Chapter 2

Nagising ako na parang binalbal sa sobrang sakit ng katawan. Nagmulat ako at nakita na nakahiga sa tabi ko ang isang estranghero.

Tumingin ako sa ilalim ng kumot at doon ko lang napagtanto na wala akong saplot.

Wala na ang Bataan!

Mabilis ako kumilos pero nagdahan-dahan ako para hindi siya magising. Nagbihis ako at kinuha nag mga gamit ko sa table.

Umalis na ako.

Nang makalabas na ako sa hotel, doon ko lang na-realize na all this time, nasa isang 5 star one of the most luxurious hotel.

Hindi na ako nagpatumpik tumpik. Sumakay na ako ng taxi at bumalik sa apartment.

Siguro ay mas mabuting mag-absent muna ako ngayon. Pag-iisipan ko pa kung ano ang gagawin ko pagpasok sa trabaho dahil sigurado akong uusisain nila ako kung saan ako napunta.

“Christine? Saan ka nanggaling?” bungad ng roommate ko na si Jessica. “Sabi ng mga katrabaho mo na nawala ka na lang daw bigla.”

“Pwede bang bigyan mo muna ako ng makakain diyan? Gutom na kasi ako e.”

“Oh, wait. Sakto nagawa ako ng egg sandwich.”

Maya-maya lang ay inilapag niya ang ginawang sandwich at mainit na kape sa mesa. naupo siya sa tabi ko at tiningnan ng may pagdududa.

“What?”

“Wala lang. Para ka kasing nakipagbuno sa sampung kabayo.”

“Masakit pa nga ang ulo ko, e. Para akong binalbal.”

Tinaasan niya ako ng kilay. “Ms. Gomez, huwag mo nga baguhin ang topic. Yung totoo? Saan ka galing?”

Bumuntong hininga ako dahil mukhang wala nga talaga akong takas sa kanya. “Gusto mo talaga malaman?”

“Oo, naman. Kaya nga may kape na. Dali, ikwento mo sa akin kung anong misteryo ang naganap sa iyo buong gabi.” Pilyong itinaas taas pa niya ang magkabilang kilay niya.

Hindi ko naman mapigilang mapatawa dahil mukhang interesado talaga siya na malaman. “Nalasing ako kagabi.”

“Nalasing? Di ba hindi ka naman nainom?”

“Wala, e. Pinilit nila ako, wala na ako nagawa kasi manager namin ang may pakana.”

“Mga siraulo talaga mga ‘yon.” Bakas sa eksprsyon niya ang inis. “Huwag ko lang talaga sila makikita.”

“So, ayon nga. Nalasing ako, dadalhin na sana ako ni Ace sa kwarto but I refused. Hilong-hilo na talaga k othat time kaya wala akong laban.”

“Yung manyakis na iyon? Aba, loko yun ah. Libog na libog a****a.”

“But luckily, may lalaking dumating. Nawalan na ako ng malay noon. Then madaling araw naalimpungatan ako, I woke up in a stranger’s bed.”

“Teka, yung Bataan?”

“Okay naman.”

“Good. Tapos? Pogi ba? Mayaman?”

“I guess he’s all that. Pogi, mayaman, maganda ang katawan, gentleman—”

“Maganda ang katawan it means nakita mo????”

“Well, ipinaghain niya ako ng food and accidentaly, I ate a chocolate na hindi naman dapat. He said, Maca Chocolate daw iyon. And I don’t even know kung ano ‘yon.”

Bigla ako hinampas ni Jessica. “Siraulo kang babaita ka. Maca chocolate? seryoso ka ba?”

“E hindi ko naman kasi alam yon, okay? Isa pa, malay ko ba na hindi pala yon kasama sa food na inihanda niya sa akin?”

“Kung kinakin mo iyon…”

“Okay, ito na nga ikukwento ko na sayo.” Bumuntong hininga ako para buwelo. “nang makita niya na kinakain ko iyon, di ko ibinigay. Isinubo ko pa sa kanya yung natitira kasi ang kulit niya ang damot-damot.”

“Jusko ka!”

“I know, okay? Kaya nga doon ko na lang rin na-realize. Hindi na namin nakontrol dalwa. An then…”

“And then?”

“Nasakop na yung bataan.”

Walang tigil ako pinaghahampas ni Jessica. “Jusko naman, Christine.”

“Kalma, okay?”

“Pero okay na rin. Sabi mo nga, nasa kanya naman na lahat. Ang kaso, obvious na m*****g yung lalaki na yon kasi may Maca chocolate siya e.”

