ログイン
Bawat lunok ko ng alak sa lalamunan ay kasing pait ng mga nadatnan ko kanina sa bahay ng boyfriend kong si Paul. Dalawang taon ng relasyon namin, ang lahat ng tiwala ko ay minsanan nawala sa isang segundo matapos ko siyang mahuli na nakapatong sa babae habang parehong inaabot ang langit.
“𝘈𝘴𝘵𝘳𝘪𝘥!” 𝘔𝘢𝘣𝘪𝘭𝘪𝘴 𝘢𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘵𝘶𝘮𝘢𝘭𝘪𝘬𝘰𝘥 𝘢𝘵 𝘯𝘢𝘨𝘭𝘢𝘬𝘢𝘥 𝘱𝘢𝘭𝘢𝘣𝘢𝘴 𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘩𝘢𝘺 𝘯𝘪𝘭𝘢. 𝘕𝘢𝘯𝘨𝘪𝘯𝘨𝘪𝘯𝘪𝘨 𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘵𝘢𝘸𝘢𝘯 𝘬𝘰 𝘴𝘢 𝘨𝘢𝘭𝘪𝘵, 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘣𝘰𝘨 𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘴𝘰 𝘬𝘰 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘨𝘢𝘭𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘯𝘢𝘳𝘢𝘳𝘢𝘮𝘥𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘬𝘰 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘴𝘢 𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘪𝘯𝘢𝘩𝘢𝘭 𝘬𝘰 𝘯𝘨 𝘩𝘪𝘨𝘪𝘵 𝘪𝘴𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘢𝘰𝘯. 𝘞𝘢𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘮𝘢𝘴𝘰𝘬 𝘴𝘢 𝘪𝘴𝘪𝘱 𝘬𝘰 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘯𝘨𝘭𝘰𝘭𝘰𝘬𝘰 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘯𝘪 𝘑𝘢𝘮𝘦𝘴. “𝘈𝘴𝘵𝘳𝘪𝘥.” 𝘏𝘪𝘯𝘢𝘸𝘢𝘬𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘮𝘢𝘺 𝘬𝘰 𝘶𝘱𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘪𝘨𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘢𝘬𝘰 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨 𝘢𝘭𝘪𝘴 𝘯𝘨𝘶𝘯𝘪𝘵 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘢𝘨𝘱𝘢𝘱𝘪𝘨𝘪𝘭. 𝘕𝘢𝘬𝘢𝘳𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘮𝘪 𝘩𝘢𝘯𝘨𝘨𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘢 𝘭𝘢𝘣𝘢𝘴 𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘩𝘢𝘺 𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝘋𝘰𝘰𝘯 𝘢𝘬𝘰 𝘩𝘶𝘮𝘪𝘯𝘵𝘰. 𝘏𝘪𝘯𝘢𝘳𝘢𝘱 𝘬𝘰 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘢𝘵 𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘯𝘨𝘪𝘯𝘨𝘪𝘯𝘪𝘨 𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘭𝘢𝘥 𝘢𝘯𝘨 𝘴𝘶𝘮𝘢𝘭𝘶𝘣𝘰𝘯𝘨 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘪𝘺𝘢. 𝘛𝘶𝘭𝘶𝘺𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘵𝘶𝘮𝘶𝘭𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘶𝘩𝘢 𝘴𝘢 𝘮𝘨𝘢 𝘮𝘢𝘵𝘢 𝘬𝘰 𝘯𝘢 𝘢𝘬𝘢𝘭𝘢 𝘬𝘰 𝘢𝘺 𝘬𝘢𝘺𝘢 𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘪𝘨𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘬𝘢𝘯𝘪𝘯𝘢. 𝘈𝘺𝘢𝘸 𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘨𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘩𝘪𝘯𝘢 𝘴𝘢 𝘩𝘢𝘳𝘢𝘱 𝘯𝘪𝘺𝘢, 𝘯𝘨𝘶𝘯𝘪𝘵 𝘵𝘢𝘬𝘴𝘪𝘭 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘭𝘶𝘩𝘢 𝘬𝘰 𝘬𝘢𝘨𝘢𝘺𝘢 𝘯𝘪𝘺𝘢. “𝘗𝘶𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘯𝘢 𝘑𝘢𝘮𝘦𝘴, 𝘢𝘯𝘰 𝘪𝘺𝘰𝘯?” 𝘎𝘢𝘭𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘬𝘰 𝘩𝘢𝘣𝘢𝘯𝘨 𝘵𝘪𝘯𝘶𝘵𝘶𝘳𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘩𝘢𝘺 𝘯𝘪𝘭𝘢 𝘬𝘶𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘢𝘯 𝘯𝘢𝘪𝘸𝘢𝘯 𝘺𝘶𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘣𝘢𝘦. 