Chapter 4 - Letting go

Nang marinig ni Sabrina halos magkatulad lang pala kami ng sitwasyon at pinagdaanan ay kita ko sa mga mata nito ang awa kaya hindi niya napigilan na aluin ako. “Dumaan rin ako sa ganyan. Pero, ayos lang. Kapag natapos na ‘t finally divorce ka na ay magiging maayos din ang lahat. Siguradong tutulungan ka ni Maxwell kagaya ko.”

Hindi ko lang masabi sa kanya na tinulungan talaga ako ni Maxwell sa pinakamahirap na bahagi. Ang lihim na magpapairma ko sa rito.

“Nasabi niya nga sa akin na siyang ang humawak ng kaso mo. Congratulations nga pala.” bati ko sa kanya. “Kapag may dedekasyon talaga ang isang tao sa kanyang ginagawa ay nagtatagumpay.”

“Yes, you're right. Malaki talaga ang naitulong ni Max sa akin lalo na sa pag-ipon ng mga evidence again my ex-husband. He never leaves me by my side and to make sure that I am safe. Kung hindi dumating si Max no’ng gabing iyon ay baka napatày na ako ng hayop na iyon! Handa na ako saksakin ng ex-husband ko ng kutsilyo, nababaliw na siya!” mahabang pagsasaad nito sa nangyari sa kanya habang may mapait na alaala.

“Do you like him, Sab?” hindi ko napigilang naibulalas ko ang isang tanong. Nagtigilan naman bigla nang mapagtanto ko ako nasambit. “Gusto mo ba si Julian?”

Tila nag-isip naman ito saglit dahil hindi pa ako agad nito sinagot. “Hindi ko alam. Hindi ko pa masabi. Noong una kase ay itinuturing ko talaga siya na parang kuya. Bata pa lang ako ay tanda ko pa na palagi niya akong ipinapasyal at binibigyan ng kung ano-anong gusto ko at mga regalo. Isa rin siya sa taga-pagtanggol ko sa tuwing may mga bullies. Kaya nitong mabalitaan niya kay kuya Eliot na nakikipag-divorce ako, agad siyang pumunta para tumulong. Nitong huli lang sinabi sa akin ni Kuya na matagal nang may gusto sa akin si Maxwell.”

Habang nakikinig ako kay Sabrina ay tila nakikita ko kung gaano nga talaga ka-maalaga sa kanya si Maxwell. Kung gaano siya kagusto at kamahal kaya alam ko na talaga na wala talaga akong panama sa kanya.

“Napakasuplado niya noon kung alam mo lang, pero bilib ako dahil matagal niyang naitago sikretong iyon sa akin. Hindi ko nga alam kung paano siya nahulog sa akin,” pagpapatuloy niya ng kuwento.

Sa paglalarawan niya kay Maxwell dati ay talagang hindi ko pa nga ito kilala ng lubusan kahit anim na taon ko siya hinahabol-habol at apat na taon ko itong naging lihim na asawa. Ako lang ang nag-aakalang manhid niya sa lahat nang ipinakita kong pagka-gusto sa kanya mula pa noo– Sad’yang hindi niya lang talago ako ginusto.

Ako ang nahulog sa ng todo sa kanya, sobrang lalim kaya nahirapan akong umahon ng napakatagal at huli na nang mapagtanto kong nasayang lang ang mga taon na sa kanya lang umikot ang mundo ko– Siya ang mundo ko.

Matapos pag-uusap naming dalawa, naniwala siya na isa akong taong mapagkakatiwalaan at mukhang palagay na ang loob niya sa akin kaya naglakas loob siya na intinanong sa akin ang bagay na gumagambala sa kanyang isipan.

“Anong tingin mo kay Maxwell, Killian?” sinserong tanong niya sa akin at nakuha ko na agad ang ibig niyang. Nilingon namin pareho ang dalawa na tapos na pala sa kanilang ginagawa at halos lahat ng gamit ay wala na nang hindi namin namamalayan.

“Sampung taon na kaming magkakilala, pero, ngayon ko lang napagtanto na hindi ko pa pala siya lubusang kilala talaga,” natatawang sabi ko, toto iyon. “,hindi ko masasabi sa iyo kung anong klaseng tao siya, pero, ngayon ko lang siyang nakitang may nagustuhan nang gaya ng pagkagusto niya sa iyo, Sabrina.” Tinanguan naman ako nito na tila may iniisip ngunit ko kita ko naman ang kagaanan ng kanyang loob.

Pasanit na pala ang gabi. Hinawakan niya ang aking kamay at hinila na ako nito.

“Kil, sumabay ka na sa amin mag-dinner.”

Si Maxwell ay nagkataon pababa naman ng hagdan ay natigilan nang marinig iyon. Bakas na naman sa kanya ang kaba kaya ako na ang nag-adjust. Kaagad ko na itong inilingan. “Naku, hindi na, may lakad pa ako. Hindi na ako makakasama.”

“Ahm.. Mauna na kayo sa loob, Sab. Ihahatid ko lang si Kil, babalik din ako agad,” paalam nito sa magkapatid.

Sa loob ng kotse at tahimik si Maxwell at mag-aalagan sa kung anong nais niyang sabihin sa akin. Tila ramdam ko ang kaba sa dibdib niya kaya ako na ang naunag magsalita.

“Hindi mo kailangang kabahan, Max. Alam ko kung saan ako lulugar. ‘Di ba bago tayo ikasal ay sinabi mong ilihim na muna ang ating kasal? Ipapaalam lang natin kapag handa ka na, hindi ka pa handa kaya naiintindihan ko.”

Kita kong lumuwag ang pagkakahawak nito sa manibela at nabura ang pag-aalimlangan sa kanyang mukha. Bumuntong-hininga siya bago humarap sa akin. “Thank you for understanding, Kil. Ang totoo niyan ay nasasanay na ako sa buhay may asawa. Give me sometime, Kil. Ipapaalam na rin natin ang tungkol sa ating dalawa, ipapakilala na kita in public. I promise.”

Tipid ko lang siyang nginitian at ibinaling lumingon na ako sa labas ng bintana. Sa apat na taong kasal kami, kailangan niya pa rin ng kaunting panahon?

Kaunting panahon na lang talaga, Max. Kaunting panahon na lang, iiwanan na kita.