LOGINARIA POV
Tahimik ang loob ng SUV habang binabaybay namin ang kahabaan ng EDSA. Tumingin ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga ilaw ng syudad na mabilis na lumalampas. Pakiramdam ko, lumulutang pa rin ako. Ang lakas ng loob kong hiyain si Julian sa harap ng maraming tao kanina, pero ngayon, unti-unti nang bumabalik ang panginginig sa mga kamay ko.
"Inumin mo muna 'to. You look like you're about to pass out," sabi ni Alexander habang iniaabot ang isang baso ng tubig. Kinuha ko iyon nang hindi tumitingin sa kanya. "Salamat." "You did well back there, Aria. To be honest, hindi ko inaasahang gagawin mo 'yun sa harap ng media. National news ka na bukas," dugtong niya, may bahid ng hanganga sa boses. "Gusto ko lang matapos na," mahina kong sagot matapos uminom. "Si Lola? Gusto ko siyang makita." "Ipinasok na siya sa St. Luke's. Safe siya roon, and under a different name. Hindi siya mahahanap ng mga tauhan ni Julian kahit makalabas pa siya ng presinto gamit ang pyansa," paliwanag niya habang inaayos ang pagkakasandal sa upuan. Binalingan ko siya. "Anong mangyayari kay Julian?" "Gugugol siya ng ilang gabi sa kulungan habang tinitingnan ng mga abogado ko na hindi muna maaprubahan ang bail niya. Base sa records ng tatay mo, malakas ang kaso ng fraud. Pero kilala mo si Julian, he’s like a cockroach. Makakahanap at makakahanap 'yan ng paraan." Huminga ako nang malalim at tumango. Lumingon ulit ako sa bintana, pero saglit kaming natigil dahil sa traffic. Sa tapat ng isang mall, nakita ko ang isang malaking digital billboard ng Imperial Holdings. Bigla akong nakaramdam ng bigat sa dibdib. Sampung taon kong itinuring na pamilya ang lalaking 'yun, pero negosyo lang pala ang tingin niya sa akin. Naramdaman ko ang marahang pagtapik ni Alexander sa balikat ko. "Don't think about him. Isipin mo na lang ang kasunduan natin." Kinuha niya ang folder sa gilid niya at inilapag sa kandungan ko. Ito 'yung bagong kontrata na sinasabi niya kanina. Binuksan ko ang ilaw sa itaas ng upuan ko para mabasang mabuti ang mga nakasulat. "Ano 'to, Alexander? Brand Ambassador?" tanong ko habang binabasa ang unang linya. "Yes. Vyrios Plaza is launching a new luxury residential project sa Bonifacio Global City. I want you to be the face of it. Architecture student ka, so it makes sense. Alam mo kung paano dalhin ang sarili mo sa harap ng camera, nakita ko 'yan kanina," paliwanag niya. "Gusto mo akong gamitin para asarin si Julian. 'Yun naman ang totoong dahilan, 'di ba?" tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Hindi siya umiwas ng tingin. Ngumiti siya nang bahagya, 'yung ngiting tipikal sa isang negosyanteng alam na panalo siya. "Business is business, Aria. Hindi ko itatago sa 'yo na malaking dagok kay Julian kapag nakita niyang ang dating ward niya ay hawak na ng kalaban niya. Pero sa kabilang banda, protektado ka rito. May sweldo ka, sagot ko ang ospital ng lola mo, at may titirhan kang penthouse sa BGC." "At kung ayaw ko?" "You can always go back to Julian. Pero sa tingin ko, alam nating dalawa kung anong gagawin niya sa 'yo kapag nahuli ka niya ulit," banayad pero may banta sa boses niya. Ibinaba ko ang folder. Pareho lang silang dalawa. Mas madulas lang magsalita si Alexander, mas disente ang dating, pero sa huli, hawla pa rin ang iniaalok niya sa