𝘕𝘢𝘵𝘢𝘸𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘱𝘢𝘯𝘴𝘪𝘯 𝘬𝘰 𝘳𝘪𝘯 𝘯𝘢 𝘣𝘢𝘭𝘪𝘬𝘵𝘢𝘥 𝘢𝘯𝘨 𝘣𝘰𝘹𝘦𝘳 𝘯𝘢 𝘴𝘶𝘰𝘵 𝘯𝘪𝘵𝘰, 𝘴𝘪𝘨𝘶𝘳𝘰 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨𝘮𝘢𝘮𝘢𝘥𝘢𝘭𝘪 𝘯𝘢 𝘪𝘴𝘶𝘰𝘵 𝘥𝘢𝘩𝘪𝘭 𝘨𝘶𝘴𝘵𝘰 𝘢𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘩𝘢𝘣𝘰𝘭𝘪𝘯. “𝘈𝘯𝘰 𝘺𝘶𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘪𝘵𝘢 𝘬𝘰?” 𝘋𝘢𝘨𝘥𝘢𝘨 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘯𝘰𝘯𝘨 𝘬𝘰. 𝘏𝘪𝘯𝘢𝘸𝘢𝘬𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘥𝘢𝘭𝘢𝘸𝘢 𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘮𝘢𝘺. 𝘛𝘪𝘯𝘪𝘨𝘯𝘢𝘯 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘨 𝘮𝘢𝘺 𝘱𝘢𝘨𝘮𝘢𝘮𝘢𝘬𝘢𝘢𝘸𝘢. “𝘐’𝘮 𝘴𝘰𝘳𝘳𝘺 𝘣𝘢𝘣𝘦, 𝘯𝘢𝘥𝘢𝘭𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘢𝘬𝘰 may pangangailangan din 𝘬𝘢𝘴𝘪 𝘢𝘬𝘰 𝘯𝘢 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘮𝘰 𝘬𝘢𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘣𝘪𝘨𝘢𝘺. 𝘒𝘶𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘯𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘶𝘮𝘢𝘺𝘢𝘨 𝘬𝘢 𝘯𝘢 𝘮𝘢𝘺 𝘮𝘢𝘯𝘨𝘺𝘢𝘳𝘪 𝘴𝘢 𝘢𝘵𝘪𝘯 𝘦𝘥𝘪 𝘴𝘢𝘯𝘢 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘮𝘢—” 𝘮𝘶𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘥𝘶𝘮𝘢𝘱𝘰 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘭𝘢𝘥 𝘬𝘰 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢 𝘯𝘢 𝘴𝘪𝘺𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘨 𝘱𝘢𝘵𝘪𝘨𝘪𝘭 𝘴𝘢 𝘬𝘢𝘯𝘺𝘢 𝘴𝘢 𝘱𝘢𝘨𝘴𝘢𝘴𝘢𝘭𝘪𝘵𝘢. “𝘈𝘯𝘨 𝘨𝘢𝘨𝘰 𝘮𝘰 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘪𝘴𝘪𝘴𝘪 𝘴𝘢 𝘢𝘬𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘶𝘬𝘶𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘰, 𝘮𝘢𝘺 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘶𝘬𝘶𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘬𝘢 𝘥𝘪𝘯 𝘯𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘢𝘩, 𝘩𝘪𝘯𝘢𝘯𝘢𝘱 𝘬𝘰 𝘣𝘢 𝘴𝘢 𝘪𝘣𝘢? 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘣𝘢 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪? 𝘈𝘯𝘨 𝘴𝘢𝘣𝘪𝘩𝘪𝘯 𝘮𝘰 𝘩𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘬𝘢 𝘭𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘢𝘬𝘶𝘯𝘵𝘦𝘯𝘵𝘰. 𝘔𝘢𝘨 𝘩𝘪𝘸𝘢𝘭𝘢𝘺 𝘯𝘢 𝘵𝘢𝘺𝘰!” 𝘎𝘢𝘭𝘪𝘵 𝘯𝘢 𝘴𝘢𝘣𝘪 𝘬𝘰 𝘣𝘢𝘨𝘰 𝘴𝘪𝘺𝘢 𝘵𝘪𝘯𝘢𝘭𝘪𝘬𝘶𝘳𝘢𝘯. 𝘚𝘪𝘯𝘶𝘣𝘶𝘬𝘢𝘯 𝘱𝘢 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘢𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘱𝘪𝘨𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘱𝘦𝘳𝘰 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘬𝘢𝘴 𝘬𝘰𝘯𝘨 𝘴𝘪𝘯𝘪𝘱𝘢 𝘢𝘯𝘨 𝘱𝘢𝘨𝘬𝘢𝘭𝘢𝘭𝘢𝘬𝘪 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘱𝘢𝘳𝘢 𝘵𝘪𝘨𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘯𝘢 𝘯𝘪𝘺𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘣𝘢𝘨𝘰 𝘵𝘶𝘮𝘢𝘬𝘣𝘰 𝘱𝘢𝘭𝘢𝘺𝘰. Ang kapal ng mukha niya para isisi sa akin ang pangloloko niya. Pwede naman siyang magsarili kung talagang gugustuhin niya. Babaero lang talaga siya. Muli akong uminom ng isa pang shot ng alak. Gumuhit ang pait at tapang ng alak sa aking lalamunan. Naramdaman ko ang pamamanhid ng katawan ko at panandalian pag ikot ng paningin ng pasadahan ko ang paligid. 𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘴𝘢𝘯𝘢y 𝘶𝘮𝘪𝘯𝘰𝘮. Hindi pa nakatulong ang maingay na paligid, malakas na tugtogin at ang nakakahilong iba’t ibang kulay ng mga ilaw sa paligid. Napalunok ako ng maramdaman ang pag alog ng paningin ko. 