Novels by JEHAN

TALA POVPagod ang buong katawan ko nang makauwi kami sa townhouse pagkatapos ng mahabang oras ng pag-audit sa opisina. Dumiretso ako sa kusina para uminom ng tubig, habang si Rocco naman ay naiwan sa sala para sagutin ang isang tawag mula sa kanyang head of security.Sumunod siya sa akin sa kusina pagkatapos ng ilang minuto, hawak ang kanyang phone. "Tala, nakatanggap ng report ang mga tao ko. May nakapansin na sasakyan ng Valerio Group na pabalik-balik sa labas ng subdivision natin kanis-kanina lang."Ibinaba ko ang baso ko sa counter. "Sina Papa? O baka si Mark?""Hindi natin sigurado kung sino ang nasa loob, dahil tinted ang windows, pero ang plate number ay rehistrado sa ilalim ng holding kumpanya ng tatay mo," seryosong sabi ni Rocco habang sumasandal sa gilid ng refrigerator. "Mukhang hindi sila mapakali pagkatapos nating makuha ang mga certificates mula sa bangko kaninang umaga.""Paniguradong nalaman na ni Papa kay Javier ang nangyari," sa

TALA POVMahigpit ang hawak ko sa aking portfolio bag habang umaakyat ang elevator patungo sa opisina ni Rocco sa De Silva Holdings. Pagpasok namin sa executive floor, sinalubong agad kami ni Lena na may dalang listahan ng mga mensahe sa kanyang notepad."Miss Tala, Sir Rocco, tumawag po ulit si Atty. Gopez habang nasa biyahe kayo," balita ni Lena habang sumasabay sa paglalakad namin patungo sa boardroom. "Naipadala na raw po ng messenger niya ang pormal na notice of transfer sa corporate secretary ng Valerio Group sa Ortigas. May tatanggap daw po roon na assistant ni Don Oscar.""Salamat, Lena. Pwede mo ba kaming ikuha ng mainit na kape? Medyo matagal ang naging biyahe namin mula Makati," sabi ko habang inilalapag ang bag ko sa ibabaw ng mahabang glass table sa loob ng boardroom."Sige po, Miss Tala. Susundan ko na lang po rito," sagot ni Lena bago mabilis na lumabas.Naupo ako sa isa sa mga swivel chairs at dahan-dahang binuksan ang zipper ng aki

TALA POVMaagang nag-vibrate ang alarm ng phone ko. Alas-sais pa lang ng Martes ng umaga, pero mabilis na akong bumangon para maligo at mag-ayos. Suot ko ang isang pormal na beige slacks at puting blouse, handa para sa pagkuha ng mga shares ni Mommy na nakatago sa vault ng main branch ng bangko sa Makati.Pagbaba ko sa dining table, nandoon na si Rocco, nakasuot ng dark blue na polo shirt na nakatupi hanggang siko. May hawak siyang baso ng kape habang nakatitig sa screen ng kanyang laptop."Morning," bati ko habang umuupo sa tapat niya."Morning. Ready ka na?" tanong niya sabay sara ng laptop. "Tumawag na si Atty. Gopez habang naliligo ka. On the way na siya sa bangko dala ang utos ng korte at ang authenticated copy ng testamento ng mommy mo.""Ready na," tumango ako habang inilalapag ni Lena ang isang plato ng sinangag at itlog sa harap ko. "May narinig ka ba mula sa kampo nina Mark ngayong umaga?""Wala pa, at mas maganda 'un. Ibig sabihin

TALA POVNaka-focus ang tingin ko sa telebisyon pero ang totoo, hindi ko talaga naiintindihan ang pinapanood ko. Pasulyap-sulyap ako kay Rocco na tahimik na umiinom ng whiskey sa katapat kong upuan. Naalala ko bigla ang sinabi niya kanina sa kotse habang nasa gitna kami ng traffic sa C5—yung tungkol sa pagiging kalkulado niya at kung paano niya sinabing mas pabor ang mga numero sa amin ngayon dahil magkasama na kami. Noong marinig ko 'yun mula sa kanya, may kakaibang pintig akong naramdaman sa dibdib ko. Pakiramdam ko, unti-unti nang nagbabago ang tingin ko sa kanya. Hindi ko na lang siya nakikita bilang ang malamig at seryosong De Silva na gustong maghiganti sa pamilya ko; nakikita ko na siya ngayon bilang isang matatag na pader na handang sumalo sa akin tuwing pakiramdam ko ay guguho na ako. At kahit alam kong kontrata lang ang lahat, mas lumalalim ang tiwala ko sa kanya bawat araw na lumilipas."Masyadong malalim ang iniisip mo," basag ni Rocco sa katahimikan,