“Ang sarap naman kasi.”

Nanlaki ang mga mata niya. “Nung alin?”

“Nung chocolate kasi!”

“Talaga?”

“Ang laki.”

“Nung?”

“Chocolate nga! Ano ba kasi ang nasa isip mo?”

Napakamot siya sa batok. “W-wala naman. Akala ko kasi…”

“Iyang utak mo ha!” Hinampas ko siya ng unan.

Matapos nang paghaharutan namin, nagpahinga na ako. Aayain ko sana siya na lumibot muna para makapaglibang pero may work din siya mamayang tanghali sa café at maaga rin siyang aalis. At tsaka mukhang wala pa ako sa huwisyo para mag gala at gumawa ng kahit ano dahil ang sakit ng katawan ko.

Hindi ko alam kung dahil ito sa alak o dahil sa nangyari.

Bumalik na naman ang nangyari kanina. Hinding hindi ko makakalimutan iyon. Akalain mo ba naman na ang kukuha pala ng virginity ko ay isang big time na gwapong tulad niya. Ang kaso lang, alam ko naman na hindi talaga niya iyon ginusto dahila kasalanan ko naman. Sigurado rin ako na kapag nakita niya ako, magagalita siya.

Habang malalim ang iniisip ko, biglang may kumatok.

Bumangon ako mula sa pagkakahiga at pinagbuksan ito ng p***o. Bumungad sa akin ang isang lalaking naka tuxedo na black at maayos ang porma.

“Sino po sila?”

“Dito ba nakatira si Ms. Christine Jade Gomez?” pormal na tanong nito.

“Ako ang hinahanap niyo. Ano po ba ang kailangan niyo?”

“Pinapasundo po kayo ni Mr. Montevierra.”

Napakunot ang noo ko dahil sa pagtataka. “Mr. Montevierra? Teka, yun bang may-ari ng Montevierra Group? The Montevierra?”

“Opo.”

“Bakit naman?”

Bakit naman kasi ako ipapatawag ng isang tulad ni Mr. Montivierra? Hindi kaya dahil sa hindi ako pumasok ngayon sa trabaho? Baka isinumbong na naman ako ng h*******k kong manager.

“Hindi ko po alam. Basta’t ang bilin niya ay huwag kami aalis na hindi ka namin kasama.”

Napakamot na alamang ako sa ulo. Wala rin naman ako magagawa kundi ang sumama dahil siya ang may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuan ko.

“S-sige, magbibihis lang ako.”

“HIndi na po. Kailangan na po natin bilisan dahil ayaw niyang pinaghihintay siya.”

“Ha? E ganito ang suot ko, oh.”

Hindi na sumagot ang lalaki. Napa bunton na lamang ako ng hininga. Pasalamat talaga siya boss ko siya, kung hinde baka pinagsaraduhan ko na itong bodyguard niya nang wala sa oras.

Madali akong sumakay ng sasakyan. Habang nasa daan, halos kumabog na a g dibdib ko dahil kinakabahan ako. Baka matanggalan ako ng trabaho.

Huminto kami sa isang building. Napakunot ang noo ko at mas lalong dumoble an bilis ng tibok ng dibdib ko dahil nandito ang penthouse ng lalaki na iyon.

“P-pwede bang hintayin ko na lang siya dito sa labas?”

Hindi umimik ang lalaki.

“Oo nga. Sabi ko nga papasok na ako.”

Sinundan ko lamang ang lalaki. Nakarating na kami sa pinaka taas na floor ng building at mas lalong kumabog ang dibdib ko nang huminto kami sa tapat ng penthouse ng lalaking iyon.

“T-teka, hindi ka ba mali lang ng pinuntahan?”

"Pumasok na po kayo, Ms. Gomez.” Sa halip na sagutin ako ay pinapasok lang niya ako. Habang siya ay naiwan lamang sa labas.

Kabisado ko naman na ang daan papunta sa loob kaya tumuloy na ako.

Nakita ko ang isang lalaki na abala sa paghahanda ng pagkain. Siguro ay siya si Mr. Montevierra. At yung kaninang lalaki ay pansamantala lamang na nagrenta dito.

“Mr. Montevierra?” Tinawag ko siya.

Lumingon ang lalaki.

Halos bumigay ang puso ko sa gulat nang makita kung sino ito. “Ikaw?!”

“Yup, it’s me.” Sabay ngiti nang nakakaloko.

Ang lalaking nakatabi ko ay ay boss ko?!