mabilis ding nawala ang takot sa mukha niya. Pinalitan agad ito ng pagkairita. "Anong ginagawa mo rito? Ang aga mo yata?"

"Anong ginagawa ko rito?" Natawa ako, pero may kasamang luha na pumatak sa pisngi ko. "Apartment ko ’to, Marcus! Ako ang nagbabayad ng renta rito! At tinatanong mo ako kung bakit ako nandito habang may kinalantari kang iba sa kama ko?!"

Binitiwan ko ang hawak kong pagkain. Lumikha ito ng basang tunog sa sahig, parang ang durog-durog kong puso.

Naiinis na tumayo si Marcus at nagsuot ng shorts. Walang bakas ng hiya o pagsisisi sa mga mata niya. Sa likod niya, nakataas ang isang kilay ni Bianca habang nakasandal sa headboard, pinapanood ako na parang isang palabas sa TV.

"You know what, Chloe? Mabuti na rin ’to para matapos na," malamig na sabi ni Marcus. "Let’s break up."

Natigilan ako. "Ano? Break up? Pagkatapos ng lahat ng ginawa ko para sa ’yo?"

"Puro ka na lang naman kasi sumbat, Chloe! Tingnan mo nga ang sarili mo. Amoy mantika ka palagi galing sa trabaho mo, haggard, walang kaayusan. Ni hindi kita maiharap sa mga kaibigan ko kasi nakakahiya!" Binalingan ni Marcus si Bianca at ngumiti. "Si Bianca, siya ang kailangan ko. Mayaman siya, may koneksyon. Matutulungan niya ako sa career ko. Ikaw? Hanggang dito ka na lang."

Ang sakit. Grabe pala kapag ang taong pinagkatiwalaan mo ang mismong magsasabi sa ’yo kung gaano ka kawalang-kwenta. Kaya ko namang tanggapin kung sabihin niyang hindi niya na ako mahal. Pero ang maliitin ako dahil sa kahirapan ko habang ginawa ko naman ang lahat para sa kanya? Doon ako pinakapatay.

"Napaka-kapal ng mukha mo," bulong ko, habang nanginginig ang buong katawan ko sa galit at dusa. "Lumayas kayo rito. Ngayon din!"

Dito na sumingit si Bianca. Bumaba siya sa kama, nagsuot ng silk robe, at lumapit sa akin nang may mapang-aping ngiti.

"Excuse me, clear skin? Baka ikaw ang dapat lumayas," maarteng sabi ni Bianca habang may kinukuhang papel sa kanyang branded na bag. Inihagis niya ito sa mukha ko. "I bought this apartment complex yesterday, Fontanilla. Ang pamilya ko ang bagong may-ari ng buong building na ’to. At dahil hindi ko gusto ang mukha mo, you are evicted. Effective immediately."

Nanlaki ang mga mata ko habang binabasa ang demolition at eviction notice. Legal ito. May selyo at pirma.

"Hindi niyo pwedeng gawin ’to... Gabi na, umuulan sa labas!" Pakiusap ko, biglang nawala ang tapang ko.

Wala akong ibang matutuluyan. Ang huling pera ko ay nagastos ko na para sa anniversary dinner na ’to, at ang natitirang sahod ko ay ipinadala ko na sa ospital ng nanay ko. Literal na zero ang balanse ng wallet ko ngayon.

"Manigas ka sa labas," deklara ni Marcus. Hinablot niya ang luma kong maleta sa gilid, mabilis na isinilid doon ang ilang piraso ng damit ko na nakasabit, at marahas akong itinulak palabas ng kwarto hanggang sa marating namin ang may pintuan.

"Marcus, please! Kahit bukas na lang ng umaga! Wala akong mapupuntahan!" Yakap ko ang maleta ko habang pilit na humahawak sa hamba ng pinto.

"Huwag mo na kaming gambalain dito, Chloe. Humanap ka ng ibang matutulugan mo. Marami namang bangketa riyan," sabi ni Marcus bago ako tuluyang itinulak palabas.

Blag!

Sumara ang pinto sa mismong mukha ko. Kasabay niyon ang mabilis na pagkulog at ang pagbuhos ng napakalakas na ulan.

Napadpad ako sa waiting shed malapit sa building. Basang-basa ako, nanginginig sa lamig, at yakap-yakap ang tanging natitirang ari-arian ko sa mundo. Ang dumi ng hitsura ko, eksaktong-eksakto sa sinabi ni Marcus.

Kinuha ko ang cellphone ko mula sa bulsa, nagbabakasakaling may mautangan man lang kahit pang-commute o pang-motel ngayong gabi. Pero bago ko pa mabuksan ang mga contact ko, isang notification ang lumabas.

Isang text mula sa tiyahin ko sa probinsya.

“Chloe, tumawag ang doktor ng nanay mo. Kailangan daw bayaran ang balance na tatlumpung libo para sa susunod na gamot niya bukas. Kung hindi, ititigil ang treatment. Gawan mo ng paraan, anak, parang awa mo na.”

Nabitawan ko ang cellphone ko sa semento.

Napahawak ako sa ulo ko habang tuluyan nang bumuhos ang iyak ko, kasabay ng ingay ng ulan at ng mga sasakyang dumadaan sa harap ko. Bakit sabay-sabay? Bakit kung kailan wala na akong natira sa sarili ko, saka pa ako lalong binabaon ng mundo?

Niloko ako. Pinalayas. At ngayon, nanganganib ang buhay ng nanay ko dahil wala akong pera. Ito na yata ang pinakamababang dinalhan ng buhay ko. Wala akong takbuhan, walang kakapitang kaibigan, at walang pamilyang mayaman na pwedeng sumalo sa akin.

Pinunasan ko ang mga luha sa mukha ko gamit ang basang braso ko. Alam kong wala akong mararating kung iiyak lang ako rito hanggang mag-umaga. Kailangan kong kumilos. Kahit anong trabaho, kahit gaano kahirap, kahit gaano kapeligro, papasukin ko. Kailangan ko ng pera ngayon din.

Tiningnan ko ang screen ng cellphone ko na may bitak. Nag-search ako sa internet ng mga emergency job agencies na tumatanggap ng stay-in na manggagawa agad-agad. Doon ay may isang post na pumukaw sa mga mata ko:

“URGENT: High-paying Stay-in Housekeeper for the Valdemar Residence. Inquire at Apex Employment Agency. Immediate deployment.”

Valdemar. Kahit sino naman sa bansa ay kilala ang pangalang ’yan. Sila ang nagmamay-ari ng pinakamalaking tech at real estate conglomerates sa Asya. Pero balita ring misteryoso at malupit ang kasalukuyang pinuno ng pamilya na si Alexander Valdemar.

Wala na akong pakialam kung masungit o nakakatakot ang bilyonaryong ’yun. Ang mahalaga, malaki ang sahod at may matutulugan ako.