CHAPTER 7

Hindi agad nagsalita si Marco kahit narinig niyang tapos nang magsalita si Lia.

Hindi siya madaling basahin. Hindi niya kailangan magsalita para may patunayan, dahil ang kanyang katahimikan ang mismong sisigaw para sa kanyang mga napatunayan. Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control.

Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.

Sa kompanya, kilala siya bilang strategic lead—ang huling tumitingin sa bawat plano bago ito isakatuparan. Ngunit higit pa roon, tila may dala siyang bigat na hindi kailanman ipinaliwanag. Isang uri ng pag-iingat na parang matagal nang natutong huwag magkamali.

At sa tuwing nababanggit ang pangalan ni Adrian sa harap niya, may bahagyang pagbabago sa kaniyang mga mata, hindi man halata pero sa sandalling tumagal ang iyong tingin, sapat na upang mag-ugat ng isang hindi matukoy na tanong.

Hindi galit.

Hindi rin takot.

Isang tension na hindi maipaliwanag pero hindi rin mapangalanan.

Nakatayo lang siya sa tabi ng bintana ng opisina, nakatanaw sa abalang kalsada sa ibaba. Sanay si Lia sa ganitong eksena. Tahimik lamang si Marco habang nailatag niya na ang kanyang obserbasyon. Isa iyon sa mga dahilan kung bakit niya pinagkakatiwalaan ito. Lahat nang lumalabas sa bibig nito'y makabuluhan. Walang tapon ika nga.

“May problema ba?” tanong ni Lia, at inilapag ang folder na hawak sa mesa. Alam niyang hindi niya na dapat ito tinanong pero may kung anong tumulak sa isip niya't tinuloy niya pa rin.

Dahan-dahang humarap si Marco. Walang kaba sa mukha niya, pero may kung anong seryosong anyo na bihira lamang niyang ipakita.

“May mga bagay akong napapansin simula nung nagpalit ang building ng management,” sabi niya.

Umupo si Lia. “Alam ko.”

Nagtaas ito ng kilay. “So ramdam mo rin.”

Hindi iyon tanong.

Tumango si Lia. “Hindi ko lang masabi kung alin ang dapat kong pansinin, at alin ang dapat kong ipagwalang-bahala.”

Lumapit si Marco at inilapag ang tablet sa harap niya. May nakabukas na spreadsheet dito; mga transaction logs, system access records, security updates.

“Yung bagong security system,” sabi niya, at itinuro ang isang column. “Hindi lang simpleng upgrade. May external access point. Corporate-level encryption. Hindi ‘to pang-normal tenant.”

Sinundan ni Lia ng tingin ang mga numerong hindi niya lubos na naiintindihan, pero sapat ang tono ni Marco para maintindihan niya ang nais nitong ipahiwatig.

“Anong sinasabi mo?” mahinahon niyang tanong.

“May taong may sapat na pera at impluwensya para baguhin ang buong sistema ng gusaling ito. And he can do it without even letting us decide.”

Nanatiling tahimik si Lia.

"That person is not afraid of us."

Alam niya na ang sagot.

Ayaw lang niyang bigkasin.

“May nagmamanman sa atin?” bulong niya.

“Hindi ko masasabi kung ‘mamanman’ ang tamang salita,” sagot ni Marco. “Pero may nag-oobserba. Maybe that's a safe word. May nag-aayos ng mga bagay sa paligid mo. Fairy godmother?”

Sandaling napapikit si Lia.

Parang mas naging malinaw ang lahat sa kanya, at nakumpirma niyang hindi nga niya ito guni-guni lang. Ang bagong guard. Ang fingerprint scanner. Ang mabilis na shipment. Ang biglaang pag-ayos ng accounting issues. Mga maliliit na galaw na, kapag pinagdugtong-dugtong, bumubuo ng isang pamilyar na anino.

“Hindi ko gusto ‘to,” mahina niyang sabi.

“Me neither,” sagot ni Marco. “And I don't even want to start with being clueless of how will this ends.”

Tumayo si Lia at naglakad papunta sa bintana. Tanaw niya ang siyudad, ang mga gusali, ilaw, trapik, ingay. Isang mundong galaw nang galaw, walang pakialam sa personal na digmaan ng kahit sino.

“Hindi niya ako tinatakot,” saad niya, halos sa sarili lang. “He wants to make me feel he's here.”

At iyon ang mas nakakapanginig.

Hindi siya nito  tinutulak. Para siyang puwersahang napupunta sa posisyong gusto ng taong iyon.

“Lia,” maingat na tawag ni Marco. “Kung sino man ‘yan, malinaw na hindi siya basta-basta. At kung may intensyon siyang pumasok sa mundo mo, you know more than anyone else you have to stop it.”

Dahan-dahan siyang humarap. “Does it even matter to someone who doesn't know how to stop? Tell me, Marco. Paano mo pipigilan ang isang bagay na hindi marunong huminto?”

Hindi agad nakasagot si Marco.

Dahil pareho nilang alam ang sagot.

You can't stop it, you have to prepare for it.

---

Paglabas ni Marco, naiwan si Lia sa opisina, hawak ang tablet na parang isa itong mabigat na katotohanan. Isa-isang bumabalik sa isip niya ang mga nangyari nitong mga nakaraang araw.

Naalala niya ang isang linyang minsang sinabi ng mentor niya sa Milan:

“The smallest adjustments shape the largest outcomes.”

Ang maliliit na galaw ang bumubuo ng malalaking pagbabago.

At ngayon, malinaw sa kanya na hindi ito biglaan. Isa itong dahan-dahang pag-ukit sa paligid niya, hanggang sa magising siyang ang mundo niya ay hindi na kanya.

Huminga siya nang malalim.

Hindi siya papayag na ang bawat hakbang niya ay nakadepende sa presensya ng isang lalaking matagal na niyang iniwan.

Ngunit sa kabila ng matitigas na desisyong iyon, may isang tanong na hindi niya maiwasang harapin—

Kung kaya niyang baguhin ang buong mundo niya nang hindi niya namamalayan, hanggang saan pa ang kaya niyang gawin?

At sa unang pagkakataon mula nang muling magpakita si Adrian, malinaw na malinaw kay Lia—

Hindi ito simpleng pagbabalik.