Chapter 3

Nagising ako na parang binalbal sa sobrang sakit ng katawan. Nagmulat ako at nakita kong nakahiga sa tabi ko ang isang estranghero. Bigla kong naalala ang nangyari kagabi, kaya bigla akong tumingin sa ilalim ng kumot at doon ko lang napagtanto na wala akong saplot.

Wala na ang Bataan!

Mabilis akong kumilos pero nagdahan-dahan ako para hindi siya magising. Nagbihis ako at kinuha ang mga gamit ko sa table. Umalis ako nang hindi niya namamalayan.

Nang makalabas na ako sa hotel, doon ko lang na-realize na all this time, nasa isang 5-star, one of the most luxurious hotels ako. Pero hindi naman iyon ang mahalaga ngayon.

Hindi na ako nagpatumpik-tumpik. Sumakay na ako ng taxi at bumalik sa apartment.

Siguro ay mas mabuting mag-absent muna ako ngayon. Pag-iisipan ko pa kung ano ang gagawin ko pagpasok sa trabaho dahil sigurado akong uusisain nila ako kung saan ako napunta. O siguro ay mas maganda kung maghanap na ako ng trabaho dahil baka mapahamak pa ako nang dahil sa manager ko at sa Ace na ‘yon.

“Christine? Saan ka nanggaling?” bungad ng roommate ko na si Jessica. “Sabi ng mga katrabaho mo na nawala ka na lang daw bigla.”

“Puwede bang bigyan mo muna ako ng makakain diyan? Gutom na kasi ako eh.”

“Oh, wait. Sakto, gagawa ako ng egg sandwich.”

Maya-maya lang ay inilapag niya ang ginawang sandwich at mainit na kape sa mesa. Naupo siya sa tabi ko at tiningnan ako nang may pagdududa.

“What?”

“Wala lang. Para ka kasing nakipagbuno sa sampung kabayo dahil sa buhok mo.”

“Masakit pa nga ang ulo ko, e. Para akong binalbal.”

Tinaasan niya ako ng kilay. “Ms. Gomez, huwag mo nga baguhin ang topic. Yung totoo? Saan ka galing?”

Bumuntong-hininga ako dahil mukhang wala nga talaga akong takas sa kanya. “Gusto mo talagang malaman?”

“Oo, naman. Kaya nga nagtatanong ako sa'yo, di ba? Dali, ikuwento mo sa akin kung anong misteryo ang naganap sa’yo buong gabi.” Pilyong itinaas pa niya ang magkabilang kilay niya.

Hindi ko naman mapigilang mapatawa dahil mukhang interesado talaga siyang malaman. “Nalasing ako kagabi.”

“Nalasing? Di ba hindi ka naman umiinom?”

“Wala, e. Pinilit nila ako. Wala na akong nagawa kasi ang manager namin ang may pakana.”

“Mga siraulo talaga mga ‘yon.” Bakas sa ekspresyon niya ang inis. “Huwag ko lang talaga silang makikita.”

“So, ayon nga. Nalasing ako. Dadalhin na sana ako ni Ace sa isang kwarto para alam mo na… but I refused. Hilong-hilo na talaga ako that time kaya wala akong laban.”

“Yung manyakis na iyon? Aba, loko yun ah. Libog na libog a****a.”

“But luckily, may lalaking dumating. Nawalan na ako ng malay noon. Then madaling araw naalimpungatan ako, I woke up in a stranger’s bed.”

“Teka, don’t tell me… yung Bataan.”

“Okay naman.”

“Good. Tapos? Pogi ba? Mayaman?” Bigla siyang naintriga.

“I guess he’s all that. Pogi, mayaman, maganda ang katawan, gentleman—”

“Maganda ang katawan —it means nakita mo?!”

“Well, ipinaghain niya ako ng food and accidentally, I ate a chocolate na hindi naman dapat. He said, Maca Chocolate daw iyon. And I don’t even know kung ano ‘yon.”

Bigla ako hinampas ni Jessica. “Siraulo kang babaita ka. Maca chocolate? Seryoso ka ba?”

“Eh hindi ko naman kasi alam ’yon, okay? Isa pa, malay ko ba na hindi pala ’yon kasama sa food na inihanda niya sa akin?”

“Kung kinain mo iyon…ibig sabihin…”

“Okay, ito na nga, ikukuwento ko na sa’yo.” Bumuntong-hininga ako para sa buwelo. “Nang makita niya na kinakain ko iyon, di ko ibinigay. Isinubo ko pa sa kanya yung natitira kasi ang kulit niya, ang damot-damot.”

“Jusko ka!”

“I know, okay? Kaya nga doon ko na lang rin na-realize. Hindi na namin nakontrol dalawa. And then…”

“And then?”

“Nasakop na yung bataan.”

Walang tigil akong pinaghahampas ni Jessica. “Jusko naman, Christine!”

