KABANATA 3

Elliana "Yanna" Montecastro

Naka-awang ang labi ko at nanigas ang buong katawan ko habang nakatitig sa lalaking kakarampot pa lang ang buhay kanina, pero ngayon ay tila handa nang pumatay ng tao gamit lang ang masasamang tingin.

Ang mga mata ni Kaelen ay nagniningas sa galit. Walang bakas ng kahinaan, walang kahit anong anino ng isang taong ilang linggong nakaratay sa kama at halos binawian na ng hina. Ang mga ugat sa leeg at braso niya ay umbok habang sapilitan niyang inalis ang natitirang swero sa kanyang kamay. Mabilis ang pag-agos ng dugo mula sa tusok ng karayom, pero parang wala siyang pakialam sa sakit. Ang tanging nakapukaw sa atensyon niya ay ang singsing na ginto na nakasuot sa kanyang palasingsingan—ang singsing na isinuot ko wala pang limang minuto ang nakalipas.

"Sino sa kanila ang nag-utos nito?" gigil na tanong niya, garalgal at malamig ang boses na tumatagos sa balat ko. Humakbang siya palayo sa kama, pero dahil nanghihina pa ang mga tuhod niya mula sa linggo-linggong pagka-comatose, bahagyang napatiim-bagang siya at kumapit nang mahigpit sa gilid ng bakal ng kama para hindi matumba.

Wala akong balak magpatakot. Oo, nasa lowest point na ako ng buhay ko, pero hindi ibig sabihin nun ay magpapakita ako ng duwag sa isang lalaking kakagising lang at nag-aangas.

"Kung galit ka, huwag sa akin," matigas na sagot ko habang nakataas ang kilay, pinipilit itago ang kaba sa dibdib ko. "Hindi ko rin ginustong mapilitang maging asawa ng isang lalaking mukhang bangkay limang minuto ang nakalipas."

Nanulis ang mga mata niya sa akin. Para siyang mabangis na hayop na nakatunghay sa isang bagong pasok sa teritoryo niya. "Aba't—" Hindi niya natapos ang sasabihin dahil bumukas ang p***o ng ICU nang may kalakasan.

Pumasok si Madam Beatriz kasama ang personal doctor at dalawang guwardiya. Nakakunot ang noo ng matanda, pero nang makita niyang gising na si Kaelen at nakatayo habang galit na nakatingin sa akin, bahagyang nahinto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng kwarto.

"Kaelen," tawag ng matanda, may halong pag-aalala at awtoridad sa boses. "Salamat sa Diyos at nagising ka na. Huwag mong saktan si Yanna."

"Yanna?" ulit ni Kaelen, ang pangalan ko ay lumabas sa labi niya na parang lason. Tumingin siya sa lola niya, pagkatapos ay binalik ang tingin sa akin mula ulo hanggang paa—suot ang itim na damit na basa pa ang laylayan at gusot-gusot. "Siya ang pinakasalan ninyo sa akin habang wala akong malay? Are you out of your mind, Grandma? Nag-aagaw-buhay ako, tapos bibigyan mo ako ng asawa na mukhang galing lang sa isang basurang eskwater?"

Aba, sumobra na ang lalaking ito ah.

"Hoy, Mr. Fuentebella," mabilis kong putol sa kanya, habang lumalapit nang kaunti para pantayan ang talim ng tingin niya. "Una sa lahat, hindi ko ginusto ang kasal na ito. Pangalawa, huwag mo akong insultuhin dahil lang sa basa ang damit ko at galing ako sa malalang araw. At pangatlo, kung hindi dahil sa kontratang pinirmahan ko para sa pamilya mo, baka wala ka na ring babalikang kumpanya ngayon dahil sa mga traydor na nagpabagsak sa iyo!"

Natahimik ang buong silid. Maging ang mga nurse na nag-aayos ng mga makina ay napatigil sa ginagawa nila. Walang sinuman sa Fuentebella Group ang nangangahas sumagot kay Kaelen ng ganoong klaseng tono, lalo na ang isang babaeng pinilit lang isama sa eksena.

Si Kaelen ay dahan-dahang humakbang palapit sa akin. Matangkad siya—sobrang tangkad na kailangan ko pang tumingala nang kaunti para lang salubungin ang mga mata niya. Ang amoy ng antiseptiko at mamahaling pabango ay humalo sa hangin habang pinagmasdan niya ako nang may matinding pagdududa.

"Isang taong walang pangalan at walang reputasyon ang ipapakasal sa akin ng lola ko?" bulong niya habang nakayuko sa mukha ko, sapat para kaming dalawa lang ang tao sa silid. "Sa tingin mo ba ay maniniwala akong may maitutulong ka sa akin laban sa mga taong gustong pumatay sa akin?"

"Hindi ko kailangang maniwala ka sa akin," sagot ko nang diretso sa mga mata niya, walang kurap. "Dahil sa sandaling ito, iisa na ang pangalan natin sa papel. Kung mapapatay ka nila, madadamay ako. Kaya maniwala ka sa hindi, mas interesado akong malaman kung sino ang nagtangkang magpabagsak sa iyo kaysa sa iyo na nagmamayabang pa rin kahit parang latang tinanggalan ng laman."

Isang segundo, dalawang segundo... nagtagpo ang mga titig namin na parang nagbabanggaan ang dalawang pader. Pagkatapos ay bahagyang umismid si Kaelen, ang sulok ng labi niya ay umangat nang pilit.

"Matapang ka," mahinang sabi niya, bago ibinaling ang tingin sa kanyang lola. "Get out. All of you. Gusto kong makausap ang... asawa ko nang sarilinan."

Si Madam Beatriz ay nagpalipat-lipat ang tingin sa aming dalawa, pagkatapos ay tumango nang may bahagyang ngiti sa labi bago lumabas kasama ang mga doktor at guwardiya.

Nang kaming dalawa na lang muli ang natira, bumalik si Kaelen sa higaan at naupo sa gilid habang hinihimasa ang sintido niya na parang sumasakit ang ulo. Hindi na ganoon ka-intense ang galit sa mukha niya, napalitan na ito ng malamig na pagkalkula.

"Maupo ka," utos niya, habang tinuturo ang upuan malapit sa kama.

Umupo ako, pinapanood ang bawat galaw niya. Ramdam ko ang bigat ng sitwasyon, pero sa unang pagkakataon ngayong araw na ito, naramdaman ko na hindi na ako nag-iisa sa laban na ito.

"Gusto kong malaman ang lahat ng detalye kung bakit ako napunta sa posisyong ito," panimula ni Kaelen, habang nakatitig sa akin nang seryoso. "At pagkatapos noon, sabihin mo sa akin kung paano mo nalaman na may traydor sa loob ng kompanya ko."

"Madali lang ikuwento yan," sagot ko habang ipinapakita ang singsing sa daliri ko. "Pero bago tayo magtulungan, kailangan mo munang malaman na ang mga taong nagpabagsak sa iyo ay ang mga taong sumira rin sa buhay ko kahapon lang. At huwag kang mag-alala, Mr. Fuentebella—sisiguraduhin kong magbabayad sila."