LOGINARIA POV
Tahimik ang loob ng SUV habang binabaybay namin ang kahabaan ng EDSA. Tumingin ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga ilaw ng syudad na mabilis na lumalampas. Pakiramdam ko, lumulutang pa rin ako. Ang lakas ng loob kong hiyain si Julian sa harap ng maraming tao kanina, pero ngayon, unti-unti nang bumabalik ang panginginig sa mga kamay ko.
"Inumin mo muna 'to. You look like you're about to pass out," sabi ni Alexander habang iniaabot ang isang baso ng tubig. Kinuha ko iyon nang hindi tumitingin sa kanya. "Salamat." "You did well back there, Aria. To be honest, hindi ko inaasahang gagawin mo 'yun sa harap ng media. National news ka na bukas," dugtong niya, may bahid ng hanganga sa boses. "Gusto ko lang matapos na," mahina kong sagot matapos uminom. "Si Lola? Gusto ko siyang makita." "Ipinasok na siya sa St. Luke's. Safe siya roon, and under a different name. Hindi siya mahahanap ng mga tauhan ni Julian kahit makalabas pa siya ng presinto gamit ang pyansa," paliwanag niya habang inaayos ang pagkakasandal sa upuan. Binalingan ko siya. "Anong mangyayari kay Julian?" "Gugugol siya ng ilang gabi sa kulungan habang tinitingnan ng mga abogado ko na hindi muna maaprubahan ang bail niya. Base sa records ng tatay mo, malakas ang kaso ng fraud. Pero kilala mo si Julian, he’s like a cockroach. Makakahanap at makakahanap 'yan ng paraan." Huminga ako nang malalim at tumango. Lumingon ulit ako sa bintana, pero saglit kaming natigil dahil sa traffic. Sa tapat ng isang mall, nakita ko ang isang malaking digital billboard ng Imperial Holdings. Bigla akong nakaramdam ng bigat sa dibdib. Sampung taon kong itinuring na pamilya ang lalaking 'yun, pero negosyo lang pala ang tingin niya sa akin. Naramdaman ko ang marahang pagtapik ni Alexander sa balikat ko. "Don't think about him. Isipin mo na lang ang kasunduan natin." Kinuha niya ang folder sa gilid niya at inilapag sa kandungan ko. Ito 'yung bagong kontrata na sinasabi niya kanina. Binuksan ko ang ilaw sa itaas ng upuan ko para mabasang mabuti ang mga nakasulat. "Ano 'to, Alexander? Brand Ambassador?" tanong ko habang binabasa ang unang linya. "Yes. Vyrios Plaza is launching a new luxury residential project sa Bonifacio Global City. I want you to be the face of it. Architecture student ka, so it makes sense. Alam mo kung paano dalhin ang sarili mo sa harap ng camera, nakita ko 'yan kanina," paliwanag niya. "Gusto mo akong gamitin para asarin si Julian. 'Yun naman ang totoong dahilan, 'di ba?" tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata. Hindi siya umiwas ng tingin. Ngumiti siya nang bahagya, 'yung ngiting tipikal sa isang negosyanteng alam na panalo siya. "Business is business, Aria. Hindi ko itatago sa 'yo na malaking dagok kay Julian kapag nakita niyang ang dating ward niya ay hawak na ng kalaban niya. Pero sa kabilang banda, protektado ka rito. May sweldo ka, sagot ko ang ospital ng lola mo, at may titirhan kang penthouse sa BGC." "At kung ayaw ko?" "You can always go back to Julian. Pero sa tingin ko, alam nating dalawa kung anong gagawin niya sa 'yo kapag nahuli ka niya ulit," banayad pero may banta sa boses niya. Ibinaba ko ang folder. Pareho lang silang dalawa. Mas madulas lang magsalita si Alexander, mas disente ang dating, pero sa huli, hawla pa rin ang iniaalok niya sa akin. Mas malaki