CHAPTER 2

CHLOE FONTILLA

Alas-siyete pa lang ng umaga pero nakatayo na ako sa tapat ng Apex Employment Agency. Literal na hindi ako nakatulog. Buong gabi akong nakasandal sa may waiting shed, binabantayan ang maleta ko habang yakap-yakap ang sarili ko dahil sa lamig. Ang lagkit ko na, amoy ulan, at tuyo na ang mga luha sa pisngi ko.

Sapo ko ang tiyan ko na kanina pa nagrereklamo. Gutom na gutom na ako, pero ang huling barya sa bulsa ko ay itinabi ko talaga para sa pamasahe papunta rito.

Nang bumukas ang glass door ng ahensya, ako ang unang-unang pumasok. Nakita kong napataas ang kilay ng receptionist nang tingnan niya ako mula ulo hanggang paa. Sino ba namang hindi? Mukha akong pulubi na tinakasan ng tadhana. Lukot-lukot ang sapatos ko, basang-basa ang dulo ng maong ko, at gulo-gulo ang buhok ko.

"Yes? Mag-a-apply ka?" tanong ng babaeng may makapal na make-up, halatang walang interes sa akin.

"Opo. ’Yung sa Valdemar Residence po. Nakita ko po sa online listing niyo kagabi, urgent daw po," mabilis kong sagot. Medyo gumaralgal pa ang boses ko dahil sa tuyong lalamunan.

Tinitigan ako ng babae, mas lalong lumalim ang kunot sa noo niya. Inilapag niya ang hawak niyang ballpen. "Miss, Valdemar ’yun. Alam mo ba kung anong klaseng pamilya ang pagsisilbihan mo? At tsaka, tingnan mo nga ang hitsura mo. Hindi ka pa man nakakatapak sa gate ng mansyon, baka ipahuli ka na sa mga bodyguard doon."

Naramdaman ko ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa mukha ko. Hiyang-hiya ako. Kung normal na araw lang ito, baka umiyak na ako at umalis. Pero naisip ko ang nanay ko na nasa ospital. Naisip ko ang text ni Tita. Kailangan ko ng tatlumpung libo ngayong araw kung hindi, hihinto ang gamutan niya. Wala akong karapatang maging maarte o mahiya ngayon. Nilunok ko ang natitira kong pride.

"Ma'am, please. Kailangan ko lang talaga ng trabaho ngayon. Kahit anong iutos nila, gagawin ko. Masipag po ako, mabilis kumilos, at marunong ako sa lahat ng gawaing bahay. Kailangan ko lang po talaga ng matutulugan at advance sa sahod para sa nanay kong may sakit," pakiusap ko, halos magmakaawa na ako sa harap niya.

Bumuntong-hininga ang receptionist at may hinalungkat na folder sa ilalim ng desk niya. "Sabagay, pang-lima ka na yata ngayong linggo. Lahat ng ipinapadala namin doon, hindi tumatagal ng tatlong araw. Kung hindi kusang nagre-resign dahil sa takot, sinisante ng mismong amo dahil sa kaunting pagkakamali."

Inabot niya sa akin ang isang form. "Sige, sagutan mo ’to. Pero babalaan na kita, si Sir Alexander Valdemar ang makakaharap mo. Perfectionist ’yun at ayaw sa tanga. Kung mapatalsik ka agad, walang pananagutan ang ahensya namin."

Alexander Valdemar. Nabasa ko na ang pangalang ’yan sa mga business magazines noong nasa kolehiyo pa ako. Sabi nila, he’s a ruthless billionaire. Walang sinasanto pagdating sa negosyo, at mas lalong walang pakialam sa emosyon ng ibang tao. Pero ano naman sa akin? Mas nakakatakot ba siya kaysa sa katotohanang pwedeng mamatay ang nanay ko dahil wala kaming pera? Mas nakakatakot ba siya kaysa sa ginawa nina Marcus at Bianca sa akin? Mas pipiliin ko nang harapin ang isang halimaw na bilyonaryo kaysa bumalik sa kalsada na walang patutunguhan.

Mabilis kong pinirmahan ang kontrata nang hindi ko na binabasa ang ibang detalye. Ang nakita ko lang ay ang laking halaga ng advance payment kapag natanggap: limampung libong piso. Sapat na sapat para sa nanay ko at may matitira pa para sa mga unang pangangailangan ko.

"Oh, heto ang address. May service ang ahensya na maghahatid sa ’yo ngayon din dahil gusto ng chief housekeeper doon na may pumalit agad sa umalis na katulong kahapon. Mag-ayos ka naman kahit kaunti bago ka makarating doon," sabi ng receptionist habang iniabot sa akin ang isang maliit na slip ng papel.

Makalipas ang isang oras na biyahe sa loob ng lumang van ng ahensya, huminto kami sa tapat ng isang dambuhalang black gate. Sobrang taas nito, at may mga camera sa bawat sulok. Pagkabukas ng gate, lalo akong napa-wow. Isang pribadong kalsada ang tinahak namin na pinaliligiran ng mga naglalakihang puno at perpektong gupit na damo. Sa dulo niyon, nakatayo ang isang modernong mansyon na gawa sa salamin, mamahaling semento, at bakal. Mukha siyang palasyo pero sobrang lamig tingnan. Walang kulay, puro black, white, at grey.

