LOGINIstrikta si Sarah pagdating sa rules; hindi niya ‘yon nilalabag at ayaw niyang may lumabag niyon lalo na kung mismong rules niya ang sinuway. Subalit nagbago ang takbo ng mundo niya nang makilala si Erhart, ang lalaking mahilig lumabag sa rules. Araw-araw nitong pinapasakit ang kaniyang ulo simula nang mag-krus ang landas nila. Ginawa na niya ang lahat ng paraan upang iwasan ito pero talagang makulit ang binata at ayaw siyang tantanan hanggang siya na mismo ang bumali sa sarili niyang batas—na BAWAL siyang magmahal. Dahil tinanggap niya ito ng buong puso kahit na hindi niya lubusang kilala ang pagkatao nito. Masaya ang naging pagsasama nila ngunit ang magandang panaginip na ‘yon ay naging isang bangungot nang may matuklasan siya sa pagkatao nito. Ang babaeng kinamumuhian niya, na nagluwal sa kaniya ay konektado sa binata. Ito pa mismo ang humiling sa kaniya na layuan ang kasintahan dahil kung hindi, masisira ang kilalala at respetadong pamilya ng binata. Magawa niya kayang talikuran ang lalaking minamahal o dapat niya bang itong ipaglaban?
View More—¿Estás completamente seguro de que es malo?
—Exactamente, yo diría que muy malo—dice mi padre acariciando mi cabello— y por eso te digo que no debes entrar al bosque, ¿recuerdas? Si no me escuchas, créeme, un lobo hambriento saldrá y te comerá.
—¡No seas exagerado papá! — Grité mientras me sumergía en mis mantas.
Mi padre inmediatamente se echó a reír y dijo:
—Me encanta que te mueras de miedo, pero mi pequeña descansa—, dándome un besito en la frente.
—Buenas noches, padre, espero que usted también pueda descansar.
DIEZ AÑOS DESPUÉS
Me desperté de repente para ver que la estúpida alarma no había sonado, ya eran más de las siete.
—¿Por qué no sonaste esta vez? — Grité, sacudiendo el despertador y luego tirándolo a la cama. —ahora por tu bendita culpa voy a llegar tarde.
Rápidamente tomé una ducha, me peiné el cabello y me puse el uniforme como debe ser, tomé la bolsa y corrí escaleras abajo.
—Buenos días, pequeña—, dijo mi padre cuando me vio entrar en la cocina.
—Buenos días, papá—, le respondí un poco enojada. —si hubieras escuchado la alarma me habrías despertado, ¿por qué no lo hiciste?
—Imagina que ese dispositivo no pudo hacerlo, ¿cómo crees que yo podría? — Tienes un sueño muy pesado.
—Sea lo que sea...— murmuré, tomé un sándwich.
—Creo que si corres de ahora en adelante podrías llegar a tiempo—, comenzó a reír mientras leía su periódico. Ciertamente no me gustaban los chistes de mi padre.
Fingí una sonrisa en ese momento y salí de mi casa, comencé a correr lo más rápido posible y afortunadamente diez minutos después pude llegar al salón de clases.
—Parece que llegas un poco tarde—, dijo América, sentándome a su lado.
—Pero qué observadora vinimos hoy—, lo dije irónicamente.
—¿Otra vez? — Esta vez era la voz de Billie, el hermano de América.
—Para tu información, esta vez no escuché el despertador.
En ese momento entró nuestro profesor al salón de clases, todos nos quedamos en silencio hasta que pudo sentarse. La mañana fue tan aburrida como siempre.
Hasta que por fin llegó la hora de descanso y esta pareja había propuesto que fuéramos a almorzar.
—Solo estamos aquí para graduarnos, exactamente el próximo año. ¿Ya tienes idea de a qué universidad irán? — preguntó Billie mientras comía su sándwich.
—Tal vez tengo que ir a Harvard—, dice América.
—Creo que nuestros padres nos enviarán a la misma universidad—, dijo Billie. —¿Tú qué tal?