𝘎𝘢𝘯𝘪𝘵𝘰 𝘱𝘢𝘭𝘢 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘴𝘪𝘯𝘨? Hindi ko na kaya. Tumayo na ako at halos matumba pa dahil bigla akong nawalan ng balanse. Umayos ako ng pagkakatayo at sinubukan maglakad ng maayos. Nakaya ko naman lumabas ng bar kahit na malabo ang paningin. Umaalog na din ang paningin ko sa paligid kaya humawak na ako sa pader hanggang sa makapunta ako sa elevator. Ang room ko ay nasa taas lang ng bar na ito. Kaya naman alam kong hindi naman ako mapapahamak. Pasara na ang elevator ng may lalaking pumasok. Pinagmasdan ko ito ng mabuti. Nakasuot siya ng itim na polo. Napansin kong nakabukas na ang tatlong botones ng suot nitong polo dahilan upang makita ang dibdib ng lalaki. Napanganga ako, ang hot niya kasing pagmasdan. Mukhang nahihirapan siyang huminga dahil napansin ko ang paghimas nito sa kanyang leeg hanggang sa kanyang dibdib. Napa atras ako ng bigla siyang napatingin sa akin. Makikita ang hirap at pagnanasa sa kanyang mga mata. Mariin napapikit ang lalaki bago lumapit sa akin. Nanlaki ang mga mata ko ng mas inilapit niya pa ang mukha sa akin. “Please! Help me!” Nahihirapan sambit niya. Tinignan niya ako na para bang nahihirapan. Lumunok siya ng bumaba ang mata niya sa labi ko. Ramdam ko ang paghihirap niya at ang pagnanasa ng mapalunok ako dahil sa tension na nararamdaman. Magsasalita na sana ako ng mas inilapit pa niya ang mukha, napapikit ako ng maamoy ang hininga niya, ang bango, Imumulat ko na sana ang mga mata ko ng maramdaman ang pagdikit ng labi niya sa labi ko. Napahawak ako sa dibdib niya, nagusot ko pa ang damit niya dahil sa pagpipigil na hatakin siya palapit sa akin. Mapusok, malalim, at para bang uhaw na uhaw siya sa halik. Hindi ko nagawa na itulak siya palayo. Tumama na nga siguro ang espirito ng alak sa buong systema ko kaya hindi ko na alam ang ginagawa ko. Pinatolan ko ang halik niya. Mas lumalim ang halikan namin dalawa. Namalayan ko na lang ang sarili ko na nakikipagpalitan ng halik sa binatang hindi ko naman kilala. Huminto ang elevator at naglakad bago pumasok sa isang kwarto na hindi pamilyar sa akin. Binuhat niya ako at tinapon sa malambot na kama. Nakita ko kung paano niya hinubad ang damit niya sa harap ko. Tumambad tuloy sa harap ko ang perpekto niyang katawan. “Shit! You’re so hot.” Paos ang boses na sabi niya habang nakatingin sa strap ng dress ko na nahulog na sa balikat ko. Mas lalo akong nag-init. Yumuko siya at hinatak pababa ang dress ko dahilan para tumambad sa kanya ang underwear ko. Nakita ko ang panandaliang paghinto niya at paninitig sa katawan ko. Huminga ako ng malalim at mas lalong nahilo sa klase ng titig niya. Tinignan niya ako ng puno ng pangnanasa. Inayos niya ang pagkakahiga ko at mula sa kama ay sumampa siya. Muli niya akong sinunggaban