Chapter 3

Ian's POV

"Fine! Call me when you're done, okay? I love you!" malambing na saad ni Celeste sa kabilang linya.

"I will. I love you, too," sagot ko bago tuluyang ibaba ang tawag.

Nang tuluyang mawala ang boses niya, agad na napawi ang ngiti sa labi ko. I stared at my phone for a few seconds before dialing another number.

Bianca.

"Hey, you can come now," sabi ko nang sagutin niya ang tawag.

"Finally," natatawang sagot niya. "I've been waiting for you to say that."

"Just hurry up."

Hindi ko na hinintay ang sagot niya at agad na ibinaba ang tawag.

Kung bakit ko ginawa 'yon?

Simple lang. Mayroon s'yang isang bagay na hindi kayang ibigay sa akin ni Celeste.

Halos dalawang taon na kaming magkarelasyon, pero kahit minsan, hindi pa kami umabot sa puntong gusto kong marating ng relasyon namin. Sa tuwing sinusubukan kong ilapit ang usapan sa ganoong bagay, palagi niya akong pinapaalalahanang hindi pa siya handa.

At first, I respected that. I told myself I could wait because I loved her— or at least, that's what I wanted to believe.

At imbes na kausapin siya nang maayos tungkol sa nararamdaman ko, naghanap ako ng ibang taong kayang ibigay ang mga bagay na ipinagkakait sa akin ni Celeste.

Bianca

Matagal ko nang kilala si Bianca bilang kaibigan ni Celeste, kaya nagulat ako nang ipinakilala siya sakin nang mga magulang ko.

Lumaki ako sa pamilyang mas mahalaga ang pangalan, kapangyarihan, at kayamanan kaysa sa tunay na nararamdaman ng bawat isa. Para sa kanila, hindi sapat na mayaman kami. Kailangan kami ang pinakamayaman, ang pinakamaimpluwensiya, at ang pamilyang hinahangaan ng lahat.

At iyon mismo ang dahilan kung bakit hindi nila maatim ang pamilya Laurent.

Mula sa wala, nagawa ng mga Laurent na magtayo ng sarili nilang negosyo at palaguin iyon hanggang sa maging isa sila sa mga kinikilalang pamilya sa mundo ng negosyo. Hindi nila kailangang ipagmalaki ang kanilang yaman dahil ang mga nagawa nila mismo, ang nagsasalita para sa kanila.

At higit sa lahat, hinahangaan sila ng mga tao.

Isang bagay na hindi kailanman naging sapat para sa mga magulang ko.

Hindi nila kayang tanggapin na may ibang pamilyang mas hinahangaan kaysa sa amin. Para sa kanila, ang tagumpay ng mga Laurent ay parang paalala na kahit gaano pa kalaki ang yaman namin, may mga taong mas iginagalang pa rin kaysa sa amin.

Kaya nang malaman nilang nakikipagrelasyon ako kay Celeste Laurent, ang nag-iisang anak at tagapagmana ng pamilya, hindi ko inaasahang magiging masaya sila.

Sa katunayan, iyon ang unang pagkakataong nakita kong na proud sa akin ang tatay ko.

"Finally, Ian," sabi niya habang tinatapik ang balikat ko. "May nagawa ka ring tama."

Hindi ko makalimutan ang mga salitang iyon.

Sa loob ng maraming taon, pakiramdam ko ay wala akong ginagawang sapat para sa kaniya. Kahit anong gawin ko, palagi pa rin akong ikinukumpara sa ibang tao. Palagi akong pinaparamdamang kailangan kong patunayan ang sarili ko.

Pero nang araw na iyon, sa wakas, nakita niya ako bilang isang anak na may silbi.

At ang nakakalungkot, sapat na iyon para sumang-ayon ako sa plano nila.

I did love her, pero mas mahalaga sa'kin na patunayan ang sarili ko sa nga magulang ko.

Doon ko lang din nalaman na matagal na pala nilang pinagpaplanuhan ang lahat. Matagal na nilang gustong makalapit sa pamilya Laurent, pero hindi nila makita kung paano iyon magagawa nang hindi nagmumukhang halata ang tunay nilang intensiyon.

Nang malaman nilang magkarelasyon kami ni Celeste, nakita nila ang pagkakataong matagal na nilang hinihintay.

Ang plano nila ay simple lang: pakakasalan ko si Celeste, kukunin ang tiwala ng pamilya niya, at unti-unting makakapasok sa negosyo ng mga Laurent. Kapag napasa-kamay na namin ang kumpiyansa nila at nagkaroon na kami ng sapat na impluwensiya sa kanilang kumpanya, saka namin sila tatalikuran.

