CHAPTER 3

ARIA POV

Isang linggo na ang nakalipas simula noong pirmahan ko ang kontratang 'yun, pero pakiramdam ko ay isang taon na ang lumipas. Hindi ako pinapayagang lumabas ng mansyon nang walang bodyguards. Kahit sa school, kailangan kong mag-file ng leave dahil sabi ni Julian, "masyado pang magulo ang sitwasyon."

Pero ngayong gabi, iba ang gusto niya.

"Wear this," sabi ni Julian habang inilalapag ang isang paper bag mula sa isang mamahaling boutique sa ibabaw ng kama. "May charity gala sa Manila Hotel. Kailangan mong sumama."

"Akala ko ba bawal akong lumabas?" tanong ko habang nakatingin sa backless black gown na nasa loob ng box.

"You're coming with me as my date, Aria. Not as my ward," sagot niya habang inaayos ang kanyang relo sa harap ng salamin. "And don't even think about making a scene. Maraming media doon."

Nang makarating kami sa hotel, halos mabulag ako sa dami ng flash ng camera. Mahigpit ang hawak ni Julian sa bewang ko, isang pag-aangkin na hindi ko magawang iwasan dahil sa dami ng taong nakatingin. Pumasok kami sa grand ballroom na punong-puno ng mga negosyante, politiko, at mga socialite na kung makatingin sa akin ay parang sinusuri ang bawat hibla ng suot ko.

"Stay here. Huwag kang aalis sa pwestong ito habang kinakausap ko si Senator Lim," utos niya bago ako iniwan sa gilid ng bar.

Tumango lang ako. Kumuha ako ng isang baso ng champagne mula sa dumadaang waiter kahit hindi naman ako mahilig uminom. Gusto ko lang magmukhang busy para hindi ako lapitan ng mga tao. Pero habang nakatayo ako doon, may isang pamilyar na boses akong narinig mula sa kumpol ng mga tao sa likuran ko.

"I'm telling you, it’s a done deal. Five million for a clean break? Sobrang dali," tawa ng isang lalaki.

Dahan-dahan akong lumingon. Nanlamig ang buong katawan ko nang makita ko si Mark. Nakasuot siya ng bagong tuxedo, may hawak na baso ng mamahaling alak, at may kausap na dalawang lalaki na mukhang mga anak-mayaman din.

"Grabe, pre. Five million para lang iwan 'yung orphan na 'yun? Jackpot ka ah," sabi nung isa niyang kausap.

"True. Maganda sana si Aria, kaso nakakasakal 'yung guardian niya. At least ngayon, may puhunan na ako para sa business na gusto ko sa Canada. Next week na ang flight ko," sagot ni Mark na parang wala lang.

Nabitiwan ko ang baso ko. Bumasag ito sa sahig, at dahil doon, napatingin ang lahat sa direksyon ko—kasama na si Mark. Ang mukha niya na kanina ay punong-puno ng kayabangan ay biglang namutla nang makita ako.

"Aria..." bulong niya.

Hindi ako nakapagsalita. Ang sakit na naramdaman ko noong birthday ko ay parang dinoble ngayon. Akala ko nasaktan siya kaya niya tinanggap ang pera. Akala ko napilitan lang siya. Pero heto siya, ipinagmamalaki pa sa iba kung gaano kadali akong ipagpalit sa limang milyon.

"Aria, wait, let me explain," sabi ni Mark habang humahakbang palapit sa akin.

"Don't. Huwag kang lalapit sa akin," banta ko habang paurong na naglalakad.

Hindi ko napansin na may nabunggo na pala ako sa likuran ko. Isang matigas na dibdib. Akala ko si Julian na, pero nang lumingon ako, isang lalaking hindi ko kilala ang nakatayo doon. Matangkad siya, may mga matang kulay abo, at mas bata tingnan kaysa kay Julian pero pareho silang may aura ng kapangyarihan.

"Are you alright?" tanong nung lalaki. Hinawakan niya ang siko ko para alalayan ako dahil muntik na akong mawalan ng balanse sa mga bubog.

"I-I'm fine. Sorry, hindi ko sinasadya," nauutal kong sabi.

"You look like you've seen a ghost," puna niya. Tumingin siya kay Mark na ngayon ay nakatigil lang sa tapat namin, halatang takot sa lalaking kaharap ko.

"S-Sino ka?" tanong ni Mark, sinusubukang magtapang-tapangan.

Ngumiti ang lalaki, pero walang abot sa mga mata niya. "Someone who doesn't like it when a lady is being harassed. Get lost before I call security."