ng halik, pababa sa aking panga. Naramdaman ko na lang na tinanggal niya ang lock ng bra ko habang patuloy sa paghalik sa aking dibdib. Napaungol ako ng ang dibdib ko na ang kinain niya. Mas lalo akong nag init habang pinapanood siyang sarap na sarap sa pagkain sa dibdib ko. Nakaramdam ako ng kiliti ng mas lalong bumaba ang labi niya sa tiyan ko. Pababa sa gitnang bahagi ng mga hita ko. Siya na din ang nagtanggal ng panty ko. “Spread your legs.” Utos niya na mabilis kong sinunod. Wala akong maramdaman na hiya dahil may tama pa ako ng alak. “Ohhh shit….” Mabagal na ungol ko ng dumampi ang bibig niya sa hiwa ng ari ko. “Urghh!” Dinilaan niya ito. Dahan dahan ang pagkakadila niya na para bang ninanamnam ang bawat gatas ng ari ko. Napalunok at halos mabaliw na ako sa ginagawa niya. Hindi ko na alam kung saan ko ibabaling ang ulo ko. Gusto kong mas bilisan pa niya. “Urgh… Please, babe….” Halos magmakaawa na ako sa kanya. Gusto kong tumigil na siya pero gusto ko rin na mas tagalan pa niya ang pagkain sa akin. Hindi ko na alam ang gagawin ko sa sobrang sarap ng pinaparamdam niya. “Tell me you want more.” Tumingin siya sa akin ng may pagnanasa. Ilang beses akong napalunok bago bumaba ang tingin ko sa suot nyang pants kung saan nakikita ko na ang alaga niyang nagwawala mula sa loob. Gusto kong tumanggi, kahit kailan wala pang nakakagalaw sa akin. Pero dahil masyado na akong nag iinit dahil na din sa alak at sa isipan na niloko ako ni James ay handa kong ibigay ang sarili ko sa lalaking kaharap. Besides, nasimulan na namin alangan naman na bibitinin ko pa ang sarili. “Ipakita mo pa ang mga kaya mong gawin babe…” Nang aakit na sambit ko. Ngumisi siya bago tinanggal ang pants niya. Napalunok na lang ako. Alam kong sa gabing ito ay tuluyan ng mawawala ang matagal ko ng iniingatan.Ilang araw na ang nakalipas magmula nang magising si Thor at hindi ako maalala.Isang linggo na ang lumipas sa sunod-sunod na pagsusuri at gamutan. Unti-unti na siyang lumalakas, bagay na labis kong ipinagpapasalamat. Hindi ko siya iniwan; nanatili ako sa tabi niya kahit na yelo ang pakikitungo niya sa akin. Kung kailangan kong magsimula sa simula, gagawin ko. Dahil kung may natutunan man ako sa lahat ng pinagdaanan namin, iyon ay ang katotohanang walang madaling laban pagdating sa taong mahal mo.Ngayong hapon, pumasok ako sa kanyang kwarto bitbit ang prutas na binalatan ko. Saktong nakita ko siyang hawak ang photo album na iniwan ko sa kanya noong isang gabi. Nakatitig siya sa isang partikular na pahina—ang litrato kung saan nasa loob kami ng bahay, parehong may malalaking ngiti habang nakatingin sa isa’t isa nang may purong pagmamahal.Nang marinig niya ang gulong ng wheelchair ko, mabilis niyang isinara ang album at inilapag ito sa gilid, binalot muli