akin. Mas malaki lang at mas maganda ang tanawin. "Pipirmahan ko 'to, pero may mga kondisyon ako," sabi ko. "I'm listening," sagot niya habang sumasandal. "Una, hindi mo ako pwedeng piliting lumapit sa 'yo kapag ayaw ko. No physical contact unless kailangan sa trabaho o sa harap ng media. Pangalawa, itutuloy ko ang pag-aaral ko sa susunod na semester. At pangatlo, gusto kong makita si Lola araw-araw." Tumawa nang mahina si Alexander, tila natutuwa sa mga hiningi ko. "Fair enough. Madali akong kausap, Aria. Hindi ako tulad ni Julian na kailangang ikulong ka sa kwarto para lang makinig ka. I prefer voluntary cooperation." Inabot niya sa akin ang isang ballpen. Kinuha ko iyon, tinitigan ang blangkong linya sa ilalim ng papel, at mabilis na isinulat ang pangalan ko. Pangalawang beses ko na itong pumirma ng kontrata sa loob ng dalawang linggo, pero sa pagkakataong ito, pakiramdam ko ay mas handa na ako sa kung anong pwedeng mangyari. "Welcome to Vyrios Group, Aria," sabi niya sabay kuha ng folder at pakikipagkamay sa akin. "Salamat," maikli kong sagot bago binitiwan ang kamay niya. Huminto ang SUV sa tapat ng isang napakatayog na condo building sa BGC. Bumaba ang driver at pinagbuksan kami ng pinto. Pagbaba ko, sinalubong agad kami ng lamig ng hangin ng syudad. Sumunod ako kay Alexander papasok sa lobby. Puro marmol ang sahig at may malaking chandelier sa gitna. Sumakay kami sa elevator at pinindot niya ang top floor. Walang nagsasalita sa amin habang umaakyat ang elevator. Ramdam ko ang pagod sa buong katawan ko, lalo na sa mga paa ko dahil sa suot kong heels. Nang bumukas ang pinto, direkta kaming pumasok sa isang malawak na penthouse. May floor-to-ceiling windows na nakaharap sa skyline ng Maynila. Napakaganda ng tanawin, pero napakalungkot tingnan dahil walang kaayus-ayos ang mga gamit—puro minimalist na kulay puti at abo. "This is your new home," sabi ni Alexander habang inilalapag ang mga susi sa counter ng kusina. "May mga damit na riyan sa closet na ipinamili ng assistant ko. Kasya sa 'yo 'yan." "Salamat. Saan ang kwarto ko?" tanong ko. Itinuro niya ang isang pinto sa dulo ng hallway. "Doon. May sarili niyang banyo 'yan. At huwag kang mag-alala, walang lock sa labas ang pintong 'yan." Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niya. Lumakad ako patungo sa pinto, pero bago ko pa mahawakan ang doorknob, muling nagsalita si Alexander mula sa sala. "May press conference ka bukas ng alas-otso ng umaga, Aria. Darating ang glam team mo ng alas-sais. Matulog ka nang maaga dahil kailangan nating ipaliwanag kung bakit ka lumipat sa Vyrios Plaza." Lumingon ako sa kanya. "Anong sasabihin ko?" "The truth. O kung ano man ang bersyon ng katotohanan na pwedeng sumira sa reputasyon ni Julian. Hihintayin kita rito sa sala bukas." Tumalikod na siya at dumeretso sa kabilang kwarto sa dulo ng penthouse.ARIA POV"Miss Ortega, okay ka lang ba? Dalhin ka na ba natin sa clinic?" bakas ang pag-aalala sa boses ng prof namin habang nakahawak sa balikat ko.Umiling ako nang dahan-dahan, pilit na ipinipikit ang mga mata ko para mas maging kapani-paniwala ang pag-arte ko. "Hindi na po, Ma'am. Okay lang po ako. Baka po kulang lang sa kain at tulog gawa ng mga natatapos na plates.""Naku, Ma'am, namumutla nga po siya, o. Hihiga lang po muna kami sa clinic saglit para makainom siya ng gamot at makahiga nang maayos," singit naman ni Karen, eksaktong-eksakto sa napag-usapan naming script.Kinuha ko ang bag ko sa lamesa, kasama ang phone na alam kong baka kasalukuyang nagpapadala ng audio feed kay Julian o sa mga tauhan niya. Sumandal ako kay Karen habang inaalalayan niya akong tumayo. Pagkabukas ng pinto ng classroom, agad na humakbang palapit si Santos at ang isa pang bodyguard."Miss Aria, anong nangyari?" tanong ni Santos, seryoso ang mukha at pinaliligiran
