CHAPTER 2

ARIA POV

Hindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi akong nakatitig lang sa kisame ng guest room—dahil hindi ako pumayag na manatili sa kwarto ni Julian. Sinubukan kong tumakas kagabi pagkapasok niya sa banyo, pero gaya ng inaasahan, naka-lock ang pinto mula sa labas. I felt like a prisoner in a house I used to call home.

Maaga pa lang, narinig ko na ang katok ni Manang Rosa, ang head maid namin.

"Aria? Pinapababa ka na ni Sir Julian. Sabay daw kayong mag-breakfast," mahinang sabi niya mula sa labas.

Bumangon ako, mabigat ang pakiramdam. Namamaga ang mga mata ko at tuyo na ang luhang dumaloy kagabi. Pagbaba ko sa dining area, nandoon na siya. Nakasuot na siya ng charcoal gray suit, nagbabasa ng tablet habang humihigop ng kape. Parang walang nangyaring gulo kagabi.

"Maupo ka," utos niya nang hindi tumitingin.

Umupo ako sa tapat niya. Walang imik kong tinitigan ang pagkain. Pancakes, bacon, at fruits—yung mga paborito ko. Pero parang wala akong gana.

"Kumain ka na. May kailangan tayong puntahan mamaya," sabi ni Julian. Inilapag niya ang tablet at tumingin sa akin. "And stop that long face, Aria. It doesn’t suit you."

"Bakit mo ginawa 'yun, Julian?" mahina pero matigas kong tanong. Hindi ko na siya tinawag na 'Tito'. Nawala na ang respeto ko sa kanya.

Uminom siya ulit ng kape bago sumagot. "Ginawa ang alin? Ang iligtas ka sa isang lalaking walang bayag? You should be thanking me."

"Niloko mo siya! Binayaran mo siya para iwan ako!"

"I didn't force him to take the money, Aria. He chose it. Ganoon lang kababa ang halaga mo sa kanya. Be glad I showed you his true colors early on." Tumayo siya at inayos ang cuffs ng baro niya. "Be ready in thirty minutes. Pupunta tayo sa hospital."

Nanigas ako. "Hospital? Bakit? Anong gagawin natin doon?"

"You'll see."

Ang biyahe papuntang hospital ay tahimik. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana ng Rolls-Royce niya. Nang makarating kami sa St. Jude Medical Center, dinala niya ako sa ICU wing. Huminto kami sa tapat ng isang glass window. Doon, nakita ko si Lola Berta—ang kaisa-isang kapatid ng lolo ko na nag-alaga sa akin bago ako kinuha ni Julian.

"Lola..." Napahawak ako sa salamin. Maraming tubo ang nakakabit sa kanya. "Anong nangyari? Sabi mo maayos siya sa probinsya?"

"She had a massive stroke two days ago, Aria. Isinikreto ko muna sa 'yo dahil ayaw kong masira ang birthday mo," kalmadong paliwanag ni Julian habang nakatayo sa likuran ko.

"Bakit hindi mo sinabi agad? Kailangan niya ako!"

"She needs more than just you, Aria. She needs a triple bypass surgery and long-term intensive care. The bill is already at two million, and it’s increasing every hour."

Hinarap ko siya, puno ng takot. "Babayaran mo, 'di ba? Sabi mo family tayo? Please, Julian. Iligtas mo si Lola."

Tiningnan niya ako nang matagal. Walang emosyon ang mga mata niya. "I am a businessman, Aria. I don't give things for free. Not anymore."

"Anong ibig mong sabihin?"

"Ang yumaong tatay mo... bago siya namatay, baon siya sa utang sa akin. Millions, Aria. He gambled away the family assets. Yung bahay na kinalakihan niyo? Nakasanla na 'yun sa akin bago pa sila maaksidente. I’ve been supporting you and your Lola for ten years out of... let's say, goodwill."

Parang gumuho ang mundo ko. Ang akala kong maayos na buhay, lahat pala 'yun ay utang. Lahat pala 'yun ay dahil sa awa—o plano—ni Julian Imperial.

"So, wala na akong pera? Wala na kaming matitirhan?"

"Technically, wala. Zero balance ang accounts na iniwan ng parents mo. I've been paying for everything. At ngayon, ang surgery ng Lola mo ay aabutin ng mahigit sampung milyon kasama ang recovery." Kinuha niya ang cellphone niya at may pinindot. "Gusto mo bang ituloy ang operasyon o hahayaan na lang natin siyang ganito?"