Ilang oras matapos ang marahas na katotohanang sumampal sa akin, nanatili pa rin ako sa sulok ng madilim at malamig na pasilyo ng ospital. Karga ko si Astria na sa wakas ay nakatulog na rin pagkatapos ng walang humpay na pag-iyak. Basang-basa pa rin ng luha ang kanyang maliliit at namumulang pisngi. Ang sakit na idinulot ng pagtanggi ni Thor sa sarili niyang dugo at laman ay tila isang lason na dahan-dahang pumapatay sa bawat hibla ng aking puso. "Hija..." Lumapit si Mama sa akin, may hawak na baso ng tubig. "Uminom ka muna. Kailangan mong maging malakas para sa anak mo. At para na rin sa sarili mo." Kinuha ko ang baso ngunit nanatili lang itong nakatigil sa aking kandungan; hindi ko magawang uminom. "Ma... paano naging ganoon kalupit ang tadhana? Kung kailan wala na si Sofia, kung kailan gising na si Thor... doon pa ba kami tuluyang nabura sa buhay niya?" Ang boles ko ay basag na basag, gumaralgal sa tindi ng dalahin. "Wala ako... wala kami sa alaala niya." Hinaplos ni Mama ang li
Habang lumilipas ang mga araw na nakasama ko si Thor, mas lalo akong nahuhulog sa kanya. Kaya naman talagang gumuho ang mundo ko sa mga binitiwan niyang salita. “Who are you?” Ang boses na dati’y nagbibigay sa akin ng kalinga at init, ngayon ay parang isang matalim na kutsilyo na dumeretso sa puso ko. Nanlamig ang buong katawan ko habang nakatitig sa mga mata ni Thor—mga matang gising, ngunit walang bakas ng kahit anong pagkakakilanlan sa akin. “L-Love… hindi mo ba ako naaalala?” nanginginig kong tanong. Pilit kong hinigpitan ang hawak sa kamay niya, umaasang sa pamamagitan ng balat sa balat ay may kislap na babalik sa kanya. “Ako ito… si Astrid. Ang asawa mo.” Ngunit marahan niyang binawi ang kanyang kamay mula sa pagkakahawak ko. Isang reaksyon na mas masakit pa kaysa sa anumang sampal. Napalunok ako habang pilit na pinipigilan ang paghagulhol. “Asawa?” mahinang ulit ni Thor. Kumunot ang kany
Apat na araw na ang lumipas mula noong gabing dumanak ang dugo sa ICU ward. Inilipat kami ng mga tauhan ni Matteo sa isang pribado at mas ligtas na suite sa pinakatuktok ng ospital—isang lugar na binantayan na ng tatlong patong ng mga armadong gwardya. Wala na si Sofia. Alam kong dapat ay payapa na ang isip ko, pero tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, naririnig ko pa rin ang huling halakhak niya bago siya tuluyang bumagsak sa semento. Ngunit ngayon ang February 10. Ang mismong araw ng kaarawan ng aming anak na si Astria. "Happy birthday, anghel ko," bulong ko habang hinahalikan ang noo ni Astria na nakaupo sa aking kandungan. May maliit na cupcake sa ibabaw ng lamesa na may nag-iisang kandila. Walang malaking handaan, walang ingay. Ang tanging hiling ng anak ko, tulad ng lagi niyang sinasabi, ay ang magising na ang kanyang Papa. Inilapit ko ang aking wheelchair sa gilid ng kama ni Thor. Hawak ni Astria ang maliit niyang laruan habang ang isa niyang kamay ay pilit na inaabot an
