MasukNatahimik si Adrian. Ang bawat sumbat ng kanyang sariling anay ay parang lason na unti-unting pumapatay sa kanya. Alam niyang sa sandaling lumabas ang buong katotohanan ng nakaraan, hinding-hindi siya mapapatawad ng kanyang anak.
Puno ng hapis ang mga mata ni Adrian nang tumingin sa bata. "Humihingi ako ng tawad sa inyo ng Mommy mo, Noah. Pagbabayaran ko ang lahat ng 'to. Pero para sa kaligtasan niyo, kailangan kong sumama sa kompetisyong ito. Bukod sa pag-aalaga kay Bunb
Ang tindi rin magbiro ng tadhana sa kanya. Kung kailan unti-unti na niyang naaabot ang mga pangarap niya pagkatapos ng matagal na paghihirap, doon pa siya makakatanggap ng ganitong klaseng bagsik.At ang dahilan ng sakit na ito at dahil lang sa isang tao, kay Adrian. Apat na taon na ang lumipas, bakit ba hindi pa rin siya makalaya sa sumpa ng lalaking iyon?Noon, ginawa siyang panangga sa gulo, at hindi niya isinumbat kahit nawala ang kakayahan niyang magpinta. Hindi niya isinumbat na hindi itinaboy siya ng sarili nilang anak.Pero bakit hanggang ngayon, ayaw niya pa rin siya nitong lubayan?Hindi pa ba sapat ang pinsalang idinulot nito sa kanya at sa mga bata?Habang tumatagal, lalong nagdidilim ang mukha ni Lia sa galit. Napahigpit ang kapit ng dalawa niyang kamay sa unan na tila ba anumang oras ay mapupunit na ito sa matinding emosyon.Hinawakan ni Leonard
Parang tinutusok ng libo-libong karayom ang puso niya sa sobrang sakit.Ang babaeng noon ay buong-puso siyang minahal nang walang kapalit, ngayon ay malapit nang maging maybahay ng ibang lalaki.Magsasama sila sa iisang bubong, bubuo ng sariling pamilya, magkakaroon ng sariling mga anak. At pagdating ng araw na iyon, mawawalan na ng puwang si Adrian sa buhay nito. Magiging ina na lang ito ng dalawa niyang anak.Wala na itong natitirang nararamdaman para sa kanya. Kahit katiting.Nang mapagtanto iyon, hindi namalayang napadiin ang kapit ni Adrian sa hawak niyang baso. Sa isang iglap, tuluyan iyong nadurog sa palad niya. Bumaon nang malalim ang matatalas at transparent na bubog sa kanyang balat. Agad na dumanak ang malapot at pulang dugo, na dahan-dahang pumatak pababa sa kanyang pulso.Pero wala siyang naramdamang sakit. Manhid na ang buong katawan niya."Mr. Serano! Ano pong nangy
Biglang nag-flashback kay Lia ang nangyari noon, kung paano siya nahulog sa bitag ni Adrian noon. Ang sakit na idinudulot ng lalaking iyon sa buhay niya, ay tila walang katapusan.Nilunok ni Lia ang pait at pilit na pinanindigan ang pagiging kalmado. "Sinasadya ninyong sirain ang pangalan ko. Ipa-paimbestiga ko ito sa abogado ko para lumabas ang katotohanan. Pero isa lang ang sasabihin ko ngayon, guro at magulang lang ang ugnayan namin ni Adrian. Wala akong balak makipag-ugnayan sa kanya nang higit pa roon. Kung itutuloy ninyo ang paninirang-puring ito, idadaan ko kayo sa batas."Pagkatapos magsalita, tumalikod siya para lisanin ang entablado, pero isang malakas na tulak ang tumama sa likod niya. Kasabay nito ang muling pag-ulan ng mga masasakit na salita sa magkabilang tenga niya."Kapag hindi ka nagpaliwanag nang maayos, ibig sabihin guilty ka! Kung hindi mo inaakit si President Serano, bakit ayaw mong pakasalan 'yung