"Hindi! Huwag mong gawin 'yan!" Napahawak ako sa braso niya. "Please, gagawin ko ang lahat. Magtatrabaho ako. Babayaran kita."

Natawa siya nang mahina, yung tawang nakaka-insulto. "Magtatrabaho? Bilang ano? Isang dropout na architecture student? Ilang taon bago mo kitain ang sampung milyon? Sampung dekada?"

"Please, Julian... parang awa mo na," pagmamakaawa ko, lumuluhod na ako sa harap niya sa gitna ng hallway. Wala na akong pakialam kung may nakakakita sa amin.

Hinawakan niya ang balikat ko at dahan-dahang pinatayo. Inilapit niya ang mukha niya sa akin, sapat na para maamoy ko ang mint sa hininga niya.

"May paraan, Aria. Isang paraan lang para mabuhay ang Lola mo at para hindi ka mapunta sa kalsada."

"Ano? Ano 'yun?"

Kinuha niya ang isang dokumento mula sa dala niyang briefcase at inabot sa akin. "Basahin mo."

Binasa ko ang heading ng papel. Mutual Agreement and Guardianship Transfer. Pero habang bumababa ang tingin ko sa mga clauses, nanginginig ang buong katawan ko.

"Contract?" tanong ko.

"An exclusive contract. You will stay with me. You will follow every rule I set. No friends, no school without my permission, and definitely no other men. In exchange, I will clear all your father's debts, I will pay for every cent of your Lola's medical bills, and I will provide you with a life of luxury."

"Para akong binibili mo," bulong ko.

"Because I am buying you, Aria. From this moment on, you are no longer my ward. You are my property." Kinuha niya ang isang ballpen at inabot sa akin. "Pirmahan mo na. Or I’ll tell the doctors to stop the life support in five minutes."

Tumingin ako kay Lola Berta na nahihirapang huminga sa loob ng ICU. Tumingin ako kay Julian, ang lalaking kumuha ng lahat sa akin—ang kalayaan ko, ang dignidad ko, at ngayon, ang buong pagkatao ko.

Nanginginig ang kamay kong kinuha ang ballpen. I felt like I was signing my soul away to the devil. Sa bawat letra ng pangalan ko na isinusulat ko sa papel, ramdam ko ang pagkawala ng huling hibla ng pag-asa ko.

Pagkatapos kong pirmahan, kinuha niya agad ang papel at mabilis na nirepaso ito. Isang maliit na ngiti ang lumitaw sa mga labi niya.

"Good girl," sabi niya sabay haplos sa pisngi ko. "Now, go to the cafeteria and eat. I have to talk to the surgeons."

"Tapos na? Okay na si Lola?"

"Everything is settled. Move your things to my master bedroom tonight. No more guest rooms, Aria."

Hindi ako nakakibo. Pinanood ko siyang maglakad patungo sa opisina ng mga doktor, ang bawat hakbang niya ay puno ng tagumpay. Samantalang ako, naiwan sa gitna ng hallway, yakap ang sarili ko habang nanginginig.

Maya-maya, lumapit sa akin ang isang nurse. "Miss? Okay lang po ba kayo? Namumutla po kayo."

Tumingin ako sa kanya, pero wala akong masabi. Tumalikod ako at dahan-dahang naglakad palayo sa ICU.

"Aria!" tawag ni Julian mula sa dulo ng corridor. "Don't wander off. Hihintayin kita sa sasakyan sa loob ng sampung minuto."

"O-opo," sagot ko, ang boses ko ay parang hindi na sa akin.

Naglakad ako palabas ng hospital building. Ang init ng araw ay tumama sa balat ko, pero nananatili akong nilalamig. Kinuha ko ang cellphone ko sa bag at tiningnan ang wallpaper namin ni Mark. Sa isang iglap, binura ko ang litrato at pinatay ang phone. Wala na ang Aria na kilala nila.

Nadatnan ko si Julian na nakasandal sa pinto ng kotse, naninigarilyo. Itinapon niya ang upos nito nang makita ako at pinagbuksan ako ng pinto.

"Let's go home, Aria," sabi niya. "Marami pa tayong dapat pag-usapan tungkol sa mga bagong rules mo."