KABANATA 2

Elliana "Yanna" Montecastro

Wala pang dalawampu't apat na oras mula nang pirmahan ko ang kontrata kay Madam Beatriz, eto na ako ngayon, nakatayo sa loob ng isang private intensive care unit ng St. Jude Medical Center. Hindi ito ang pangarap kong kasal noong bata pa ako. Walang puting belo, walang magarang simbahan, at higit sa lahat, walang groom na naghihintay sa altar nang nakangiti.

Ang tanging kaharap ko ngayon ay ang tunog ng heart monitor na bip... bip... bip... ang mabigat na amoy ng antiseptiko, at ang malamig na aircon na tumatagos sa balat ko.

Naka-isang pirasong simpleng itim na damit lang ako habang suot ang sapatos na basa pa rin ang dulo mula sa ulan kahapon. Sa tabi ko, nakatayo ang isang pari na mukhang pilit ding pinapunta rito, kasama ang ilang matataas na opisyal ng Fuentebella Group na seryosong nakatitig sa akin. Para kaming mga tauhan sa isang lamay, maliban sa katotohanang may magaganap na kasal.

"I-ready niyo na ang singsing," malamig na utos ni Madam Beatriz habang nakatayo sa gilid ng kama. Walang emosyon ang mukha niya, pero kita ko sa mga mata niya ang tindi ng determinasyon na protektahan ang apo niya.

Tumingin ako sa lalaking nakahiga sa kama. Si Kaelen Fuentebella.

Kahit na nakakabit ang iba't ibang tubo sa katawan niya at may benda ang kaliwang bahagi ng ulo, hindi maitatago ang matulis niyang panga at ang teyp na nakadikit sa gilid ng kilay niya. Sabi ng mga doktor, ilang linggo na siyang comatose matapos ang isang kahina-hinalang car crash sa Tagaytay. Ayon sa board of directors ng kompanya nila, aksidente daw yon—pero para kay Madam Beatriz, sadyang tinangka siyang patayin ng mga taong gusto siyang alisin sa pwesto.

At doon ako pumasok. Bilang asawa sa papel, bibigyan ako ng legal na kapangyarihan na makialam sa mga desisyon sa ospital at sa ilang asset, habang ginagamit ko ang background ko sa pag-iimbestiga para alamin kung sino ang traydor sa loob ng kompanya nila.

"Ms. Montecastro, handa ka ba?" bulong sa akin ng abugado ng pamilya habang iniaabot sa akin ang maliit na gold band ring.

Tumango ako nang dahan-dahan. "Wala na akong choice, di ba?"

Sinimulan ng pari ang mabilis na seremonya. Walang mahabang vows, walang tugtog ng gitara o pyano. Salita ng Diyos at pirmahan lang ang naganap. Nang iabot sa akin ang singsing para isuot sa daliri ni Kaelen, napatigil ako nang hawakan ko ang kamay niya. Mainit pa rin siya kahit wala siyang malay, pero may bigat ang bawat galaw. Isinuot ko ang singsing sa kanyang palasingsingan.

"I now pronounce you husband and wife," mahinang sambit ng pari, na parang natatakot ding baka magising ang lalaking nasa higaan. "You may now kiss the—"

"Hindi na kailangan ang parteng iyon," putol agad ni Madam Beatriz. "Tapos na ang seremonya. Lumabas muna kayong lahat. Gusto kong maiwan si Yanna dito."

Isa-isang naglabasan ang mga tao sa kwarto hanggang sa kaming dalawa na lang ang natira ng lalaking kaharap ko sa kontrata. Natahimik ang buong paligid, ang tanging maririnig ay ang rhythmic na tunog ng makina.

Lumapit ako sa gilid ng kama at tinitigan nang maigi si Kaelen. Kaya mo ba talagang protektahan ako sa pamilya ko, o pabigat ka lang din tulad ni Lucas? tanong ko sa sarili habang iniisip ang mga basurang ibinato sa akin nina Dad at ng fiancé ko kahapon.

Pero bago pa ako tuluyang makalubog sa sarili kong mga iniisip, may kakaibang ingay na umalingawngaw sa kwarto.

Bzzzt—

Ang monitor. Bumilis ang takbo ng guhit. Ang dating mabagal na bip... bip... bip... ay naging sunod-sunod na alarma. Biglang umangat ang dibdib ni Kaelen, at napaatras ako nang wala sa oras dahil sa gulat.

May lumabas na nurse mula sa p***o para silipin ang nangyayari, pero bago pa sila makalapit, iginalaw ni Kaelen ang kanyang ulo. Ang mga matang ilang linggong nakasara ay dahan-dahang nagbukas.

Madilim ang mga mata niya. Walang bakas ng pagiging mahina o pagiging gulay. Ang tanging sumalubong sa akin ay ang malamig at matalim na titig na parang gustong pumatay ng tao.

"Sino... ang nagpakasal sa akin nang walang pahintulot ko?" mababa at garalgal ang boses niya, pero sapat para manginig ang kalamnan ko sa sobrang diin.

Hindi ako nakapagsalita agad. Naka-lock ang mga mata ko sa kanya habang marahas niyang tinanggal ang oxygen mask sa mukha niya, ang mga kamay ay nanginginig sa galit habang galit na nakatitig sa akin.