ARIA POVKunwari ay naghahanap ako ng seryosong babasahin sa makapal kong textbook, pero ang totoo, dahan-dahan kong binuklat ang maliit na papel na galing sa medyas ko. Maliit lang ang sulat, parang minadali, pero malinaw ang menshe.“St. Jude Hospital, Room 412 ang dating kwarto ng lola mo, pero inilipat na siya sa North Wing, high-security room 501. Ang proxy documents na pinunit ni Imperial ay may back-up copy sa head office namin. Kung gusto mo talagang ituloy ito, kailangan mong makalusot sa Laguna transfer sa darating na Biyernes. Mag-ingat ka sa bagong phone mo. May live audio feed ’yan. – L”Napatitig ako sa screen ng bago kong smartphone na nakalapag sa ibabaw ng desk. Biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko. Live audio feed? Ibig sabihin, naririnig ni Julian ang bawat salitang sinasabi ko, ang bawat buntong-hininga ko, at ang bawat bulungan namin ni Karen? Pakiramdam ko ay biglang naging toxic ang hangin sa paligid ko. Ang dumi
ARIA POVSumubo ako ng pagkain kahit na parang may nakabara pa rin sa lalamunan ko. Masarap 'yung steak, malambot, halatang galing sa mamahaling restaurant dito sa Makati, pero bawat nguya ko ay may kalakip na pait. Habang nginunguya ko 'to, nakatitig lang si Julian sa akin, pinapanood ang bawat galaw ko na parang isang scientist na inoobserbahan ang bago niyang experiment.Naisip ko, nakakatawa na nakalubog ako sa ganitong karangyaan habang ang kalayaan ko naman ay unt-unting pinapatay. Iniisip siguro ni Julian na sapat na ang mamahaling pagkain at mga magagandang gamit para mapigilan ako sa pag-iisip ng pagtakas. Akala niya yata napaamo niya na ako dahil lang hindi ko binawi ang kamay ko kanina. Pero nagkakamali siya. Kung akala niya na ang pananahimik ko ngayon ay senyales ng pagsuko, pwes, hihayaan ko siyang mag-enjoy sa maling akala niya. Mas pabor sa akin kung iisipin niyang kontrolado niya ako. Mas luluwag ang hawla kapag naniwala ang nagpapakain na wala nang ba
ARIA POVAng lamig ng sahig ng walk-in closet ay unt-unting gumapang sa balat ko. Nakaupo pa rin ako roon sa dilim, nakasandal sa cabinet kung saan ko itinago 'yung folder na napunit at nakuha na ni Julian. Rinig na rinig ko ang pag-alis niya sa master bedroom, ang bawat yabag niya ay parang paalala kung gaano ako kawalang-kapangyarihan sa bahay na 'to.Umiiyak ako pero walang boses na lumalabas sa bibig ko. Pagod na pagod na ako. Naisip ko, paano nagawa ni Julian na maging ganito kalupit? 'Yung lola ko na lang ang natitirang pamilya ko, ang tanging dahilan kung bakit tinitiis ko ang bawat gabi na nakakulong ako rito. At ngayon, tinanggalan niya pa ako ng karapatan na makita man lang siya. Ginamit niya ang buhay ni Lola para lang lalo akong itali sa kanya. Ang tanga ko rin kasi. Bakit ba naging padalos-dalos ako? Dapat pala naging mas maingat ako noong kinuha ko 'yung folder kay Leo sa library. Kung hindi ako naging kampante, sana ay napirmahan ko na 'yun at naibigay s
