LOGINRhenan POV "Huwag ka muna sanang magmadali, mahal ko..." pabulong kong wika habang nakatitig sa kaniyang mga mata. "Gusto kong damhin ang bawat sandali na kasama ka." Ngumiti nang napakatamis si Alex at mas lalo pang isiniksik ang kaniyang sarili sa aking mga bisig. "Nandito lang ako, Rhenan," malambing niyang sagot habang ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang lumalandas sa aking dibdib. "Hindi na ako aalis. Sa'yo lang ako." Dahan-dahan kong inihiga si Alex sa gitna ng malambot naming kama. Lumapit ako sa kaniya at sumampa sa ibabaw habang nakatitig sa kaniyang magandang mukha. Sa ilalim ng mahinang ilaw ng lampara, kitang-kita ko ang muling pagbabalik ng sigla at ganda ng aking asawa. Hinalikan ko siya nang mabagal, matamis, at puno ng pananabik. Gumanti si Alex sa pamamagitan ng pag-albot ng kaniyang mga kamay sa aking leeg, pilit na inilalapit ang kaniyang katawan sa akin. "Rhenan..." mahinang daing niya sa pagitan ng aming mga halik. Ang bawat haplos at hali
Rhenan POVMakalipas ang ilang araw, unti-unting bumabalik ang katahimikan sa aming bahay. Wala na si Ara, at ang mga pulis na ang namamahala sa kaso laban sa kaniya. Ayon sa doktor ni Alex, kailangan lang ng sapat na panahon para tuluyang mawala sa sistema niya ang mga gamot na ipinapainom ng dating nurse, pati na rin ang trauma na idinulot nito.Nakatayo ako sa may bintana ng aming kuwarto habang pinagmamasdan si Alex na nakaupo sa kama. Malayo pa rin ang tingin niya at hindi pa rin gaanong umiimik, pero di-hamak na mas kalmado na siya ngayon kumpara noong mga nakaraang linggo.Bumukas ang pinto at pumasok si Rhenfield na may hawak na maliit na tray ng prutas."Dad, dala ko po 'yung apple para kay Mommy," pabulong na sabi ng anak namin para hindi mabigla ang kaniyang ina.Ngumiti ako at hinagkan ang ulo ni Rhenfield. "Salamat, Champ. Ilapag mo muna diyan sa mesa."Dahan-dahang lumapit si Rhenfield sa tabi ng kama at umupo sa gilid nito. Kinuha niya ang kamay ni Alex at dahan-d
Ara POVKinabukasan ng umaga, tahimik akong pumasok sa kusina para ihanda ang agahan at ang mga gamot ni Alex. Walang tao sa paligid. Si Rhenfield ay nasa kaniyang kuwarto habang si Rhenan naman ay maagang umalis para sa isang emergency meeting sa opisina.Inilabas ko mula sa aking bulsa ang maliit na bote ng gamot na natanggap ko mula sa aking supplier kaninang madaling-araw. Naglagay ako ng dalawang patak ng likido sa baso ng tubig na ipapainom ko kay Alex—mas mataas na dosis kumpara sa dati.Napangisi ako habang nakatitig sa naghahalong likido."Konting tiis na lang, Alex," bulong ko sa sarili. "Isang malalang episode na lang ngayong araw, at siguradong mapapagod na si Rhenan. Tuluyan ka na niyang ipapasok sa pasilidad at iiwanan."Dahan-dahan kong inayos ang tray at umakyat patungo sa silid ni Alex.Nang mabuksan ko ang pinto, nakaupo si Alex sa gilid ng kama. Hawak niya ang isang lumang litrato nilang magpamilya, tulala at parang walang pakiramdam sa paligid."Ma'am Alex,
Rhenan POV Gabi na nang makauwi ako mula sa napakaraming inaasikaso. Pagod na pagod ang katawan ko, kaya diretso agad ako sa kuwarto ni Alex para tingnan ang lagay niya. Pero laking gulat ko nang mabuksan ang pinto—naabutan ko si Ara na sinasabunutan ni Alex! Nagwawala na naman ang asawa ko habang pilit namang kumakalas si Ara. "Alex! Tama na!" mabilis akong lumapit at umawat sa kanila. Agad kong inilayo si Ara at niyakap nang mahigpit si Alex para pigilan ang mga kamay niya. Humihingal at mabilis ang kabog ng dibdib ng asawa ko. "Bakit? Anong nangyari?" tanong ko habang hawak pa rin si Alex. Inayos ni Ara ang gulo-gulong buhok at damit niya. "Ayaw niya po kasi maglinis ng katawan, Sir," sagot niya na may halong inis. Huminga ako nang malalim at pilit na pinakalma ang sarili. "Sige na, Ara. Ako na ang maglilinis sa kaniya." Tumango lamang si Ara at malamig na umalis ng kuwarto. Nang kami na lang dalawa, ipinagpatuloy ko ang pagyakap kay Alex at dahan-dahang hinaplos-
