Chapter 2

Naalimpungatan ako sa kalagitnaan ng gabi at ilang segundo akong nakatitig sa kisame habang pilit na inaayos ang malabo kong isip. Nakasuot ako ng puting oversized na polo na hindi ko matandaang pagmamay-ari ko, at habang unti-unting bumabalik ang ulirat ko, saka ko napansin na hindi pamilyar ang kwartong kinaroroonan ko. Napakunot ang noo ko at dahan-dahang umupo sa kama.

“Shit.”

Agad akong kinabahan nang biglang bumukas ang pintuan. Mabilis akong humiga ulit at pumikit, nagpapanggap na tulog habang pinipilit kong huwag gumalaw.

Narinig ko ang mabibigat na yabag na papalapit sa kama. Hindi ko alam kung sino ang taong iyon o kung bakit ako narito, kaya mas pinili kong manatiling nakapikit habang pilit kong inaalala ang nangyari kagabi.

Naramdaman kong umupo siya sa gilid ng kama. Ilang sandali akong hindi gumalaw hanggang sa naamoy ko ang pabangong suot niya. Mas lalo akong kinabahan nang mapagtanto kong lalaki ang kasama ko.

Teka... did I sleep in a man's bed? Shit. Ano bang nangyari sa akin kagabi?

“I know you're awake. Eat the food on the table.”

Iyon lamang ang sinabi niya bago tumayo. Narinig ko ang mga yabag niya palayo at ilang segundo pa ang lumipas bago muling bumukas at sumara ang p***o.

Dahan-dahan akong nagmulat ng mga mata. Sinigurado ko munang wala na siya bago ako tuluyang bumangon. Napahawak ako sa noo ko habang pilit na inaalala ang lahat.

Sino nga ba iyon? Si Ace? Kaya ayaw kong uminom, e. Shit talaga.

Agad kong inalis sa isip ko ang posibilidad na si Ace nga iyon. Hindi ganoon ang pabango ng manyakis na iyon, gayundin ang boses. At higit sa lahat, hindi siya ang tipo ng lalaking mag-iiwan ng pagkain sa bedside table para sa isang babae.

“Naisuko ko ba ang Bataan?” bulong ko sa sarili ko habang napapikit. “Jusko, huwag naman sana.”

Napatingin ako sa pagkain na nakahanda sa bedside table. May soup, porridge, steak, at isang piraso ng chocolate na hindi ko alam kung anong klaseng chocolate. Mukhang mamahalin iyon, kaya iyon agad ang napili kong tikman. Kung tutuusin, wala naman akong ibang ideya kung ano ang dapat kong gawin.

“Sarap.” Napangiti ako habang ninanamnam ang chocolate. “Anong chocolate kaya ito?”

Muli akong kumagat bago tuluyang bumangon. Habang nililibot ko ang kwarto, napansin kong sobrang laki nito kumpara sa mga normal na hotel room. Nang mapatingin ako sa malalaking bintana, halos mapatigil ako sa paglalakad dahil tanaw mula roon ang malaking bahagi ng Kamaynilaan.

“Penthouse ba ito?” napabulong ako. “Sosyal naman.”

Lumabas ako ng kwarto at tahimik na naglakad papunta sa sala hanggang sa makaabot ako sa kusina. Doon ko siya nakita.

Nasa kusina siya at nagluluto, nakasuot ng apron ngunit walang saplot sa pang-itaas.

Napahinto ako nang ilang segundo habang nakatingin sa kanya mula sa likuran. Malapad ang balikat, maayos ang tindig, at kitang-kita ang maskuladong katawan niya. Mukha siyang lalaking kayang buhatin ako nang walang kahirap-hirap at ihagis sa kama kung gugustuhin niya.

Kidding aside, ang sarap tingnan ng katawan niya.

Napakurap ako.

Teka. So hindi nga si Ace ito.

May kakaibang ginhawa akong naramdaman nang na-realize ko iyon.

Shit. Pero puwede na. Much better.

“Are you done staring at me?”

Mabilis siyang humarap. At doon ko tuluyang nakalimutan kung ano sana ang sasabihin ko.