lang at mas maganda ang tanawin. "Pipirmahan ko 'to, pero may mga kondisyon ako," sabi ko. "I'm listening," sagot niya habang sumasandal. "Una, hindi mo ako pwedeng piliting lumapit sa 'yo kapag ayaw ko. No physical contact unless kailangan sa trabaho o sa harap ng media. Pangalawa, itutuloy ko ang pag-aaral ko sa susunod na semester. At pangatlo, gusto kong makita si Lola araw-araw." Tumawa nang mahina si Alexander, tila natutuwa sa mga hiningi ko. "Fair enough. Madali akong kausap, Aria. Hindi ako tulad ni Julian na kailangang ikulong ka sa kwarto para lang makinig ka. I prefer voluntary cooperation." Inabot niya sa akin ang isang ballpen. Kinuha ko iyon, tinitigan ang blangkong linya sa ilalim ng papel, at mabilis na isinulat ang pangalan ko. Pangalawang beses ko na itong pumirma ng kontrata sa loob ng dalawang linggo, pero sa pagkakataong ito, pakiramdam ko ay mas handa na ako sa kung anong pwedeng mangyari. "Welcome to Vyrios Group, Aria," sabi niya sabay kuha ng folder at pakikipagkamay sa akin. "Salamat," maikli kong sagot bago binitiwan ang kamay niya. Huminto ang SUV sa tapat ng isang napakatayog na condo building sa BGC. Bumaba ang driver at pinagbuksan kami ng pinto. Pagbaba ko, sinalubong agad kami ng lamig ng hangin ng syudad. Sumunod ako kay Alexander papasok sa lobby. Puro marmol ang sahig at may malaking chandelier sa gitna. Sumakay kami sa elevator at pinindot niya ang top floor. Walang nagsasalita sa amin habang umaakyat ang elevator. Ramdam ko ang pagod sa buong katawan ko, lalo na sa mga paa ko dahil sa suot kong heels. Nang bumukas ang pinto, direkta kaming pumasok sa isang malawak na penthouse. May floor-to-ceiling windows na nakaharap sa skyline ng Maynila. Napakaganda ng tanawin, pero napakalungkot tingnan dahil walang kaayus-ayos ang mga gamit—puro minimalist na kulay puti at abo. "This is your new home," sabi ni Alexander habang inilalapag ang mga susi sa counter ng kusina. "May mga damit na riyan sa closet na ipinamili ng assistant ko. Kasya sa 'yo 'yan." "Salamat. Saan ang kwarto ko?" tanong ko. Itinuro niya ang isang pinto sa dulo ng hallway. "Doon. May sarili niyang banyo 'yan. At huwag kang mag-alala, walang lock sa labas ang pintong 'yan." Nakahinga ako nang maluwag sa sinabi niya. Lumakad ako patungo sa pinto, pero bago ko pa mahawakan ang doorknob, muling nagsalita si Alexander mula sa sala. "May press conference ka bukas ng alas-otso ng umaga, Aria. Darating ang glam team mo ng alas-sais. Matulog ka nang maaga dahil kailangan nating ipaliwanag kung bakit ka lumipat sa Vyrios Plaza." Lumingon ako sa kanya. "Anong sasabihin ko?" "The truth. O kung ano man ang bersyon ng katotohanan na pwedeng sumira sa reputasyon ni Julian. Hihintayin kita rito sa sala bukas." Tumalikod na siya at dumeretso sa kabilang kwarto sa dulo ng penthouse.ARIA POVAng lamig ng sahig ng walk-in closet ay unt-unting gumapang sa balat ko. Nakaupo pa rin ako roon sa dilim, nakasandal sa cabinet kung saan ko itinago 'yung folder na napunit at nakuha na ni Julian. Rinig na rinig ko ang pag-alis niya sa master bedroom, ang bawat yabag niya ay parang paalala kung gaano ako kawalang-kapangyarihan sa bahay na 'to.Umiiyak ako pero walang boses na lumalabas sa bibig ko. Pagod na pagod na ako. Naisip ko, paano nagawa ni Julian na maging ganito kalupit? 'Yung lola ko na lang ang natitirang pamilya ko, ang tanging dahilan kung bakit tinitiis ko ang bawat gabi na nakakulong ako rito. At ngayon, tinanggalan niya pa ako ng karapatan na makita man lang siya. Ginamit niya ang buhay ni Lola para lang lalo akong itali sa kanya. Ang tanga ko rin kasi. Bakit ba naging padalos-dalos ako? Dapat pala naging mas maingat ako noong kinuha ko 'yung folder kay Leo sa library. Kung hindi ako naging kampante, sana ay napirmahan ko na 'yun at naibigay s