Rhenan POVPumasok ako sa kuwarto at naabutan si Ara na maingat na inilalapag ang plato sa mesa sa tabi ng kama ni Alex. Pilit na inaabutan ni Ara si Alex ng kutsara habang pilit namang umiiwas ang asawa ko."Sige na po, Ma'am Alex. Kailangan niyo pong kumain para magkalakas kayo," mahinahong pakiusap ni Ara habang nakalikod sa akin.Nang maramdaman ni Alex ang presensya ko sa pintuan, bigla siyang napatingin sa akin. May takot at pagkalito sa mga mata niya, at mabilis siyang napakapit sa kumot."Alex..." malambing kong tawag habang dahan-dahan akong lumalapit sa kaniya.Tumingin sa akin si Ara, bahagyang nagulat pero agad na nagpakita ng sympathetic na ngiti. "Sir Rhenan, ayaw po niyang kumain. Baka po mas magandang kayo ang magpakain sa kaniya."Lumapit ako sa tabi ng kama at kinuha ang mangkok ng lugaw mula sa kamay ni Ara. Sa pagkakataong ito, sinadya kong huwag magtama kahit ang mga daliri namin."Ako na ang bahala rito, Ara. Salamat. Puwede ka nang bumaba muna," malamig n
Rhenan POV Kumunot ang noo ko sa sinabi ni Ara. Dahan-dahan kong ibinaba ang baso ng tubig sa counter at tiningnan siya nang maigi. "Ano'ng ibig mong sabihin, Ara?" seryoso kong tanong. Medyo pumasok sa personal na espasyo ko ang pagkakatayo niya, kaya bahagya akong umurong nang kaunti para maglagay ng distansya. "Asawa ko si Alex. Responsibilidad ko siyang alagaan, lalo na sa kalagayan niya ngayon." Mabilis na napayuko si Ara, na tila napansin ang biglang pag-iiba ng tono ng boses ko. "P-pasensya na po, Sir Rhenan," mahina at tila nahihiyang sagot niya. "Hindi ko po gustong manghimasok. Naaawa lang po talaga ako sa inyo kasi nakikita kong ubos na ubos na kayo. Hakbang lang po ako rito kung kailangan niyo ng makakausap o masosandalan." Tumingin siya muli sa akin, may ibang titig sa kaniyang mga mata na hindi ko mawari. Isang uri ng tingin na tila lumalagpas na sa hangganan ng pagiging isang propesyonal na nurse. Huminga ako nang malalim at pinilit panatilihing kalmado ang
Rhenan POV “Sir, nasa labas po si Alexandra Lewis.” Bahagya akong napangisi habang dahan-dahang nilingon ang malaking bintana ng opisina ko. Sa labas ng mansyon, kitang-kita ko ang babaeng minsang sumira ng buhay ko. Basang-basa siya sa malakas na ulan. Nanginginig. Walang payong. Walan
Alexandra POV Dahan-dahan akong bumangon mula sa magulong kama, ninanamnam ang natitirang sakit at hapdi sa aking kaibuturan—isang pisikal na patunay na sa loob ng ilang sandali, naging akin si Rhenan. Hinugot ko ang kumot at ibinalot sa aking hubad na katawan, habang ang amoy ng aming pinagsaluha
Alexandra POV Nagising ako sa malakas na yugyog sa balikat ko. Napadilat agad ako at bumungad sa akin ang malamig na mukha ni Rhenan. Nanigas ako nang makita ko ang galit sa mga mata niya. Kagabi ay parang naging maayos naman siya kahit papaano… pero ngayong umaga, para na naman siyang ibang
Alexandra POV Matagal kong tinitigan ang damit na iniabot sa akin. Maid uniform. Wala naman problema sa akin kung magsuot ako ng pang-maid na damit. Ang hindi ko matanggap ay ang itsura nito. Sobrang iksi ng palda at manipis ang tela. Halos kita na ang cleavage ko. Para akong isang babaeng pi







