MasukCHLOE FONTANILLA
Naglaga ako ng tubig para sa tsaa habang si Manang Celia naman ay abala sa pag-aayos ng grilled salmon at asparagus sa isang malaking ceramic plate. Saktong alas-sais y medya ng gabi nang marinig namin ang tunog ng sasakyan na pumasok sa malawak na garahe. Alam kong si Sir Alex na 'on. Ewan ko ba, parang automatic na naging pamilyar na sa pandinig ko ang ugong ng makina ng sasakyan niya.
"Chloe, pakihanda na 'yung tsaa ni Sir, ha? Doon daw siya dumeretso sa libr
CHLOE FONTANILLANaglaga ako ng tubig para sa tsaa habang si Manang Celia naman ay abala sa pag-aayos ng grilled salmon at asparagus sa isang malaking ceramic plate. Saktong alas-sais y medya ng gabi nang marinig namin ang tunog ng sasakyan na pumasok sa malawak na garahe. Alam kong si Sir Alex na 'on. Ewan ko ba, parang automatic na naging pamilyar na sa pandinig ko ang ugong ng makina ng sasakyan niya."Chloe, pakihanda na 'yung tsaa ni Sir, ha? Doon daw siya dumeretso sa library, hindi na sa dining room," utos ni Manang Celia habang maingat na tinatakpan ng aluminum foil ang pagkain para hindi lumamig."Sige po, Manang. Ako na po ang mag-aakyat nito," sagot ko.Inilagay ko ang bagong timplang chamomile tea sa isang maliit na tray, kasama ang ilang piraso ng biscuits na paborito niyang papakin habang nagtatrabaho. Pag-akyat ko sa ikalawang palapag, medyo madilim ang hallway maliban sa sinag ng ilaw na nanggagaling sa bahagyang nakabukas na pinto ng libr
CHLOE FONTANILLAKinaumagahan, saktong alas-siyete pa lang ay gising na ako para mag-ayos. Ngayong araw ang opisyal na simula ng bago kong setup bilang assistant, kaya naman pinili kong suotin ang isa pang set na iniwan ni Riri—isang beige na tailored slacks at simpleng white button-down shirt. Simple lang pero nung tingnan ko ang sarili ko sa salamin, ang layo na talaga sa hitsura ko nung unang araw na pumasok ako rito.Paglabas ko ng quarters, dumeretso agad ako sa dining hall para i-check kung handa na ang agahan ni Sir Alex. Pero laking gulat ko nang makitang nakahain na ang lahat at si Sec. Santos na ang nandoon, may hawak na folder habang kausap ang isa sa mga driver."Good morning, Chloe," nakangiting bati sa akin ni Sec. Santos nang mapansin niya ang paglapit ko. "Huwag mo nang alalahanin ang breakfast ni Sir ngayon. Papaalis na rin kami papuntang main office para sa isang emergency board meeting. Kaya dumaan ako rito para ibigay sa 'yo ang mga kai
CHLOE FONTANILLA Hawak ko pa rin ang baso ng mocktail habang nakatanaw sa dambuhalang view ng Bonifacio Global City mula sa rooftop na ito. Ang sarap ng malamig na hangin sa mukha, nakakabawas ng bigat sa dibdib. Pero mas lalong nagpabilis ng tibok ng puso ko 'yung mga binitawang salita ni Sir Alex.Hanggang sa pumasok ka sa mansyon ko at napatunayan mong may mga bagay na hindi nabibili ng kahit anong halaga ng shares sa kumpanya.Ano raw? Napainom ako ng malaki sa lemon-mint mocktail ko para lang maitago ang biglaang pag-init ng mga pisngi ko. Grabe, kung magsalita si Sir Alex, parang wala lang sa kanya, pero sa akin, parang may sumasabog na fireworks sa loob ng utak ko. Ano ba ang ibig niyang sabihin doon? Na mahalaga ako sa kanya? O baka naman ang ibig niyang sabihin ay na-appreciate niya lang 'yung katapatan ko bilang employee? Ayaw kong mag-assume, seryoso. Mahirap na. Baka mamaya assuming lang ako, tapos business principle lang pala para sa kanya 'yun. Katulong pa rin naman ang