ROCCO POVUmiinit na ang trapiko sa C5 nang makalabas ang sasakyan namin mula sa BGC. Nakasandal si Tala sa bintana ng shotgun seat, tahimik na pinapanood ang dahan-dahang paggalaw ng mga sasakyan sa unahan namin.Habang nagpapatakbo ako, paminsan-minsan ko siyang sinusulyapan. Naalala ko uli kung paano niya hinarap si Oscar Valerio sa lobby kanina. Kung paano siya tumayo nang tuwid sa harap ng mga guards ko habang sumisigaw ang tatay niya. Simula noong gabing nakita ko siyang basang-basa sa ulan matapos palayasin, hanggang sa mga sandaling nakaupo siya sa townhouse ko o noong maingat niyang tinatahi ang butones ng polo ko kanina, palaki nang palaki ang bilib ko sa kanya. Noong una, inisip kong baka masyado siyang malambot para sa mundong pinasukan niya, lalo na noong nanginginig ang mga kamay niya habang pumipirma sa harap ni Atty. Gopez. Pero hindi. May sarili siyang lakas. Ginagawa niya ang lahat ng ito hindi dahil sa udyok ko, kundi dahil desidido siyang bawiin ang

TALA POVNang makabalik kami sa itaas, dumeretso ako sa kusina ng executive floor para kumuha ng isang basong malamig na tubig. Medyo nangangatog pa rin ang mga kamay ko habang hawak ang baso, pero hindi na dahil sa takot. Pakiramdam ko ay gumaan ang dibdib ko pagkatapos ng huling paghaharap namin ni Papa sa lobby.Sumunod si Rocco sa akin, tinanggal niya ang kanyang suit jacket at isinabit ito sa likod ng isa sa mga bar stool. "Ayos ka lang ba talaga? Pwede kitang bigyan ng natitirang oras ngayon para magpahinga."Ininom ko ang tubig bago humarap sa kanya. "Ayos lang ako, Rocco. Mas okay na 'yung nandoon ako kaysa hinayaan kitang mag-isa sa baba. At least ngayon, malinaw na sa kanya na hindi ako aatras.""Naging matapang ka doon," puna niya habang kumukuha rin ng sarili niyang baso. "Hindi lahat ng tao ay kayang tignan ang magulang nila nang ganoon pagkatapos ng mahabang panahon ng pagiging sunud-sunuran.""Dahil binuo mo ang likod ko," seryoso ko

ARIA POV"Miss Ortega, okay ka lang ba? Dalhin ka na ba natin sa clinic?" bakas ang pag-aalala sa boses ng prof namin habang nakahawak sa balikat ko.Umiling ako nang dahan-dahan, pilit na ipinipikit ang mga mata ko para mas maging kapani-paniwala ang pag-arte ko. "Hindi na po, Ma'am. Okay lang po ako. Baka po kulang lang sa kain at tulog gawa ng mga natatapos na plates.""Naku, Ma'am, namumutla nga po siya, o. Hihiga lang po muna kami sa clinic saglit para makainom siya ng gamot at makahiga nang maayos," singit naman ni Karen, eksaktong-eksakto sa napag-usapan naming script.Kinuha ko ang bag ko sa lamesa, kasama ang phone na alam kong baka kasalukuyang nagpapadala ng audio feed kay Julian o sa mga tauhan niya. Sumandal ako kay Karen habang inaalalayan niya akong tumayo. Pagkabukas ng pinto ng classroom, agad na humakbang palapit si Santos at ang isa pang bodyguard."Miss Aria, anong nangyari?" tanong ni Santos, seryoso ang mukha at pinaliligiran

ARIA POVKunwari ay naghahanap ako ng seryosong babasahin sa makapal kong textbook, pero ang totoo, dahan-dahan kong binuklat ang maliit na papel na galing sa medyas ko. Maliit lang ang sulat, parang minadali, pero malinaw ang menshe.“St. Jude Hospital, Room 412 ang dating kwarto ng lola mo, pero inilipat na siya sa North Wing, high-security room 501. Ang proxy documents na pinunit ni Imperial ay may back-up copy sa head office namin. Kung gusto mo talagang ituloy ito, kailangan mong makalusot sa Laguna transfer sa darating na Biyernes. Mag-ingat ka sa bagong phone mo. May live audio feed ’yan. – L”Napatitig ako sa screen ng bago kong smartphone na nakalapag sa ibabaw ng desk. Biglang lumakas ang kabog ng dibdib ko. Live audio feed? Ibig sabihin, naririnig ni Julian ang bawat salitang sinasabi ko, ang bawat buntong-hininga ko, at ang bawat bulungan namin ni Karen? Pakiramdam ko ay biglang naging toxic ang hangin sa paligid ko. Ang dumi

