KABANATA 5

Elliana "Yanna" Montecastro

Madaling araw na nang lumabas ako ng St. Jude Medical Center sakay ng isang itim na SUV na ipinahiram sa akin ni Madam Beatriz. Ang lamig ng aircon sa loob ng sasakyan ay halos walang epekto sa init ng nararamdaman ko sa dibdib ko. Karga-karga ko pa rin ang bigat ng mga nangyari sa nakaraang dalawampu't apat na oras, pero may kakaibang apoy na ring sumisiklab sa sistema ko. Hindi na ako ang Yanna na umiiyak sa gilid ng daan habang binabato ng kasinungalingan ng sarili niyang pamilya. Ngayon, may bitbit na akong pangalan—Fuentebella. At hindi na basta-basta ang magiging laban.

Pagdating ko sa tapat ng lumang art restoration studio ko sa Malate, nadatnan ko itong nakasara at may malaking padlocked chain sa p***o. May nakadikit pang papel mula sa barangay at sa city hall na nagsasaad na sarado na ito dahil sa utang at pekeng dokumento. Sila Dad talaga, hindi nag-aksaya ng panahon para ubusin ang kabuhayan ko.

Hindi na ako nagulat. Sa halip na magmaktol, kinuha ko ang susi ng lumang service van ko na nakatago sa likod ng gusali. Buti na lang at hindi ito nakuha ng mga tauhan ni Dad. Sumakay ako at nagmaneho direkta pabalik sa Montecastro Mansion. Oras na para magpanggap. Kung gusto nilang palabasin na mahina ako at walang laban, ibibigay ko sa kanila ang eksenang gusto nilang panuorin.

Nang makarating ako sa mansyon, madilim pa ang paligid. Dahan-dahan akong pumasok gamit ang lumang code sa gate na malamang ay hindi pa pinapalitan ng stepsister ko. Pagbukas ko ng p***o sa sala, naabutan ko si Dad na nakaupo sa paborito niyang solong silya habang umiinom ng kape, kasama si Lucas na nakasuot pa ng mamahaling bathrobe. Halatang nagdiriwang pa sila sa tagumpay nila kagabi.

"Oh, nandito pala ang magnanakaw," bungad agad sa akin ng ama ko, ang boses ay puno ng pandidiri habang ibinababa ang tasa sa mesa. "Bakit ka nandito pa? Wala ka nang karapatan sa pamamayahang ito, Yanna. O baka naman napagtanto mo nang wala kang mararating nang mag-isa at gusto mo nang humingi ng tawad?"

Si Lucas naman ay umupo sa gilid ng sofa, nakangisi nang nakakaloko habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. "Sabi ko naman sa iyo, Yanna, hindi mo kayang lumaban sa pamilya mo. Sayang lang ang limang taon natin kung nagmatigas ka pa sana."

Tumayo ako nang tuwid, pinanatili ang malamig at blangkong mukha na para bang sobrang pagod at durog na durog ako. Pinag-aralan ko silang mabuti—ang kayabangan sa mukha ng ama ko at ang mapang-aping ngiti ng dati kong nobyo.

"Wala akong balak makipag-away sa inyo ngayon," mahina at nanginginig kunwari ang boses ko. "Gusto ko lang kunin ang mga personal kong gamit at mga lumang sketchbooks ni Lolo na naiwan sa studio sa taas. Pagkatapos noon, hindi na ninyo makikita ang pagmumukha ko."

Nagkatinginan si Dad at si Lucas, halatang nasisiyahan sa nakikita nilang hitsura ko. Para sa kanila, tagumpay ang pagkaawa sa sarili na pinapakita ko.

"Sige, kumuha ka na ng mga gamit mo bago pa kita ipakaladkad sa mga guwardiya," malamig na utos ni Dad. "At tandaan mo, huwag na huwag mong gagamitin ang apelyidong Montecastro sa kahit saang transaksyon mo mula ngayon."

Hindi na ako sumagot. Tumalikod ako at naglakad paakyat sa kwarto ko. Pagpasok ko sa loob, mabilis kong kinuha ang maliit na duffel bag at inilagay ang ilang mahahalagang gamit, pati na ang flash drive na naglalaman ng mga digital backup ng tunay na art inventory records na pinag-iinitan nila. Kasama rito ang mga dokumento na magpapatunay na ang mga lumang painting na pinagbintangan nilang ibinenta ko ay itinago talaga ni Dad sa isang pribadong bodega sa Parañaque para ipanubos sa mga utang niya sa sugal.

Habang inilalagay ko ang flash drive sa bulsa ng jacket ko, nag-vibrate ang cellphone ko. Isang mensahe mula sa isang hindi kilalang numero, pero alam na alam ko kung kanino galing.

“Naka-check in na ba ang tauhan ko sa labas ng mansyon para sunduin ka? Huwag mong tagalan dyan, baka masuka ka lang sa hangin ng mga taong iyon.”

Napangiti ako nang bahagya. Si Kaelen. Kahit nasa ICU pa rin siya at nagpapanggap na comatose sa mata ng publiko, mabilis siyang kumilos para maglagay ng mga taong magbabantay sa kaligtasan ko.

Bumaba ako agad bitbit ang bag ko. Naabutan ko pa sina Dad at Lucas na nag-uusap tungkol sa isang malaking art auction na gaganapin sa susunod na linggo kung saan ibebenta nila ang mga natitirang obra ni Lolo gamit ang mga pekeng pirma na ginawa nila.

"Aalis na ako," sabi ko nang dumaan ako sa tapat nila.

Hindi na tumingin si Dad sa akin, parang basura na itinapon niya sa labas. Si Lucas naman ay ngumisi lang nang husto. "Mag-ingat ka sa labas, Yanna. Wala nang sasalo sa iyo ngayon."

"Oo nga eh," sagot ko habang pinipigilan ang pag-angat ng labi ko sa isang tunay na ngiti. "Salamat sa lahat. Tandaan ninyo ang araw na ito, dahil hinding-hindi ko ito makakalimutan."

Paglabas ko ng gate ng mansyon, sinalubong ako ng itim na SUV. Bumukas ang p***o, at sumakay ako agad. Habang papalayo ang sasakyan sa bahay na iyon, tiningnan ko ang repleksyon ko sa salamin ng bintana. Tapos na ang yugto kung saan biktima lang ako. Simula na ngayon ng totoong laro, at sisiguraduhin kong sa huli, sila naman ang luluhod sa harap ko at ni Kaelen.