Sinalubong ako ng isang matandang babae na maayos ang suot na uniporme. Siya si Manang Elena, ang chief housekeeper. Tiningnan niya ako nang may halong awa at pag-aalangan.

"Ikaw ba ang ipinadala ng Apex?" tanong niya habang pinatutuloy ako sa back entrance ng mansyon.

"Opo, ako po si Chloe Fontanilla."

"Bata ka pa pala. Mukhang malaki ang pangangailangan mo kaya mo tinanggap ang trabahong ’to," sabi ni Manang Elena habang ipinapakita sa akin ang maliit pero malinis na kwarto sa staff quarters. "Heto ang uniporme mo. Magpalit ka na agad at mag-ayos. Mahigpit ang bilin ni Sir Alex, bago sumapit ang alas-sampu ng umaga, dapat malinis na ang ikalawang palapag, lalo na ang library niya."

"Opo, Manang. Maraming salamat po," sagot ko.

Nang maiwan ako sa kwarto, mabilis kong isinuot ang kulay gray na dress na uniporme at puting apron. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Mukha na akong disenteng katulong ngayon. Wala na ang Chloe na umiiyak sa waiting shed kagabi. Kailangan kong maging matatag. Para sa nanay ko, at para na rin sa sarili ko.

Bago ako lumabas, kinuha ko ang cellphone ko at tiningnan ang aking bank account. Pumasok na ang limampung libong piso na advance mula sa ahensya, at agad ko itong inilipat sa account ng tiyahin ko para mabayaran ang ospital ng nanay ko.

Nakahinga ako nang maluwag nang mag-text si Tita na nakuha na nila ang pera. Kahit papaano, nabawasan ang bigat sa dibdib ko. Ligtas ang nanay ko para sa buwang ito. Ngayon, ang kailangan ko na lang gawin ay ang mabuhay sa loob ng mansyong ito at huwag masisante.

Bitbit ang timba, basahan, at mop, sinimulan ko ang aking unang araw. Napakalaki ng mansyon, parang isang maze. Habang nagpupunas ako ng mga mamahaling vase at antigong kagamitan, hindi ko maiwasang mapaisip. Ang yaman-yaman ng pamilyang ’to, pero bakit parang walang buhay ang bahay? Walang mga litrato ng pamilya, walang maririnig na tugtog, at napakatahimik ng bawat sulok. Parang bawal ka mag-ingay, baka may magising na leon.

"Chloe," tawag sa akin ni Manang Elena mula sa dulo ng pasilyo. "Dalhin mo ’tong kape sa library sa itaas. Nandoon si Sir Alex ngayon. Tandaan mo, ilapag mo lang sa lamesa niya, huwag kang titingin sa mga mata niya, at huwag kang magpapakita ng kahit anong emosyon. Kapag hindi siya nagsalita, lumabas ka agad."

Kinabahan ako bigla. Ito na ’yun. Makikita ko na ang lalaking kinatatakutan ng lahat ng mga nakaraang katulong dito. Hawak ang silver tray na may tasa ng mainit na barako coffee, dahan-dahan akong umakyat sa grand staircase patungo sa library.

Huminto ako sa tapat ng isang malaking pinto na gawa sa dark oak wood. Huminga muna ako nang malalim bago kumatok ng tatlong beses.

Walang sumagot, pero dahan-dahan kong pinaladpad ang pinto gaya ng bilin ni Manang Elena. Sumalubong sa akin ang amoy ng mamahaling leather, lumang libro, at isang pamilyar na pabango na amoy panlalaki—matapang ngunit napaka-bango.

Sa gitna ng silid, sa likod ng isang malawak na glass desk, may isang lalaking nakaupo habang nakatitig sa screen ng kanyang laptop. Naka-unbutton ang unang dalawang butones ng kanyang itim na polo, at nakatupi ang manggas nito hanggang siko, na nagpapakita ng kanyang maskuladong braso. Ang matangos niyang ilong, ang matalim na panga, at ang perpektong anggulo ng kanyang mukha ay sapat na para mapatitig ang sinuman.

Si Alexander Valdemar.

Humakbang ako paitaas, sinisiguradong hindi lilikha ng ingay ang aking sapatos. Maingat kong ibinaba ang tray sa gilid ng kanyang lamesa. Medyo nanginginig pa ang kamay ko kaya lumikha ng kaunting tunog ang tasa.

"I don't remember hiring a clumsy maid," isang malamig at baritonong boles ang bumasag sa katahimikan ng silid.

Hindi siya tumitingin sa akin, patuloy lang ang pagtipa niya sa laptop, pero ang lamig ng boses niya ay sapat na para magpataas ng balahibo ko sa braso. Dumikit ang mga palad ko sa aking apron habang nakatungo pa rin ang aking ulo.