LOGINDumating ang kargamento sa oras na hindi inaasahan.Hindi sa simula ng araw o sa patapos na sanang oras ng trabaho, kung hindi sa kalagitnaan ng araw habang ang mga tao'y nagpapasya kung manananghalian ba o tatapusin muna ang mga tinahi, ginunting, o trabahong kanilang nasimulan.Isang sandaling walang dapat gumambala dahil nasa importanteng parte sila ng araw.Ngunit may dumating, at biglang gumulo sa normal na Sistema ng araw na iyon.“Ma’am Lia?”Napalingon siya mula sa mesa ng kanyang mga sketch, ang lapis ay nakabitin sa ere, ang ideya niya'y biglang naputol. Nakatayo sa pintuan si Mara, ang kaniyang assistant, hawak ang clipboard at may bahagyang pag-aalinlangan sa mukha.“May dumating po para sa inyo.”Isang kahon ang kasunod nito-malaki, maingat na binalot, at may mga selyo ng customs clearance sa gilid. Hindi ito ordinaryong padala. Masyado itong pulido. “May pangalan ba?” tanong ni Lia habang lumalapit.Umiling si Mara. “Wala po. Walang sender. Walang note. Pero rare import
Hindi agad nagsalita si Marco kahit narinig niyang tapos nang magsalita si Lia.Hindi siya madaling basahin. Hindi niya kailangan magsalita para may patunayan, dahil ang kanyang katahimikan ang mismong sisigaw para sa kanyang mga napatunayan. Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control.Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.Sa kompanya, kilala siya bilang strategic lead—ang huling tumitingin sa bawat plano bago ito isakatuparan. Ngunit higit pa roon, tila may dala siyang bigat na hindi kailanman ipinaliwanag. Isang uri ng pag-iingat na parang matagal nang natutong huwag magkamali.At sa tuwing nababanggit ang pangalan ni Adrian sa harap niya, may bahagyang pagbabago sa kaniyang mga mata, hindi man halata pero sa sandalling tumagal ang iyong tingin, sapat na upang mag-ugat ng isang hindi matukoy na tanon
Hindi maipaliwanag ni Lia kung kailan nagsimula ang kanyang kakaibang nararamdaman. Hindi niya ito matukoy, hindi rin mapangalanan. Walang eksaktong sandali. Walang malinaw na pangyayari.Parang isang natural na pangyayari, naganap nang hindi niya namamalayan. Pagpasok niya sa Lia Atelier kinabukasan, pareho pa rin ang lahat sa unang tingin. Ang marmol na sahig ay kumikinang sa ilaw ng umaga. Ang mga mannequin ay nakahanay, suot ang mga disenyong pinagpuyatan niya. Ang amoy ng tela at kape ay pamilyar, walang bago, nakakakalma pa din.Pero may mali.Meron talaga.“Good morning, ma’am,” bati ng bagong guard sa lobby.Sandaling huminto si Lia.Bagong guard?“Nasaan si Kuya Ben?” tanong niya, banayad ang boses pero may bahid ng pagtataka.“Na-reassign po, ma’am. Under new building management daw po.”Tumango lang siya. Hindi naman iyon bago. Malaki ang building. Maraming tenant. Maraming desisyon ang labas na sa kapangyarihan niya.Pero bakit parang may malamig na kamay na dahan-dahang
Hindi nagmamadali si Adrian Serano.Ang mga bagay na tunay na mahalaga ay hindi hinahabol. Hindi hinihila. Inaangkin ang mga iyon—unti-unti, sistematiko, hanggang sa hindi na nila maalala kung kailan sila tumigil na lumaban.“Sir,” marahang sabi ng assistant mula sa likuran. “She left the studio late again.”Hindi lumingon si Adrian. Hindi niya kailangan. Ang impormasyong iyon ay kumpirmasyon lamang ng isang bagay na matagal na niyang inaasahan.“Good,” sagot niya, mababa ang boses.Tahimik ang opisina niya sa itaas ng siyudad. Isang katahimikan na hindi mapayapa, kundi puno ng tensiyon—parang hiningang matagal nang pinipigil. Nakatayo siya sa harap ng salaming bintana, tanaw ang ilaw ng lungsod na parang dagat ng apoy sa ibaba. Mga gusali, mga kalsada, mga buhay—lahat gumagalaw sa ilalim ng isang sistemang matagal na niyang binuo.Lahat ay sumusunod. Maliban sa isa. Si Lia.Hindi na niya mabilang kung ilang beses niyang binalikan sa isip ang sandaling inilapag nito ang divorce papers
“I’ll see you soon.”Hindi na bumalik sa dati ang mundo ni Lia matapos ang gabing iyon.Kahit bukas ang lahat ng ilaw sa Lia Atelier, may bahagi ng katahimikan na tila mas mabigat kaysa dati. Ang mga salamin ay pareho pa rin, ang marmol ay kasing kinis pa rin, ang mga disenyo ay kasing ganda ng inaasahan ng mundo—pero siya, hindi na.Hindi iyon nakikita ng iba. Wala sa mga tahi ng tela, wala sa mga sukatan ng baywang, wala sa perpektong hulma ng bawat gown. Ngunit sa bawat galaw niya, sa bawat paghinga, ramdam niya ang bigat ng isang presensyang hindi na kailangang makita para maramdaman.Hindi niya maalala kung ilang beses nang pumasok sa isip niya ang mga salitang iyon. Parang multong ayaw matahimik. Kahit pilitin niyang ibalik ang sarili sa trabaho—sa deadlines, sa fittings, sa ingay ng industriya—lagi at laging may sandaling nahuhuli siya ng katahimikan.At doon siya natatalo.Nakatayo si Lia sa gitna ng studio, hawak ang phone na matagal nang patay ang screen. Wala nang mensahe.
Flashback — Ang PaghihiwalayTahimik na inilapag ni Lia ang divorce papers sa mesa. Walang sigaw. Walang luha. Pero sapat ang bigat ng papel para tuluyang mabasag ang matagal nang katahimikan sa pagitan nila.“Kung mananatili tayo sa ganito, pareho lang tayong mauubos,” mahinahon niyang sabi.Hindi agad tumingin si Adrian.Nakaupo lamang siya sa kabilang dulo ng mesa, tuwid ang likod, suot pa rin ang suit na parang mas mahalaga pa kaysa sa sandaling iyon. Ang relo niya ang unang nagsalita—isang mahinang tunog, paulit-ulit, parang nagpapaalala na may mas mahalaga siyang pupuntahan kaysa sa babaeng kaharap niya.Sa tunog na iyon, bumalik ang lahat kay Lia. Noon, hindi ganito si Adrian, marunong pa itong tumigil.Naalala niya ang mga unang buwan ng kasal nila—kung paano nito isinasara ang laptop kapag umuuwi siya, kung paano sila sabay kumakain kahit pagod, kahit tahimik. Noon, sapat pa ang presensya. Hindi kailangan ng maraming salita.Pero unti-unti, nagbago ang lahat. Sa simula, malil