ALEXANDER VALDEMAR Pinanood ko si Chloe habang maingat niyang inilalagay ang iPad sa loob ng kanyang bag. Kung titingnan mo siya ngayon, walang mag-aakalang nagmula siya sa hirap o kamakailan lang ay hinarap ang pinakamasamang gabi ng buhay niya. Ang navy blue blazer na pinili ni Riri para sa kanya ay perpektong lapat sa kanyang tindig. Nagmukha siyang matapang, elegante, at higit sa lahat, kagalang-galang.Naalala ko noong unang beses ko siyang makita sa pinto ng opisina ko. Mukha siyang basang sisiw, puyat, at bugbog sa bigat ng buhay. Noong nahilo siya sa library ko dahil sa pagod at gutom, doon ko napagtanto na hindi siya tulad ng ibang mga aplikante na naghahanap lang ng madaling pera. May determinasyon sa kanya na bihira kong makita sa mga taong nasa paligid ko. At lalo na nung gabi ng gala, nang makita ko ang ex-boyfriend niyang si Marcus na hinahablot ang braso niya, may kung anong galit ang sumiklab sa dibdib ko. Hindi ko pinapayagang madumihan ang pangalan ng kahit sinong st
CHLOE FONTANILLAThe ride back from the restaurant was different. The silence inside the Maybach wasn't just cold anymore; it felt heavy with the aftermath of what had just happened. I stared out the window, watching the pedestrians hurrying along the rain-slicked sidewalks of Manhattan.My phone vibrated again in my pocket. It was a text from Sienna this time: *Clara, please call me. Julian is losing his mind. Dad is screaming at everyone. We need to talk.*I locked the screen without replying and slipped it back into my pocket."You handled that well," Alexander said from beside me. He hadn't looked away from his tablet, his fingers typing out a rapid sequence of commands. "Most women in your position would have cried or made a scene.""I spent three years trying to be the perfect match for Julian because my father wanted it," I said, my voice quiet but firm. "I don't have any tears left for him. I'm just angry.""Anger is more useful than
CHLOE FONTANILLA"Oh, Chloe, tamang-tama ang baba mo. Patapos na ako rito sa pagluluto ng paboritong beef salpicao ni Sir Alex," bungad sa akin ni Manang Celia pagkapasok na pagkapasok ko sa kusina.Sinalubong agad ako ng amoy ng toasted garlic at mantika, 'yung amoy na nakakagutom kahit busog ka naman talaga. Lumapit ako sa counter at kumuha ng tray para tulungan si Manang na ihanda ang mga gagamitin ni Sir Alex para sa hapunan.Habang nag-aayos ako ng kubyertos, paulit-ulit pa ring nag-e-echo sa utak ko 'yung huling sinabi niya sa library. *His career is done, and he will never be able to reach you again.* Seryoso talaga siya nung sinabi niyang wawasakin niya si Marcus. Isang araw pa lang ang nakalilipas, pero ramdam na ramdam ko na ang bagsik ng kapangyarihan ng isang Alexander Valdemar. Parang nilinis niya ang daanan ko para wala na akong iisiping multo mula sa nakaraan.Pero kasabay ng gaan sa loob ko, may kaunting kaba pa rin na dahan-dahang gumagap
CHLOE FONTILLA"Pasensya na po, Sir. Hindi na po mauulit," mabilis kong sabi habang nakatungo pa rin ang ulo ko.Sobra ang kaba ko, feeling ko naririnig niya ang mabilis na tibok ng puso ko sa sobrang tahimik ng library. Hinintay kong sigawan niya ako o sabihing layas, gaya ng kwento ni Manang Elen
CHLOE FONTILLAAlas-siyete pa lang ng umaga pero nakatayo na ako sa tapat ng Apex Employment Agency. Literal na hindi ako nakatulog. Buong gabi akong nakasandal sa may waiting shed, binabantayan ang maleta ko habang yakap-yakap ang sarili ko dahil sa lamig. Ang lagkit ko na, amoy ulan, at tuyo na a
CHLOE FONTILLAHawak ko ang isang maliit na paper bag na naglalaman ng paboritong carbonara ni Marcus. Galing pa ako sa double shift ko sa convenience store, puyat at pagod na pagod, pero nawala lahat ng pagod ko nang maalalang anniversary namin ngayon. Tatlong taon na kami. Tatlong taon ko siyang
CHLOE FONTILLANapakalaki pala talaga ng ballroom ng mga Valdemar kapag nakabukas ang lahat ng mga dambuhalang chandelier. Kulay ginto ang buong paligid, may banayad na tugtog ng violin, at nagkakatipon ang mga pinakamayayaman at pinakamakapangyarihang tao sa bansa. Lahat sila ay naka-gown at tuxed