JULIAN POVNagising ako dahil sa malamig na hangin na galing sa nakabukas na pinto ng banyo. Paglingon ko sa tabi ko, wala si Aria. Agad na nag-alert ang sistema ko. Hindi ako sanay na wala siya sa tabi ko sa kalagitnaan ng gabi. Noong isang gabi lang, muntik na siyang tumakas, at hindi ko hahayaang maulit 'yun.Naisip ko kung paano ko pinunit 'yung sketchpad niya kagabi. Alam kong nagalit siya, alam kong nasaktan ko siya nang husto sa ginawa ko. Pero kailangan kong gawin 'yun. Iyon lang ang paraan para ipaalala sa kanya na bawat sulat, bawat plano, at bawat hakbang niya ay dapat na nakapailalim sa akin. Mas gusto ko nang magalit siya sa akin kaysa makita siyang naghahanap ng paraan para lumayo. Pero bakit wala siya sa kama ngayon? May tinatago ba siya? Kung may balak na naman siyang kakaiba, kailangan kong malaman bago pa maging huli ang lahat.Tumayo ako at dahan-dahang naglakad. Napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto ng walk-in closet at may kaunti
ARIA POVSobrang bigat ng bag ko ngayon. Hindi lang dahil sa makakapal na libro para sa Archi at sa mga bagong drafting tools na ipinabili ni Julian, kundi dahil sa folder na palihim kong isiningit sa pinakailalim ng mga gamit ko. Habang umaandar ang sasakyan pabalik sa mansyon, halos hindi ako makahinga nang maayos. Nakayakap lang ako sa bag ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko para hindi mahalata nina Santos at Reyes na may kung ano akong itinatago.Tumingin ako sa bintana, pinapanood ang pagdaan ng mga poste ng ilaw sa highway. Parang may bomba akong bitbit. Isang maling galaw ko lang, kapag nalaman ni Julian na may nakuha akong dokumento mula sa tao ni Alexander Vyrios, sigurado akong hindi lang ang mga gamit ko ang masisira. Baka ilipat niya si Lola sa lugar na hinding-hindi ko na mapupuntahan, o mas malala, baka tuluyan na akong hindi palabasin ng mansyon. Kaya kailangan kong maging maingat. Sobrang ingat."Miss Aria, okay lang po ba kayo? Gusto niyo po
ARIA POVAng bigat ng hangin sa loob ng kotse habang binabaybay namin ang kahabaan ng EDSA. Tumingin ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mga commuter na nag-aabang ng masasakyan sa ilalim ng initan. Kahit paano, naiinggit ako sa kanila. Pwede silang pumunta kung saan nila gusto nang walang dalawang higanteng bodyguard na nakabuntot sa likod nila. Samantalang ako, nakasakay nga sa komportableng Range Rover, pero parang bawat segundo rito ay unti-unting sumasakal sa akin.Naisip ko 'yung nangyari kagabi. 'Yung tunog ng napupunit na papel, 'yung mga drawing ko na pinagpuyatan ko ng ilang gabi na nagkalat lang sa sahig na parang basura. Masakit. Sobrang sakit na parang mismong pagkatao ko 'yung pinagpunit-punit ni Julian sa harap ko. Pero sa kabila ng galit, may isang bagay akong narealize. Hindi ako pwedeng maging pabaya. Masyado akong naging padalos-dalos. Inakala kong kaya kong makipagsabayan sa kanya gamit ang tahimik na pagrerebelde, pero nagkamali ako. Sa laro ni Julian, siya an
