chapter 1

“Ma, please tulungan niyo ako.” Napahikbi ako habang sinusubukan hawakan ang kamay ni mama.

Mas lalo akong napaiyak ng bigyan niya ako ng isang sampal. Hindi ko alam kung talaga bang malakas ang sampal niya o mahina na talaga ang katawan ko dahil natumba ako sa ginawa sa akin ni mama.

Gumapang ako papunta sa harap ni mama at nanginginig na niyakap ang paa niya. Wala na akong ibang mapupuntahan, sila na lang ang makakatulong sa akin.

“Mama,” hagulgol ko.

Ngunit hindi ko nakikita ang awa kay mama. Si papa ay galit na nakatitig sa akin habang ang tatlo kong kapatid ay walang magawa kundi ang panoorin na lang ako sa takot na baka madamay sila. Nagbibingi bingihan at bulagan sila sa paghingi ko ng tulong.

Napasubsob na lang ako sa lupa ng tadyakan ako ni mama. “Pagkatapos mong tumalikod sa pamilya babalik ka? Astrid nakakalimutan mo na yata na hindi ka na parte ng pamilya.”

Halos manlomo ako sa sinabi ni mama. Wala akong nagawa kundi ang panoorin sila papasok sa amin bahay. Hindi kami mayaman ngunit alam ko na may maitutulong sila, lalo maraming alam si mama na paghihingan ng tulong. Pero nawala ang pag asa ko ng talikuran nila ako.

Napahawak ako sa dibdib ko ng sumikip ito. Ang sakit, ang mga taong akala ko tutulong sa akin sa kabila ng ginawa ko sa kanila ay tinalikuran lang ako. Alam ko naman na nagkamali ako pero pamilya pa rin naman nila ako. Sana kahit kaunting awa ipinakita nila, pero kung tratohin nila ako para lang akong ibang tao sa paningin nila.

Nawawalan na ako ng pag-asa. Bagsak ang katawan ko habang naglalakad sa gilid ng kalsada. Hindi mahinto ang luha ko sa pagpatak sa pagod ko ng mga mata. Nag-iisip ako ng paraan kung paano ko magagawan ng paraan ang problema ko.

Ang hirap, lalo na kung wala kang ibang malalapitan. Gusto ko ng sumuko pero kung susuko ako, paano na ang taong umaasa sa akin?

Nanghihina kong nilibot ang mga mata ko sa buhay na city. Kagaya ko ay may naglalakad at ang iba naman ay nakasakay sa mga mamahalin nilang sasakyan.

Napansin ko yung babaeng kaedaran ko na nakasuot ng magarang damit at may hawak na mamahalin bag. Samantala ako ay nakasuot ng pulang bestida na binili ko lang sa ukay.

Kung hindi siguro nangyari ang gabing iyon baka nabibili ko na din ang lahat ng gusto ko. Hindi sana ako pinalayas nila mama. Baka nakapagtapos pa ako ng pag-aaral, pero malupit ang mundo. Binigyan ako ng dahilan para hindi na subukan pang mangarap.

Huminga ako ng malalim at muli na naman napaluha. Ang daya naman ng mundo, wala naman akong ginagawang masama ngunit nararanasan ko ang lahat ng ito. Bakit ba hindi naging magaan sa akin ang lahat?

Mariin akong napapikit at ng pagmulat ng mata ko ay tumama ito sa isang papel na nakadikit sa isang poste. Lumapit ako at nagkaroon ng pag asa ng mabasa ang nakasulat.

Santos Real State Company is looking for a secretary.

Malapit lang ang kompanya na sinasabi sa papel kaya mabilis akong pumara ng taxi at nagpahatid sa lugar. Sakto naman na dala ko ang mga resume ko dahil balak ko talaga na maghanap ng trabaho.

Hindi ako nakapagtapos ng high school. Kaya naman inaasahan ko ng hindi ako makukuha pero umaasa pa rin ako. Kung hindi ako makukuha baka pwedeng sa ibang posisyon na lang, kahit taga linis ng cr gagawin ko.

“I’m sorry Ms. Reyes but you’re not qualified for our requirements.” Magalang na sambit ng nag interview.

“Please ma’am , kahit anong trabaho na lang po.” Pagmamakaawa ko. “Kahit tagalinis po ng Cr o janitress tatanggapin ko.”

“Miss Secretary ang hinahanap namin. Mag apply ka na lang sa iba.” Naiinis na sambit niya.

Tatalikuran na sana niya ako ng hawakan ko ang kamay niya para pigilan siya. “Ma’am, hindi niyo po ako naiintindihan kailangan ko po ng trabaho.” Garalgar ang boses na sambit ko.

Tinignan lang niya ako ng masama bago mariin na tinanggal ang palad ko sa kamay niya. “Hindi mo rin ba maintindihan na hindi ikaw ang hinahanap namin?” Umirap pa siya bago ako tinalikuran.

Umiling ako. Desperada ng gawin ang lahat makuha lang ako. Muli ko siyang hinarangan sa kaniyang dinadaanan kaya binigyan niya ako ng matalim na titig.

Nahihiya akong ngumiti. “Ma’am wala po bang ibang bakante? Kahit ano po na pwede ko pong paso—”

“Umalis ka nga diyan, istorbo ka sa trabaho ko.” Inis niya akong itinulak paalis sa kaniyang daraanan.

Tuloyan ng lumaylay ang katawan ko. Walang pag-asa. Huminga ako ng malalim , hindi ako pwedeng sumuko.

Baka hindi talaga para sa akin ang kompanya na ito. Masyado naman kasi akong desperada para isipin na ang walang pinag aralan kagaya ko ay maka trabaho sa ganitong kalaking kompanya.

“You need work?” Napa tingin ako sa likod ko ng marinig ang malamig na boses.

Halos lumuwa ang mata ko ng tuluyan makita ang lalaki. Napa ayos ako ng tayo at hindi nagpahalata. Naramdaman ko ang pagsibol ng kaba sa dibdib ko. Kagaya ng una ko siyang nakita naka suit pa rin siya.

Ang isang kamay ay nakapasok sa pocket ng pants niya. Seryoso siyang nakatingin sa akin. Napalunok ako bago tumango.

“O-Oo, kailangan ko.” Mahinang sagot ko, para niyang hinigop ang lahat ng tapang at lakas ko kanina.

“Follow me..” Utos niya bago ako lagpasan.

Sinundan ko siya ng tingin. Lahat ng madadaanan niya ay yumuyuko sa kaniya at nagbibigay ng galang. Napalunok ako bago siya sinundan.

“Tell me you want more.”

Muling nag echo ang sinabi niya sa akin limang taon na ang nakalipas. Mariin akong napapikit at tinawag ang lahat ng santo na kilala ko upang hilingin na sana hindi niya ako kilala.

Dahil ang lalaking iyon ay ang lalaking tinakasan ko limang taon na ang nakalipas. Kung saan may isang beses na may nangyari sa amin.

Panginoon, sana hindi na niya ako maalala!

Ang munting panalangin ko sa sarili habang patuloy pa rin sa pagsunod sa binata