—Ni siquiera he pensado en eso todavía—, les dije mientras me arreglaba el cabello.
—Bueno, tienes poco tiempo para pensar en eso.
—Lo sé...
Lo que más pensé fue el desapego con mi padre, creo que desde que murió mi madre somos inseparables, más que mi padre lo considero mi mejor amigo.
Cambiamos de tema un poco y media hora después llegué a casa y noté que mi padre estaban trabajando así que me quedé sola. No sabía que hacer así que lo más conveniente para estos momentos es mejor escuchar algo de música y pintar.
Las horas pasaban y la tarde caía, recordé que mi padre llegaba constantemente tarde a casa y yo siempre cenaba sola. Creo que buscaré un trabajo de medio tiempo, aunque no hay muchas oportunidades para decir en esta ciudad.
Miré mi reloj y eran las ocho de la noche así que como papá aún no llegaba, decidí ir a la azotea como siempre.
Cuando estaba arriba disfrutaba de las noches estrelladas, creo que esa era la mejor ventaja de vivir en un pueblo como este. Rodeado de bosque desde hace un tiempo tuve la oportunidad de ir a la ciudad, pero no me gustó nada. Demasiado ruido, superpoblación y era realmente desesperante estar allí. Así que aprecio vivir en un lugar tan simple como este donde puedo respirar aire fresco.
—¿Serías capaz de odiarme solo por el simple hecho de que dejo a papá solo? — Hablé con mi madre mirando el cielo estrellado. —No, no lo creo—. Ni siquiera tienes derecho a hacerlo porque nos dejaste solos hace mucho tiempo. —Mis lágrimas comenzaron a salir poco a poco—. Sé que no podía soportar que hiciera lo mismo que tú.
Lamentablemente mi madre falleció cuando yo era muy pequeña, tuvo un fatal accidente donde perdía sangre, los paramédicos tuvieron que llevarla al hospital más cercano, pero ella se negó rotundamente. Mi padre nunca me dijo por qué mamá se había negado. Solo dijo que sus últimas palabras antes de morir fueron:
—Prefiero morir así que poder cruzar ese bosque oscuro.
Así que fue su decisión dejarnos en paz.
En ese momento un aullido me devolvió a la dura realidad, se escuchaba en lo más profundo del bosque, donde lo único que se podía reflejar era la luz de la luna. Suelo escuchar aullidos todas las noches, en lo personal me encantan y también da un poco de miedo. Desde aquí puedo ver el límite de este pueblo y después de eso solo hay oscuridad. Lo único que se puede ver son las enormes montañas.
—¿Por qué no vienes a mi casa a estudiar? — pregunta Maggie.
—Voy a pedir permiso y luego llego.
Después de despedirme de mis amigos, regresé a casa, papá aún no llegaba y era más que evidente que no podía irme mientras no llegara. Además, no soy buena mintiendo.
No me gusta socializar mucho lo que se dice, agradezco el gesto que me dijeron de un comienzo porque si no creo que no hubiera podido. Antes de tener amigos me lo pasaba genial sola y no es que no me guste, al contrario, también me encanta estar sola. Entonces, si voy a ellos, creo que podría hacer cualquier cosa menos estudiar.
Me dejo caer en mi cama y saco uno de mis libros, después de tanto estudiar siento que mi cerebro va a explotar así que decido quedarme con todo, tomar una ducha y ponerme la pijama. Mi cuerpo está tan cansado que ni siquiera me doy cuenta cuando he caído en un sueño profundo.