Ang putok ng baril ay parang kulog na yumanig sa apat na sulok ng ICU. Sa tindi ng lakas ng tunog, tila nabingi ako ng ilang segundo. Nakita ko kung paano tumalsik ang hiringgilya mula sa kamay ni Sofia nang tamaan ng bala ang kanyang braso. Napasigaw siya sa matinding sakit, hawak ang kanyang duguang pulso habang umaatras patungo sa gilid ng bintana. Sa may pintuan, nakatayo si Matteo. Hawak ang kanyang rebolber na may umuusok pang dulo, ang kanyang mukha ay parang sa isang demonyong handang pumatay. "Sabi ko sa iyo, Sofia..." malamig na pahayag ni Matteo habang mabilis na humahakbang papalapit, ang dulo ng baril ay nakatutok na ngayon sa pagitan ng mga mata ng babae. "Ang ospital na ito ang magiging huling hantungan mo." Ngunit bago pa man makalapit nang tuluyan si Matteo, isang malakas na kalabog ang narinig ko mula sa labas ng pasilyo. Biglang may sumabog na smoke grenade sa tapat mismo ng nakabukas na pinto ng ICU. Ang makapal, kulay-abo, at nakasasakal na usok ay mabilis na pu
"Sigurado ka bang malinis ang buong paligid, Shan?" tanong ko habang nakatitig sa mga monitor ng CCTV sa security room ng ospital. Tatlong araw na ang nakalilipas mula nang mamatay ang espiya sa fire exit, ngunit hanggang ngayon ay nananatiling tahimik ang buong building. "Yes. Nagtaas tayo ng red alert noong unang gabi dahil sa burner phone na nakuha mo, pero mukhang naging false alarm ang inaasahan nating paglusob. Walang cleanup crew na dumating," sagot ni Shan habang humihigop ng kape. "Baka natunugan ni Sofia na nahuli mo ang tauhan niya." Bumuntong-hininga ako. Kahit papaano ay nakaramdam ako ng kaginhawaan dahil nanatiling tahimik ang mga nagdaang araw. Ngunit hindi kami basta magpapakampante; baliw na si Sofia. Ang sakit lang isipin na dahil sa labis na pagmamahal ay nasiraan siya ng isip. "Huwag kayong pakasisiguro. Ang kalmado ng bagyo ay palatandaan lang na may mas malaking delubyong darating," malamig kong paalala bago ako tumayo para tingnan ang lagay nina Astrid sa ita
Kumuyom ang aking kamao hanggang sa bumaon ang aking mga kuko sa aking palad. Nanunuyot sa pait ang aking lalamunan, at ang bawat paghinga ko ay mabagal at hirap—tila may kasamang buhangin sa sobrang hapdi."Kukuha lang po ako ng tubig, Mama," mahinang paalam ko. Halos hindi ko na makilala ang sari
Ang bawat segundo sa loob ng ICU ay tila isang taon ng paghihirap. Ang tunog ng defibrillator na tumatama sa dibdib ni Astria ay tila ba sa puso ko rin humahagupit."Charge to 100! Clear!" sigaw muli ng doktor.Nakita ko ang muling pagtalon ng maliit na katawan ng anak ko. Nanatili akong nakaluhod
𝑨𝒔𝒕𝒓𝒊𝒅 𝑹𝒆𝒚𝒆𝒔 𝑷𝒐𝒊𝒏𝒕 𝒐𝒇 𝑽𝒊𝒆𝒘Sinabi nila na sa bawat patak ng ulan, may kasamang paglilinis ng damdamin. Pero bakit sa bawat patak na gumugulong mula sa aking buhok patungo sa aking pisngi, tila lalong dumudumi at bumibigat ang lahat? Nakatitig lang ako sa lalaking nasa harap ko
Ang mundong sinusubukan naming buuin ni Thor sa isang iglap ay gumuho. Ang mga pangakong binitawan niya sa ilalim ng mga bituin ay tila naging mga abo na tinangay ng malamig na hangin ng gabing ito.Nanghihina man, pinilit ko pa rin ang sarili na lumayo sa dambuhalang lugar; palayo sa lalaking ang







