CHAPTER 6

Hindi maipaliwanag ni Lia kung kailan nagsimula ang kanyang kakaibang nararamdaman. Hindi niya ito matukoy, hindi rin mapangalanan. Walang eksaktong sandali. Walang malinaw na pangyayari.

Parang isang natural na pangyayari, naganap nang hindi niya namamalayan.

Pagpasok niya sa Lia Atelier kinabukasan, pareho pa rin ang lahat sa unang tingin. Ang marmol na sahig ay kumikinang sa ilaw ng umaga. Ang mga mannequin ay nakahanay, suot ang mga disenyong pinagpuyatan niya. Ang amoy ng tela at kape ay pamilyar, walang bago, nakakakalma pa din.

Pero may mali.

Meron talaga.

“Good morning, ma’am,” bati ng bagong guard sa lobby.

Sandaling huminto si Lia.

Bagong guard?

“Nasaan si Kuya Ben?” tanong niya, banayad ang boses pero may bahid ng pagtataka.

“Na-reassign po, ma’am. Under new building management daw po.”

Tumango lang siya. Hindi naman iyon bago. Malaki ang building. Maraming tenant. Maraming desisyon ang labas na sa kapangyarihan niya.

Pero bakit parang may malamig na kamay na dahan-dahang pumipisil sa likod ng batok niya? Nakakapangilabot pero bakit parang hindi naman dapat?

Sa elevator, napansin niyang may bago na namang keypad.

Dating access card lang. Ngayon, may fingerprint scanner na rin.

“Upgrade po ng system, ma’am,” sabi ng maintenance staff na nagkataong nasa loob. “Mas secure raw.”

Mas secure.

Umulit ang salitang iyon sa isip niya habang nakatitig sa repleksyon niya sa salamin ng elevator. Hindi niya alam kung bakit, pero ang dating pakiramdam na protektado siya sa loob ng gusaling ito ay unti-unting napapalitan ng pakiramdam na… pinapagmasdan siya. Naguguluhan siya dahil hindi niya matukoy kung bakit kailangan niyang maramdaman iyon.

Pagbukas ng elevator sa floor niya, may isa na naman siyang bagong napansin.

May dalawang bagong CCTV camera sa hallway.

Hindi iyon naroon dati. Sigurado siya do'n.

Hindi niya alam kung bakit niya napansin iyon agad

Siguro dahil sanay siyang pansinin ang maliliit na detalye, tahi na bahagyang tabingi, butones na hindi tugma ang kulay. Ang mundo niyang detalyado, na bawat piraso ay parte ng kabuuan.

Iyon ang kanyang naging kanyang kaisipan.

“Mountains are nothing without the grains of sand that make them.” bulong ng kanyang isip.

Bago pa man siya mawala sa sariling mundo ay may narinig siyang tinig.

“Ma’am Lia!” masiglang bati ni Mina, ang intern, habang tumatakbo papunta sa kanya. “Ang bilis po ng delivery ng French lace na inorder n’yo! Usually po three weeks pa iyon, di ba?”

“French lace?” nagulat niyang tanong.

“Opo! Nasa storage na. Sabi ng supplier, na-prioritize daw po ang shipment.”

Napatigil si Lia.

Na-prioritize.

Hindi iyon nangyayari nang walang dahilan. Hindi sa industriya nila. Lalo na sa imported materials na kailangan pang dumaan sa customs at kung anu-anong permit.

“Tinawagan ba nila tayo?” tanong niya.

“Hindi po. Bigla na lang daw pong in-approve.”

Isang maikling ngiti ang pinilit ni Lia. “Okay. Salamat, Mina.”

Pero habang naglalakad siya papunta sa storage room, mas bumibigat ang bawat hakbang niya.

Pagbukas niya ng kahon, bumungad ang mamahaling lace—pino, halos parang usok sa gaan. Eksakto sa texture na gusto niya para sa susunod na couture piece. Eksakto sa shade na minsan lang niyang nabanggit… apat na taon na ang nakalipas.

Sa isang dinner na hindi na natuloy dahil sa isang “urgent meeting.”

Dahan-dahan niyang hinaplos ang tela. Parang may alaalang nakakapit dito.

At kasabay ng lamig ng lace sa balat niya, may isang pangalan na tahimik na sumingit sa isip niya.

Adrian.

“No…” bulong niya sa sarili. “Not all things are related to him, Lia. Stop.”

Pero sino ba ang may kakayahang baguhin ang buong security system sa building nila? Hindi ba't si Adrian lang?

Sino pa ba ang may kakayahang pabilisin ang international shipment na walang tanong-tanong?

Sino nga ba ang may kakayahang gawin ang mga imposibleng bagay sa isang kumpas lang ng kanyang kamay?

-

Bandang tanghali, tinawag siya ni Marco sa opisina.

“Lia, may napansin ka ba sa accounting system?” tanong nito at seryoso ang mukha.

“Anong meron?”

“Yung delayed payment natin sa Milan supplier last month? Na-settle na.”

“Na-settle?” Kumunot ang noo niya. “Hindi pa natin ‘yon inaayos. May dispute pa tayo sa invoice.”

“Exactly.”

Tahimik silang nagkatinginan.

“Baka internal adjustment lang,” sabi niya, pero kahit siya, hindi kumbinsido sa sariling paliwanag.

Sumandal si Marco sa mesa. “Simula nang palitan ang building management, parang may mga bagay na… masyadong umaayon sa atin. I'm not trying to be negative but that's creepy.”

Hindi siya sumagot.

Dahil iyon din mismo ang nararamdaman niya.

Walang sinasaktan.

Walang humaharang.

Walang kumokontrol.

Pero parang may kamay na umaayos sa daan niya. Tinatanggal ang mga harang, inaalis ang mga tinik.

At mas nakakatakot iyon kaysa sa harapang pag-atake. Pakiramdam niya'y isang malaking bagyo ang paparating.

-

Gabi na nang maiwan siyang mag-isa sa studio.

Tahimik. Malinis. Perpekto.

Pero ngayon, ang katahimikang iyon ay parang hindi na payapa. Parang may bigat na nakasabit sa hangin, parang may presensyang nakabuntot sa kanya kahit wala naman siyang kasama.

Lumapit siya sa bintana, tanaw niya ang siyudad sa ibaba. Mga ilaw ng kotse, mga gusaling hindi natutulog. Sa lawak ng mundong iyon, dapat pakiramdam niya maliit lang ang problema niya.

Pero hindi.

Dahil ang problema niya ay isang lalaking kayang abutin ang kahit anong parte ng lungsod na ito nang hindi man lang kailangang lumabas ang anino.

Ang lalaking iyon ay kayang baliktarin ang lungsod na kanyang kinalalagyan sa isang utos lang nito.

Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili.

“Hindi ko siya kailangan,” mahina niyang sabi sa repleksyon niya sa salamin. “Hindi ako babalik sa mundong iyon. After what I had to go through, I should fight my own fight.”

Pero sa likod ng matitigas na salitang iyon, may isang katotohanang ayaw niyang harapin—

Hindi man siya bumalik sa mundo ni Adrian,

parang ang mundo niya ang unti-unting pinapasok nito.

At sa unang pagkakataon mula nang maghiwalay sila, naramdaman ni Lia ang isang bagay na matagal na niyang hindi pinapansin.

Hindi takot.

Hindi galit.

Kundi ang pag-aalalang kahit anong layo ng takbo niya, may mga bagay na hindi ka bibitawan kahit nakuha mo na itong iwan.