Mabilis na tumalikod si Mark at nawala sa gitna ng maraming tao. Naiwan akong nanginginig pa rin ang mga kamay.

"Thank you," mahinang sabi ko sa lalaki. "Pasensya na talaga sa gulo."

"It's no trouble. I'm Alexander Vyrios," pakilala niya sabay abot ng kamay. "And you are?"

"Aria—"

"She’s with me."

Biglang sumulpot si Julian sa gilid namin. Ang mukha niya ay parang madilim na ulap. Agad niyang hinila ang kamay ko palayo kay Alexander at ipinulupot ang braso niya sa bewang ko nang mas mahigpit pa kaysa kanina.

"Julian Imperial. Long time no see," bati ni Alexander, ang boses niya ay puno ng sarkasmo.

"Vyrios. Hindi ko alam na mahilig ka na pala sa charity events," malamig na sagot ni Julian.

"Minsan lang. Lalo na kung may mga ganitong... interesting na tao sa paligid," sagot ni Alexander habang nakatingin sa akin. "Your niece is very charming, Julian. Or should I say, your date?"

Ramdam ko ang tensyon sa pagitan nilang dalawa. Ang hawak ni Julian sa bewang ko ay mas naging masakit, parang ibinabaon niya ang mga daliri niya sa balat ko.

"She’s none of your business, Alexander. Tara na, Aria. We’re leaving," ani Julian.

"Wait, Julian. Hindi pa tapos ang event," protesta ko pero hindi niya ako pinansin.

Habang hinihila ako ni Julian palabas ng ballroom, lumingon ako sandali. Nakatayo pa rin doon si Alexander Vyrios, nakatingin sa amin habang may hawak na bagong baso ng alak. Itinaas niya ang baso niya sa akin, isang silent toast, bago siya uminom.

"Who was that?" tanong ko nang makarating kami sa parking lot.

Hinarap ako ni Julian, ang mga mata niya ay nag-aapoy sa galit. "A rival. Isang taong hindi mo dapat kinakausap o tinitingnan man lang, Aria. Maliwanag ba?"

"Bakit ka ba nagagalit? Siya na nga ang tumulong sa akin noong—"

"Noong ano? Noong nakita mo ang ex-boyfriend mo?" putol niya sa akin. "I saw him, Aria. I saw how you looked at him. At nakita ko rin kung paano ka hawakan ng lalaking 'yun."

"He was just being nice! At si Mark... tama ka naman, 'di ba? Wala siyang kwenta," sabi ko, sinusubukang pigilan ang luha ko.

Kinuha ni Julian ang magkabilang balikat ko at isinandal ako sa kotse. "Good. At least natututo ka na. Pero huwag mong iisipin na si Vyrios ang magliligtas sa 'yo. He’s worse than me, Aria. He’s a shark."

"Lahat naman kayo, 'di ba? Lahat kayo gusto lang akong kontrolin," sagot ko habang nakatingin nang diretso sa kanya.

"At least I'm honest about it," sabi niya bago niya binuksan ang pinto ng kotse at itinulak ako papasok.

Sumakay na rin siya sa driver's seat at mabilis na pinaharurot ang sasakyan. Sa buong biyahe, wala kaming imikan. Pero hindi ko makalimutan ang tingin ni Alexander Vyrios sa akin. May kung ano sa mga mata niya na parang nagsasabing alam niya ang lahat ng sikretong itinatago ni Julian.

Pagdating namin sa mansyon, dumeretso agad si Julian sa bar sa loob ng bahay. "Go to your room, Aria. Don't come out until I say so."

"Julian—"

"Now!" sigaw niya.

Tumakbo ako paakyat sa hagdan. Pagpasok ko sa kwarto, ni-lock ko ang pinto at napasandal na lang ako doon. Ang daming nangyari sa isang gabi. Si Mark, ang contract, si Alexander, at ang lumalalang obsesyon ni Julian.

Maya-maya, may narinig akong katok. Hindi ito ang malakas na katok ni Julian. Mahina lang ito, parang nag-aalinlangan.

"Aria? Buksan mo 'to. May iniwan si Sir Alexander sa bag mo noong nabunggo ka niya kanina," bulong ni Manang Rosa mula sa labas.

Binuksan ko ang pinto at iniabot sa akin ni Manang ang isang maliit na calling card. Sa likod nito, may nakasulat na maikling mensahe gamit ang isang eleganteng handwriting:

If you ever want to get out of this cage, call me.