Sa madaling salita, gagamitin namin si Celeste para makuha ang lahat ng mayroon ang pamilya niya.

At pagkatapos, iiwan namin silang walang kalaban-laban.

Noong una, ayokong pumayag. Napa-isip ako kung sapat na bang motibo ang inggit ng pamilya ko para gawin 'to sakanila. O baka naman may iba pa silang motibo.

Hindi ako tanga para hindi maintindihang malaking gulo ang puwedeng idulot ng plano nila. Hindi ordinaryong pamilya ang mga Laurent, at kung malaman nila ang ginagawa namin, hindi lang pangalan ng pamilya Roswell ang maaaring masira.

Pati ang kinabukasan ko.

Bukod pa roon, wala namang ginawang masama sa akin si Celeste para tratuhin ko siya nang ganoon.

Pero nagbago ang lahat nang ipakilala sa akin ng mga magulang ko si Bianca.

Naalala ko pa ang araw na iyon. Nakaupo siya sa sala namin, nakangiting para bang matagal niya na itong hinihintay, habang ipinapaliwanag ng nanay ko kung paano siya makatutulong sa plano namin.

"Mas kilala ni Bianca ang pamilya Laurent kaysa sa iniisip mo," paliwanag ng nanay ko. "At handa siyang tulungan tayo."

Napakunot-noo ako.

"Why would you do that?"

Ngumiti lang si Bianca bago sumandal sa kinauupuan niya.

"Let's just say I have my own reasons."

Dapat ay nagtanong pa ako. Dapat ay sinubukan kong alamin kung ano talaga ang pakay niya at kung bakit ganoon na lamang siya kadaling pumayag na makisangkot sa isang planong kayang sumira ng buhay ng ibang tao.

Pero hindi ko ginawa.

Sa halip, hinayaan kong makapasok siya sa buhay ko.

At habang tumatagal, hindi na lang siya basta kasabwat sa plano ng pamilya namin. Siya rin ang naging takbuhan ko tuwing napapagod akong magpanggap bilang perpektong boyfriend ni Celeste.

Sa kaniya ko nailalabas ang sama ng loob ko sa mga magulang ko. Sa kaniya ko nasasabi kung gaano ako nagsasawang palaging kailangang patunayan ang sarili ko. At sa tuwing pakiramdam ko ay wala akong kontrol sa sarili kong buhay, naroon siya para pakinggan ako.

Pakiramdam ko, naiintindihan niya ako.

At marahil, iyon ang dahilan kung bakit naging madali para sa akin na kalimutan ang katotohanang may girlfriend ako.

Alam kong nagtitiwala sa akin si Celeste. Alam kong ipinagtatanggol niya ako sa tuwing may nagtatanong kung seryoso ba talaga ako sa kaniya. Naniniwala siya sa bawat matatamis na salitang sinasabi ko at sa bawat pangakong binibitawan ko.

At ang pinakamasakit na katotohanan?

Hindi ko naman kailangang magsinungaling nang ganoon kagaling. Kailangan ko lang sabihin sa kaniya ang totoo.

Pero hindi ko ginawa.

Dahil ayokong mawala sa akin ang lahat ng maaari kong makuha sa pamamagitan niya.

Ang pamilya niya. Ang kumpanya nila. Ang kayamanan nila.

At ang kinabukasang ipinangako sa akin ng mga magulang ko kapalit ng pagtataksil ko sa babaeng nagmamahal sa akin.

Biglang umilaw ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa. Isang mensahe mula kay Bianca ang bumungad sa screen.

"I'm outside. Open the door, handsome."

Tumayo ako at naglakad papunta sa p***o.

Saglit kong naisip si Celeste. Marahil ay nasa bahay siya ngayon, nakangiti habang iniisip ang susunod naming pagkikita. Marahil ay iniisip niyang mahal na mahal ko siya at wala akong ibang babaeng tinitingnan.

Hindi niya alam na ilang sandali na lang, gagawin ko na naman ang isang bagay na tuluyang sisira sa tiwala niya sa akin.

Binuksan ko ang p***o at tumambad sa akin si Bianca, nakangiting para bang alam na alam niya kung ano ang nasa isip ko.

"Missed me?" bulong niya habang pumapasok.

Isinara ko ang p***o sa likuran niya.

"Not enough to make you my girlfriend," sagot ko.

Mahina siyang natawa bago ipulupot ang mga braso niya sa leeg ko.

"Don't worry, Ian. I know exactly what I am to you."

And somehow, that made everything easier.

Because unlike Celeste, Bianca knew this was never about love.