“Kalma, okay?”

Tapos bigla siyang umayos at ngumiti sa akin. “Pero okay na rin. Sabi mo nga, nasa kanya naman na lahat. Ang kaso, obvious na m*****g yung lalaki na yon kasi may Maca chocolate siya. O baka naman babaero.”

“Masarap naman.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Masarap alin?”

“Yung chocolate kasi!”

“Talaga?”

“At ang laki.”

“Malaki alin?”

“Chocolate nga! Ano ba kasi ang nasa isip mo?”

Napakamot siya sa batok. “W-wala naman. Akala ko kasi…”

“Iyang utak mo, ha!” Hinampas ko siya ng unan.

Matapos ang paghaharutan namin, nagpahinga na ako. Aayain ko sana siyang lumibot muna para makapaglibang, pero may work din siya mamayang tanghali sa café at maaga rin siyang aalis. At tsaka mukhang wala pa ako sa huwisyo para mag-gala at gumawa ng kahit ano dahil ang sakit ng katawan ko.

Hindi ko alam kung dahil ito sa alak o dahil sa nangyari.

Bumalik na naman ang nangyari kanina. Hinding-hindi ko makakalimutan iyon. Akalain mo ba naman na ang kukuha pala ng virginity ko ay isang big-time na gwapong tulad niya. Ang kaso lang, alam ko naman na hindi talaga niya iyon ginusto dahil kasalanan ko naman.

Sigurado rin ako na kapag nakita niya ako, magagalit siya.

Habang malalim ang iniisip ko, biglang may kumatok.

Bumangon ako mula sa pagkakahiga at pinagbuksan ko ito ng p***o. Bumungad sa akin ang isang lalaking naka-tuxedo na black at maayos ang porma.

“Sino po sila?”

“Dito ba nakatira si Ms. Christine Jade Gomez?” pormal na tanong nito.

“Ako ang hinahanap niyo. Ano po ba ang kailangan niyo?”

“Pinapasundo po kayo ni Mr. Montevierra.”

Napakunot ang noo ko dahil sa pagtataka. “Mr. Montevierra? Teka, ’yun bang may-ari ng Montevierra Group? The Montevierra?”

“Opo.”

“Bakit naman?”

Bakit naman kasi ako ipapatawag ng isang tulad ni Mr. Montivierra? Hindi kaya dahil hindi ako pumasok ngayon sa trabaho? Baka isinumbong na naman ako ng h*******k kong manager. Pinsan pa naman niya ‘yon.

“Hindi ko po alam. Basta’t ang bilin niya ay huwag kaming aalis nang hindi ka namin kasama.”

Napakamot na alamang ako sa ulo. Wala rin naman akong magagawa kundi ang sumama dahil siya ang may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ko.

“S-sige, magbibihis lang ako.”

“HIndi na po. Kailangan na po nating bilisan dahil ayaw niyang pinaghihintay siya.”

“Ha? E ganito ang suot ko, oh.”

Hindi na sumagot ang lalaki.

Napa-bunton na lamang ako ng hininga. Pasalamat talaga siya boss ko siya, kung hinde baka pinagsaraduhan ko na itong bodyguard niya ng wala sa oras.

Madali akong sumakay ng sasakyan. Habang nasa daan, halos kumabog na ang dibdib ko dahil kinakabahan ako. Baka matanggalan ako ng trabaho.

Huminto kami sa isang building.

Napakunot ang noo ko at lalong dumoble ang bilis ng tibok ng dibdib ko dahil nandito ang penthouse ng lalaking iyon. Jusko, Lord! Huwag niyo naman po sana ipahintulot na magkasalubong ang landas naming dalawa.

“P-puwede bang hintayin ko na lang siya dito sa labas?”

Hindi umimik ang lalaki.

“Oo nga. Sabi ko nga papasok na ako.”

Sinundan ko lamang ang lalaki. Nakarating na kami sa pinakataas na floor ng building at lalong kumabog ang dibdib ko nang huminto kami sa tapat ng penthouse ng lalaking iyon.

“T-teka, hindi ka ba mali sa pinuntahan?”

"Pumasok na po kayo, Ms. Gomez.” Sa halip na sagutin ako, pinapasok lang niya ako. Habang siya ay naiwan lamang sa labas.

Kabisado ko naman ang daan papunta sa loob, kaya tumuloy na ako.

Nakita ko ang isang lalaki na abala sa paghahanda ng pagkain. Siguro ay siya si Mr. Montevierra. At yung kaninang lalaki ay pansamantala lamang na nagrenta dito.

“Mr. Montevierra?” Tinawag ko siya.

Lumingon ang lalaki.

Halos bumigay ang puso ko sa gulat nang makita kung sino ito. “Ikaw?!”

“Yup, it’s me.” Sabay ngiti nang nakakaloko.

Ang lalaking nakatabi ko ay ang boss ko?!