Parang biglang bumagal ang oras. Hindi lang dahil gwapo siya, kundi dahil mas lalo siyang masarap tingnan kapag kaharap na. Pawis ang katawan niya mula sa pagluluto, at kitang-kita ang matitigas na braso at malinaw na jawline.

Ilang segundo akong nakatitig bago ko napagtanto na kanina pa pala akong hindi kumukurap.

Okay, Christine. Behave.

Pero sa halip na tumingin sa ibang direksiyon, mas lalo kong napansin ang katawan niya.

What the hell!

Biglang uminit ang mukha ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa hiya, sa alak na nainom ko kagabi, o sa kakaibang init na kanina ko pa nararamdaman.

Wait... am I feeling horny?

“What the hell?! Ano 'yang kinakain mo?” bigla niyang sigaw.

Napakurap ako at napatingin sa hawak kong chocolate.

“Chocolate,” sagot ko. “Ikaw ang naghanda nito, pero hindi mo alam?”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya. Mabilis niyang hinubad ang apron at naglakad palapit sa akin. “Akin na 'yan.”

Agad niyang inabot ang chocolate, pero mabilis ko itong inilayo.

“Teka lang. Hindi ko pa na-e-enjoy yung lasa, e.”

“Hindi mo ba alam kung ano 'yang kinakain mo?”

Nagkibit-balikat ako. “Ewan ko. Ikaw ang naglagay nito, di ba?”

Bago pa siya makasagot, kumagat ulit ako ng chocolate at sinadya ko pang namnamin iyon habang nakatingin sa kanya. “Masarap nga, e. Thank you, ha. Ngayon lang ako nakakain ng ganito kasarap na chocolate.”

“Akin na nga—”

“O, ayan. Tikman mo ang sarap.”

Hindi ko na siya hinintay na matapos. Pilyo akong kumuha ng malaking na bahagi ng chocolate at isinubo iyon sa kanya. Agad siyang napaatras nang bahagya at napaubo dahil nasamid.

“What the hell, woman!”

“Ang arte mo naman. Nilagay-lagay mo doon tapos—”

“Do you know what that chocolate is?”

Napatigil ako. “H-hindi.” Napalunok ako at bahagyang napangiwi. “S-sorry na, okay? Sabi mo kasi kainin ko, eh di kinain ko.”

“The food on the silver platter, not this one!” sigaw niya.

“Oo na! Naririnig ko, okay?” inis kong sagot. “Ang lapit-lapit ko kung makasigaw ka diyan. Akala mo nasa kabilang barangay ang kausap mo.”

“Hindi mo alam ang ginawa mo, babae.”

Unti-unti siyang lumapit sa akin. Napaatras ako ng isang hakbang. Sinundan niya iyon ng isa pang hakbang hanggang sa tuluyan nang sumagi ang likod ko sa pader.

“Pagsisisihan mo ang ginawa mo,” banta niya.

“Chocolate lang naman 'yon, ah.”

“Chocolate lang?” Halos hindi makapaniwala ang ekspresyon niya. “Ano ang pakiramdam mo ngayon matapos mong kainin? Hindi ba't kakaiba? May instruction sa chocolate na iyan. Hindi mo ba binasa at basta mo na lang kinain?”

Hindi ako agad nakasagot. Hindi dahil wala akong sagot, kundi dahil sa bawat segundo ay lalo siyang lumalapit. Napakapit ako sa gilid ng polo na suot ko at pilit na umiwas ng tingin.

“Answer me, woman.”

“T-teka lang naman.” Napalunok ako. “Nakaka-tense ka kasi. Palapit ka nang palapit. Hindi puwedeng dumistansiya ka naman?”

“There is no time for that.” Bahagya siyang yumuko para magtapat ang mga mata namin. “Dahil once na nagkaroon ito ng epekto sa akin, I’ll make you regret what you did.”

“Ano ka ba naman. Kinakabahan ako sa'yo, e.” Pilit kong natawa kahit hindi na ako komportable sa init ng katawan ko. “Ano ba 'yan, lason? E di sana namatay—”

“That is a Maca Chocolate, woman.”

Natigilan ako.

“And yes, you should be afraid of what it can do. Specifically to men.”

