CHAPTER 3

CHLOE FONTILLA

"Pasensya na po, Sir. Hindi na po mauulit," mabilis kong sabi habang nakatungo pa rin ang ulo ko.

Sobra ang kaba ko, feeling ko naririnig niya ang mabilis na tibok ng puso ko sa sobrang tahimik ng library. Hinintay kong sigawan niya ako o sabihing layas, gaya ng kwento ni Manang Elena tungkol sa mga naunang katulong. Pero ilang segundo ang lumipas at walang sumunod na salita mula sa kanya. Ang tanging tunog lang sa silid ay ang marahang pagpindot niya sa keyboard.

Dahan-dahan kong iurong ang mga paa ko pabalik sa pinto, sinusunod ang turo na huwag siyang kakausapin o titingnan kung hindi naman kailangan. Pero bago ko pa man hawakan ang doorknob, muli siyang nagsalita.

"Who told you to leave?"

Napahinto ako. Grabe, ang lamig talaga ng boses niya, parang galing sa freezer. Lumingon ako nang kaunti, hindi pa rin tuluyang itinataas ang paningin ko. "Akala ko po kasi..."

"I don't pay you to think, I pay you to work," pagputol niya sa sasabihin ko. "Ayusin mo ’yung bookshelf sa likod mo. Alphabetical by author. I want it done before lunch."

"Opo, Sir."

Humarap ako sa malaking estante ng mga libro. Grabe, sa laki nito, mukhang aabutin ako ng buong araw, hindi lang hanggang lunch. Pero wala akong choice. Kinuha ko ang unang set ng mga libro at sinimulang tingnan ang mga pangalan ng author. Pilit kong ibinuhos ang konsentrasyon ko rito para lang hindi ko maramdaman ang bigat ng presensya ng lalaking nasa likod ko.

Ano kayang problema ng bilyonaryong ’to? Sobrang sungit, akala mo naman may ari ng buong Pilipinas—ay sabagay, halos sa pamilya nga pala nila ang kalahati ng mga building sa Manila. Pero kahit na. Konting preno naman sa kasungitan. Kung hindi ko lang talaga kailangan ng pera para sa ospital ni Nanay at kung hindi lang ako pinalayas ng gago kong ex, hinding-hindi ko titiisin ang ganitong trato.

Sa pag-iisip ko kay Marcus, bigla na namang sumikip ang dibdib ko. Naalala ko kung paano niya ako itinulak sa ulan kagabi habang kalong-kalong si Bianca. Ang sakit pa rin pala. Ang daling palitan ng tatlong taon. Ang daling itapon ng lahat ng sakripisyo ko para lang sa mas mayaman at mas magandang babae.

Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko. Agad kong ipinikit ang sarili ko at huminga nang malalim. Huwag ngayon, Chloe. Huwag kang iiyak sa harap ng bago mong amo, baka isipin niyan nababaliw ka na.

Dahil sa pagmamadali ko at sa gulong nararamdaman ko, hindi ko napansin na may isang makapal at mabigat na textbook sa pinakataas na bahagi ng shelf na medyo nakausli. Nang hilahin ko ang librong nasa ilalim nito, biglang nawalan ng balanse ang mabigat na libro sa itaas.

"Shit," mahinang bulong ko nang makitang nahuhulog ito diretsong patungo sa akin.

Napaatras ako nang mabilis para umiwas, pero nakalimutan kong may nakalagay na maliit na baitang na hagdan sa likod ko. Natisod ang kanang paa ko. Napapikit na lang ako, nagre-ready na sa masakit na bagsak sa matigas na sahig ng library.

Pero walang sahig na sumalubong sa akin.

Sa halip, naramdaman ko ang isang matigas at malaking bisig na mabilis na pumulupot sa baywang ko, humila sa akin paitaas bago pa man tuluyang sumayad ang likod ko. Nalaglag ang libro sa sahig, lumikha ng malakas na kalabog, pero parang wala akong narinig.

Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang init ng katawan ng lalaking nakasalo sa akin. Napadikit ang dibdib ko sa dibdib niya, at sa pagkakataong ito, tuluyan ko nang naitaas ang paningin ko.

Sinalubong ko ang mga mata ni Alexander Valdemar.

Napakalapit ng mukha niya sa akin. Ang mga mata niya ay kulay madilim na tsokolate, matatalim, at parang direktang nakatingin sa kaibuturan ng kaluluwa ko. Naamoy ko ang pabango niya—isang mamahaling timpla ng wood at mint na biglang nagpabilis ng tibok ng puso ko. Hindi ito ang takot na naramdaman ko kanina. Iba ito. Isang kakaibang kuryente ang dumaan sa buong katawan ko habang nakahawak pa rin ang malalaki niyang palad sa baywang ko.