JULIAN POVNagising ako dahil sa malamig na hangin na galing sa nakabukas na pinto ng banyo. Paglingon ko sa tabi ko, wala si Aria. Agad na nag-alert ang sistema ko. Hindi ako sanay na wala siya sa tabi ko sa kalagitnaan ng gabi. Noong isang gabi lang, muntik na siyang tumakas, at hindi ko hahayaang maulit 'yun.Naisip ko kung paano ko pinunit 'yung sketchpad niya kagabi. Alam kong nagalit siya, alam kong nasaktan ko siya nang husto sa ginawa ko. Pero kailangan kong gawin 'yun. Iyon lang ang paraan para ipaalala sa kanya na bawat sulat, bawat plano, at bawat hakbang niya ay dapat na nakapailalim sa akin. Mas gusto ko nang magalit siya sa akin kaysa makita siyang naghahanap ng paraan para lumayo. Pero bakit wala siya sa kama ngayon? May tinatago ba siya? Kung may balak na naman siyang kakaiba, kailangan kong malaman bago pa maging huli ang lahat.Tumayo ako at dahan-dahang naglakad. Napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto ng walk-in closet at may kaunti
ARIA POVSobrang bigat ng bag ko ngayon. Hindi lang dahil sa makakapal na libro para sa Archi at sa mga bagong drafting tools na ipinabili ni Julian, kundi dahil sa folder na palihim kong isiningit sa pinakailalim ng mga gamit ko. Habang umaandar ang sasakyan pabalik sa mansyon, halos hindi ako makahinga nang maayos. Nakayakap lang ako sa bag ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko para hindi mahalata nina Santos at Reyes na may kung ano akong itinatago.Tumingin ako sa bintana, pinapanood ang pagdaan ng mga poste ng ilaw sa highway. Parang may bomba akong bitbit. Isang maling galaw ko lang, kapag nalaman ni Julian na may nakuha akong dokumento mula sa tao ni Alexander Vyrios, sigurado akong hindi lang ang mga gamit ko ang masisira. Baka ilipat niya si Lola sa lugar na hinding-hindi ko na mapupuntahan, o mas malala, baka tuluyan na akong hindi palabasin ng mansyon. Kaya kailangan kong maging maingat. Sobrang ingat."Miss Aria, okay lang po ba kayo? Gusto niyo po
ARIA POVIsang linggo na ang nakalipas simula noong pirmahan ko ang kontratang 'yun, pero pakiramdam ko ay isang taon na ang lumipas. Hindi ako pinapayagang lumabas ng mansyon nang walang bodyguards. Kahit sa school, kailangan kong mag-file ng leave dahil sabi ni Julian, "masyado pang magulo ang si
ARIA POVNanginginig ang mga kamay ko habang inaayos ang suot kong silk dress sa harap ng salamin. It’s my 19th birthday. Dapat masaya ako, pero may kung anong kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Siguro dahil alam kong darating si Tito Julian.Si Julian Imperial. Ang lalaking kumupkop sa ak
ARIA POVMabilis ang tibok ng puso ko habang pababa kami sa grand staircase ng Imperial Manor. Ngayong gabi ang charity ball kung saan magaganap ang merger announcement ni Julian, pero sa isip ko, ito ang gabi ng pagtakas ko. Suot ko ang isang kulay emerald na gown—masyadong magarbo para sa isang "
ARIA POVHindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi akong nakatitig lang sa kisame ng guest room—dahil hindi ako pumayag na manatili sa kwarto ni Julian. Sinubukan kong tumakas kagabi pagkapasok niya sa banyo, pero gaya ng inaasahan, naka-lock ang pinto mula sa labas. I felt like a prisoner in a h