“O-Okay...” Napakunot ang noo ko. “E ano naman? Chocolate nga. Tsaka puwede bang linawin mo kasi? Napakaraming chocolate sa mundo. Jusko naman.”

“Are you stupid?” Umiling siya. “Hindi mo ba alam ang Maca Chocolate? Mag-isip ka nga.”

Hindi ako makatingin sa kanya nang maayos. Lalo lamang umiinit ang katawan ko at hindi ko na alam kung paano ko ipapaliwanag ang nararamdaman ko. Gusto kong itulak siya palayo dahil masyado na siyang malapit, pero kasabay noon ay may parte sa akin na nagsasabing huwag akong lumayo.

What the hell is happening to me?

“P-paano naman kasi ako makakapag-isip?” nauutal kong sagot. “A-ang lapit-lapit mo, e.”

Napabuntong-hininga siya bago tuluyang magsalita. “That chocolate increases sexual desire or arousal. In short, magiging m*****g ka. Gets mo na ba?”

Parang biglang nag-blanko ang isip ko. Hindi ko na alam kung alin sa mga sinabi niya ang dapat kong pagtuunan ng pansin. Ramdam ko ang init sa buong katawan ko at lalo akong nahihirapang mag-isip dahil napakalapit niya.

Pilit kong inilayo ang tingin ko sa kanya, pero ilang segundo lang ay bumabalik din iyon sa mukha niya.

“E sorry na.”

Hindi ko naman alam.

Nang muling magmulat ang mga mata ko, nakatingin pa rin siya sa akin. May kakaibang pagbabago sa ekspresyon niya na hindi ko maipaliwanag. Huminga siya nang malalim at tila pinipilit ang sarili niyang manatiling kalmado.

Napapikit ako sandali, sabay nagkagat-labi.

“Fuck,” usal niya.

“A-ah...”

Bago pa ako makapagsalita, bigla niya akong hinalikan at binuhat. Napahawak ako sa balikat niya dahil sa gulat, ngunit ilang sandali lamang ay nawala ang pagkabigla ko. Ang halik na iyon ay naging mas malalim habang unti-unti kong nakakalimutan ang lahat ng tanong na kanina pa umiikot sa isip ko.

Hindi ko alam kung ang nararamdaman ko ay epekto lamang ng chocolate o kung may bahagi sa akin na kanina pang naaakit sa lalaking nasa harapan ko. Ang alam ko lang, sa sandaling iyon, hindi ko na siya kayang itulak palayo.

Naramdaman ko na lang ang paglapat ng likod ko sa malambot na kama nang ihagis niya ako. Bumaba nang bumaba ang mga halik niya, habang ako naman ay hindi ko maimulat ang mga mata ko dahil sa di-maipaliwanag na dahilan.

“Open your eyes now,” aniya sa nahuhumaling na boses.

Doon ko lang napagtanto na pinatay niya ang ilaw sa kwarto at tanging lampshade na lamang ang natitirang nakabukas.

Tumaas siya at hinalikan ang leeg ko. “Bite your lips again, and I will savour every inch of you.”

Napakagat na lamang ako sa labi. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ko makontrol.

“Fine. You wish for it.” Sabay ngisi.

Muli niyang hinalikan ang leeg ko na para niyang sinisipsip ito.

“Ah.”

Wala akong pakialam kung ano ang gagawin niya sa katawan ko o kung paano niya ako halikan. Parang iyon nga ang gusto ko eh.

Bumaba ang halik niya papunta sa dibdib habang tinatanggal naman ng kamay niya ang mga butones ng suot kong damit. Bumungad ang dibdib ko sa kanya at walang pagdadalawang-isip na tinanggal ang huling harang dito.

“Fuck, they’re big,” bulalas niya.

Sinunggaban niya ito ng halik at ninamnam.

“Ah…fuck!'“ Ungol ko nang s******n niya ang nipples ko.

Habang ang kanang kamay naman niya ay naglalakbay pababa hanggang sa maabot nito ang pagitan ng dalawa kong hita. “Oh. shit! Ah!”

Isang nakakahumaling kiliti ang naramdaman ko nang marahan niyang hinaplos ang klitoris ko.