ARIA POVSumubo ako ng pagkain kahit na parang may nakabara pa rin sa lalamunan ko. Masarap 'yung steak, malambot, halatang galing sa mamahaling restaurant dito sa Makati, pero bawat nguya ko ay may kalakip na pait. Habang nginunguya ko 'to, nakatitig lang si Julian sa akin, pinapanood ang bawat galaw ko na parang isang scientist na inoobserbahan ang bago niyang experiment.Naisip ko, nakakatawa na nakalubog ako sa ganitong karangyaan habang ang kalayaan ko naman ay unt-unting pinapatay. Iniisip siguro ni Julian na sapat na ang mamahaling pagkain at mga magagandang gamit para mapigilan ako sa pag-iisip ng pagtakas. Akala niya yata napaamo niya na ako dahil lang hindi ko binawi ang kamay ko kanina. Pero nagkakamali siya. Kung akala niya na ang pananahimik ko ngayon ay senyales ng pagsuko, pwes, hihayaan ko siyang mag-enjoy sa maling akala niya. Mas pabor sa akin kung iisipin niyang kontrolado niya ako. Mas luluwag ang hawla kapag naniwala ang nagpapakain na wala nang ba

ARIA POVAng lamig ng sahig ng walk-in closet ay unt-unting gumapang sa balat ko. Nakaupo pa rin ako roon sa dilim, nakasandal sa cabinet kung saan ko itinago 'yung folder na napunit at nakuha na ni Julian. Rinig na rinig ko ang pag-alis niya sa master bedroom, ang bawat yabag niya ay parang paalala kung gaano ako kawalang-kapangyarihan sa bahay na 'to.Umiiyak ako pero walang boses na lumalabas sa bibig ko. Pagod na pagod na ako. Naisip ko, paano nagawa ni Julian na maging ganito kalupit? 'Yung lola ko na lang ang natitirang pamilya ko, ang tanging dahilan kung bakit tinitiis ko ang bawat gabi na nakakulong ako rito. At ngayon, tinanggalan niya pa ako ng karapatan na makita man lang siya. Ginamit niya ang buhay ni Lola para lang lalo akong itali sa kanya. Ang tanga ko rin kasi. Bakit ba naging padalos-dalos ako? Dapat pala naging mas maingat ako noong kinuha ko 'yung folder kay Leo sa library. Kung hindi ako naging kampante, sana ay napirmahan ko na 'yun at naibigay s

JULIAN POVNagising ako dahil sa malamig na hangin na galing sa nakabukas na pinto ng banyo. Paglingon ko sa tabi ko, wala si Aria. Agad na nag-alert ang sistema ko. Hindi ako sanay na wala siya sa tabi ko sa kalagitnaan ng gabi. Noong isang gabi lang, muntik na siyang tumakas, at hindi ko hahayaang maulit 'yun.Naisip ko kung paano ko pinunit 'yung sketchpad niya kagabi. Alam kong nagalit siya, alam kong nasaktan ko siya nang husto sa ginawa ko. Pero kailangan kong gawin 'yun. Iyon lang ang paraan para ipaalala sa kanya na bawat sulat, bawat plano, at bawat hakbang niya ay dapat na nakapailalim sa akin. Mas gusto ko nang magalit siya sa akin kaysa makita siyang naghahanap ng paraan para lumayo. Pero bakit wala siya sa kama ngayon? May tinatago ba siya? Kung may balak na naman siyang kakaiba, kailangan kong malaman bago pa maging huli ang lahat.Tumayo ako at dahan-dahang naglakad. Napansin kong bahagyang nakabukas ang pinto ng walk-in closet at may kaunti

ARIA POVSobrang bigat ng bag ko ngayon. Hindi lang dahil sa makakapal na libro para sa Archi at sa mga bagong drafting tools na ipinabili ni Julian, kundi dahil sa folder na palihim kong isiningit sa pinakailalim ng mga gamit ko. Habang umaandar ang sasakyan pabalik sa mansyon, halos hindi ako makahinga nang maayos. Nakayakap lang ako sa bag ko, pilit na pinapakalma ang sarili ko para hindi mahalata nina Santos at Reyes na may kung ano akong itinatago.Tumingin ako sa bintana, pinapanood ang pagdaan ng mga poste ng ilaw sa highway. Parang may bomba akong bitbit. Isang maling galaw ko lang, kapag nalaman ni Julian na may nakuha akong dokumento mula sa tao ni Alexander Vyrios, sigurado akong hindi lang ang mga gamit ko ang masisira. Baka ilipat niya si Lola sa lugar na hinding-hindi ko na mapupuntahan, o mas malala, baka tuluyan na akong hindi palabasin ng mansyon. Kaya kailangan kong maging maingat. Sobrang ingat."Miss Aria, okay lang po ba kayo? Gusto niyo po