Biglang nagdilim ang paligid bago muling umilaw ang dambuhalang LED screen sa harapan.Isang litrato ang sumambulat doon. Walang may alam kung sino ang may gawa, pero sapat na iyon para magbago ang ihip ng hangin sa buong bulwagan.Sa screen, kitang-kita ang matitinding titigan nina Adrian at Lia. Isang mapanganib na lapit. Doon pa lang, nagsimula nang magbulungan ang mga tao. Ang kaninang palakpakan, napalitan ng nakatutuling bulung-bulungan.Isang matalas na boses ang bumasag sa ingay. Isang babae ang lantarang nagturo kay Lia sabay panghuhusga."Teacher pa naman, tapos ganyan ang pinapakita niyang ehemplo? Kabit! Ang galing mong magturo, pero mas magaling ka palang pumatol sa lalaki!"Sumabay agad ang iba pa. "Oo nga! Ang balita ko, dalawang beses iniligtas ni Miss Imperial ang buhay ni President Serano. Ikakasal na nga sila sa susunod na buwan, tapos umeepal pa ang gurong 'ya
Nang marinig ang sunod-sunod na beeping sound, tuluyan nang nanghina si Wendy at napasandal sa sofa, humihinga nang malalim. Isang malamig na pawis ang gumapang sa kanyang likod.Kailangan niyang kumilos. Kailangan niyang mahanap ang totoong babaeng nagbigay ng dugo kay Adrian noon, at kailangan niya itong patahimikin habambuhay. Dahil sa oras na maunahan siya ni Adrian sa pagtuklas ng sekretong iyon, titiyakin nitong mas gugustuhin pa niyang mamatay kaysa mabuhay.-Dalawang linggo ang mabilis na lumipas. Opisyal nang inilabas ang mga opisyal na resulta para sa National Olympiad.Ang buong paaralan ay niyanig ng isang napakalaking balita: lahat ng dalawampung estudyante sa klase na hinahawakan ni Lia ay nakakuha ng parangal at matataas na marka.Hindi lang iyon. Dalawa sa kanyang mga estudyante ang opisyal na napili para sa National Team na kakatawan sa buong bansa para sa Inter
Sa pumasok na hinalang iyon, pakiramdam ni Adrian ay hinawakan ang kanyang puso ng isang malamig na kamay at mariin itong piniga. Naikuyom niya ang kanyang kamao sa loob ng kanyang bulsa, halos mabaon ang kanyang mga kuko sa sarili niyang palad.Matagal na niyang pinagdududahan si Wendy. Hindi niya maisip na ang isang taong may busilak na pusong itaya ang buhay para sa iba ay gagamitin ang insidenteng iyon para gapusin siya sa konsensya at pilitin siyang magpakasal. Ang wagas na pag-ibig ay hindi ganoon karumi.At bakit ang sinasabing kaarawan ni Lia, ayon kay Leonard, ay tumutugma sa nakasulat sa pendant na iyon?Bukod doon, alam niyang nakapagbigay na rin ng dugo si Lia noon.Napakaimposible ng ganitong uri ng pagkakataon. May kung anong puwersa sa kanyang dibdib na biglang sumabog, dahilan para maging garalgal ang bawat hininga niya.Hindi na siya nag-atubili. Humakba
Ang makita ang eksenang iyon ay nagdulot ng matinding kirot sa dibdib ni Adrian. Hindi lang dahil sa napakahusay mag-alaga ni Leonard kina Lia at Bunbun, kundi maging ang sarili niyang anak na lalaki na kilala sa pagiging arogante at mailap ay ganito na kalambing sa ibang lalaki. Kapag ipinagpatu
Flashback — Ang PaghihiwalayTahimik na inilapag ni Lia ang divorce papers sa mesa. Walang sigaw. Walang luha. Pero sapat ang bigat ng papel para tuluyang mabasag ang matagal nang katahimikan sa pagitan nila.“Kung mananatili tayo sa ganito, pareho lang tayong mauubos,” mahinahon niyang sabi.Hindi
“Check the monitors,” kalmado niyang utos sa assistant. “Tell me where Lia is. Now.” Walang pag-aalinlangan, agad itong kumilos. Sanay na ang lahat sa tono ni Adrian—walang emosyon, walang puwang para sa tanong. Utos iyon, at ang utos niya ay palaging sinusunod. “Yes, sir. Checking now.” Ilang se
Tahimik na ang buong Lia Atelier.Isa itong high-ceiling studio na puno ng salamin, Italian marble ang sahig, at custom-made na mga mannequin na suot ang mga disenyo ni Lia Cruz—isang pangalan na sapat na para patahimikin ang buong fashion industry. Isang tawag lang niya, may runway. Isang pirma la