Tinitigan niya ako, mula sa gulo-gulo kong buhok, pababa sa mga mata kong medyo mapula pa rin dahil sa iyak kagabi, hanggang sa labi ko. May kung anong emosyon ang dumaan sa mga mata niya—gulat, tapos pagtataka, bago ito mabilis na napalitan ng dati niyang malamig na ekspresyon.

Marahas niya akong itinayo at binitiwan ang baywang ko, na parang napaso siya sa paghawak sa akin. Napahawak ako sa apron ko, biglang nalamigan nang mawala ang mga bisig niya.

"Are you looking for a way to get fired on your first day?" tanong niya, mas mababa ang tono ngayon pero mas nakakatakot.

"S-Sorry po, Sir Alex. Natisod lang po talaga ako," nauutal kong sagot, habang pilit na inaayos ang nagulo kong uniporme. "Hindi ko po sinasadya."

Tumingin siya sa sahig, sa librong nalaglag, bago muling ibinalik ang tingin sa akin. Sa unang pagkakataon, parang pinag-aralan niya ang mukha ko. Napansin ko ang bahagyang pag-angat ng kilay niya nang makita ang pasa sa may braso ko—na nakuha ko kagabi nang itulak ako ni Marcus palabas ng apartment.

"Manang Elena told me they sent someone experienced," malamig niyang sabi habang nakapamulsa na ngayon. "But you look like a walking disaster. Anong nangyari sa mukha mo? At bakit namamaga ang mga mata mo?"

Natigilan ako. Hindi ko inaasahang mapapansin niya ’yun. Akala ko ba walang pakialam ang bilyonaryong ’to sa mga katulong niya?

"Wala po ito, Sir. Kulang lang po sa tulog," pagsisinungaling ko. Ayokong magkwento tungkol sa marumi kong personal na buhay, lalo na sa amo ko na mukhang walang pasensya sa mga drama.

Tinitigan niya ako nang matagal, parang sinusuri kung nagsasabi ako ng totoo. Ang bigat ng titig niya, parang unti-unting tinutunaw ang pader na pilit kong itinataas simula pa kaninang umaga. May bahagi sa akin ang gustong umiwas, pero may bahagi rin na hindi makagalaw sa ilalim ng mga mata niya.

"I don't care about your personal drama, Miss..."

"Chloe po. Chloe Fontanilla."

"Chloe," pag-uulit niya sa pangalan ko. Ewan ko kung bakit, pero parang iba ang tunog kapag galing sa kanya. Mas malalim. "Make sure your personal issues don’t interfere with your job. Ayaw ko ng umiiyak na staff sa loob ng bahay ko. dynamic It's distracting."

"Opo, Sir. Hindi na po mauulit. Maglilinis na po ako nang maayos," sabi ko habang mabilis na yumuko para pulutin ang nahulog na libro.

Nang tumayo ako, nakita kong tumalikod na siya at naglakad pabalik sa kanyang desk. Naupo siya at muling hinarap ang laptop niya, na para bang walang nangyaring muntikang pagkasalo sa akin kanina.

Ipinagpatuloy ko ang pag-aayos ng mga libro, pero sa pagkakataong ito, mas naging maingat na ako. Ramdam ko pa rin ang init sa bahagi ng baywang ko kung saan hawak niya ako kanina. Napakagat-labi ako. Galit siya sa tanga at clumsy, pero bakit niya ako sinasalo? Pwede naman niyang hayaan na lang akong mapaupo sa sahig.

Mukhang hindi lang basta masungit si Alexander Valdemar. Mas malalim siya sa inaakala ko, at mas nakakatakot ang epekto niya sa akin kaysa sa kahit anong multo.

Pagkatapos ng halos isang oras, natapos ko rin ang bookshelf. Tiningnan ko si Alex para magpaalam, pero abala pa rin siya sa pagbabasa ng mga dokumento. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pinto, bitbit ang silver tray ng bawas nang kape.

"Fontanilla," tawag niya bago ko pa man maikot ang hawak sa pinto.

Lumingon ako. "Po?"

"Tell Elena to give you your schedule for the rest of the week. And clean your face. You look messy," sabi niya nang hindi tumitingin sa akin.

"Opo, Sir. Salamat po," sagot ko bago tuluyang lumabas ng library at isinara ang pinto.

Napasandal ako sa pader ng pasilyo at doon lang ako nakahinga nang maluwag. Hawak ang tray, mabilis akong bumaba patungo sa kusina para hanapin si Manang Elena, handang harapin ang susunod pang mga utos sa unang araw ko sa impyernong may kasamang bilyonaryo.