ARIA POVNapatitig ako sa sketchpad na hawak niya. Biglang pumasok ang lamig sa buong katawan ko, mula sa dulo ng mga daliri ko hanggang sa talampakan ko. Pakiramdam ko, urong ang dila ko. Kahit anong daldal o tapang ko kanina habang kaharap si Alexander, ngayon ay parang bigla akong naubusan ng hangin.Dahan-dahang lumakad si Julian pumasok sa kwarto. Ang bawat hakbang ng mamahaling leather shoes niya sa wooden floor ay parang tunog ng paparating na hatol. Isinarado niya ang pinto sa likod niya gamit ang isang kamay. Walang tunog ng pag-lock, pero ang presensya niya pa lang ay sapat na para maramdaman kong wala na akong kawala."Ito ba ang pinagkakaabalahan mo kapag sinasabi mong nagpapahinga ka, Aria?" tanong niya. Napaka-kalmado ng boses niya, at iyon ang pinakamakakatakot na parte. Mas gusto ko pang sumigaw siya kaysa sa ganitong tono.Hindi ako nakasagot. Gusto kong lumapit at agawin ang sketchpad, pero alam kong wala akong laban sa lakas niya. Nakita ko ang dahan-dahang paglipat
ARIA POVNapahigpit ang hawak ko sa braso ni Julian nang makita ko si Alexander. Anong ginagawa niya rito? Isang daang milyon na ang kinuha niya kay Julian noong isang araw para pakawalan ako sa kontrata, tapos ngayon, andito siya sa mansyon kasama ang board of directors niya. Tiningnan ko si Alexander, pero nanatili lang ang mapang-asar na ngiti sa mga labi niya habang dahan-dahang naglalakad palapit sa amin.Naramdaman ko ang biglang pagtigas ng katawan ni Julian sa tabi ko. Kahit hindi ko siya tingnan, alam kong nagpipigil siya ng galit. Humigpit din ang hawak niya sa kamay ko, tila ba nagpapadala ng signal na hindi ko pwedeng bitawan ang braso niya kahit anong mangyari. Napatingin ako sa sahig, sinusubukang pakalmahin ang sarili ko. Naisip ko, ano na namang laro ito? Akala ko ba tapos na ang gulo sa pagitan nilang dalawa noong binayaran ni Julian ang breach of contract ko? Pero mukhang mali ako. Ginamit lang ni Alexander ang pera para magpalakas, at ngayon, bumalik
ARIA POVMabilis ang tibok ng puso ko habang pababa kami sa grand staircase ng Imperial Manor. Ngayong gabi ang charity ball kung saan magaganap ang merger announcement ni Julian, pero sa isip ko, ito ang gabi ng pagtakas ko. Suot ko ang isang kulay emerald na gown—masyadong magarbo para sa isang "
ARIA POVBuong gabi kong tinitigan ang calling card ni Alexander Vyrios. Itinago ko iyon sa loob ng casing ng cellphone ko, sa ilalim mismo ng pirma ko sa kontrata ni Julian na kinuha ko ng litrato sa isip ko. Alam kong delikado, pero sa mundong ito na puro pader ang nakapaligid sa akin, ang maliit
ARIA POVIsang linggo na ang nakalipas simula noong pirmahan ko ang kontratang 'yun, pero pakiramdam ko ay isang taon na ang lumipas. Hindi ako pinapayagang lumabas ng mansyon nang walang bodyguards. Kahit sa school, kailangan kong mag-file ng leave dahil sabi ni Julian, "masyado pang magulo ang si
ARIA POVHindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi akong nakatitig lang sa kisame ng guest room—dahil hindi ako pumayag na manatili sa kwarto ni Julian. Sinubukan kong tumakas kagabi pagkapasok niya sa banyo, pero gaya ng inaasahan, naka-lock ang pinto mula sa labas. I felt like a prisoner in a h