Pagkaalis na pagkaalis ng mag-ina ay agad na tinawagan ni Sarah si Remi. Tiyak na makakakuha siya ng impormasyon mula rito, pero bigo siya. Hindi raw nito kilala ang mga ‘yon. Halos hindi siya makatulog sa kakaisip sa nangyari. Mabuti na lang at Christmas break na nila sa school kaya kahit papaano ay nakahabol pa siya ng tulog.Iyon nga lang, hindi siya makapag-focus sa trabaho. Mainit din ang ulo niya kaya mabilis siyang mairita. May napagalitan siyang agent kanina at maging ang kaniyang nobyo ay nasusungitan niya.“You look bothered,” puna ni Erhart habang nakatitig sa kaniyang mukha. “Is there something wrong?”Umiling siya ngunit hindi ito kumbinsido. Nagdududang tingin ang ipinukol nito sa kaniya. “Wala nga.”“You don’t have to deny it. Sinabi na sa akin ni Jessica,” anito sa nag-aalalang tinig. “Bakit hindi mo man lang ako ginisi
“Huwag mong ilagay riyan!” Napakamot si Sarah sa kaniyang ulo nang pilit na isiniksik ni Erhart ang ham sa fridge. Paano naman kasi magkakasya ang apat na pirasong hamon sa loob ng maliit na refrigirator lalo pa’t may iba pang nakalagay roon? Nagbigay na ng pamasko ang company nila kaya umuulan ng hamon. “Tanggalin mo muna ‘yong mga bote ng tubig at ilipat mo sa baba, bago mo ‘yan ilagay.”“E ‘di na gaanong malamig ‘yong iinumin nating tubig.”Nagpapalamig ng tubig ang nobyo gamit ang kanilang ref dahil wala naman ito no’n at doon na rin ito kumakain sa kanila. Kulang na lang ay sa kanila ito tumira. Wala naman siyang reklamo dahil nagbibigay ito ng pang budget kahit hindi naman niya hinihingi at kung minsan ay naggo-grocery din iton.“Pagtiyagaan mo muna ‘yong hindi nagyeyelong tubig. Tubig pa rin naman ‘yon at nakakapawi pa
(Hindi na nagbibigay ng pera ang nanay mo. Balita ko mayroon kang magandang trabaho. Kailangan namin ng pera.)Nangunot ang kilay ni Sarah sa text mesasage na natanggap mula sa hindi kilalang numero. Hindi ‘yon ang unang beses na nakatanggap siya ng ganoong mensahe kaya inignora niya lang ‘yon. Baka wrong sent lang. Pero nitong mga nagdaang araw, napansin niyang madalas na siyang nakakatanggap ng mensahe mula sa parehong numero na ‘yon.Buburahin na sana niya ang message nang biglang may nag-text, ‘yon din ang numero na gamit.(Pupuntahan kita kapag hindi mo ako pinadalhan ng pera.) Banta ng nag-text. Nag-text din ito kung kanino ipapadala ang pera. Ano ‘to, sinusuwerte? Napagdesisyonan ni
Erhart received a call from unknown person and warned him to stop his plan. Ang tinutukoy nitong plano ay ang patuloy na pagsuway sa kaniyang ama. Kailan lang siya naging masaya dahil kay Sarah ‘tapos heto na naman ang problema niya. Parang wala na siyang karapatang maging masaya dahil may kapalit ‘yon.Sinubukan niyang sundin ang kagustuhan ng ama na kumuha ng kursong Political Science. Okay naman ang unang dalawang taon niya sa kolehiyo pero ang mga sumunod na semester ay naging bangungot na para sa kaniya. Napabayaan niya ang pag-aaral dahilan upang bumagsak siya sa ibang subjects. Naka-graduate na dapat siya kung hindi siya nagloko.Hindi niya ‘yon gustong mangyari pero nagsawa na siya sa pagdidikta ng kaniyang ama kung ano ang dapat niyang gawin at hindi. Wala na siyang ginawa kundi ang sundin ang lahat ng gusto nito kahit labag ‘yon sa kaniyang kalooban pero may hangganan ang lahat.Na
He wanted to kiss her badly. No woman made him feel that way. Baka nahalikan na niya ito kung nagtagal pa siya roon. Marami itong napukaw na emosyon sa kaloob-looban niya na hindi niya kayang pangalanan ang iba.Nahihirapan siyang kontrolin ang sarili kapag nasa paligid ito kaya naman
Sarah did everything just to avoid Erhart. Maaga siyang pumapasok sa trabaho at nagpapa-late ng uwi. Umuwi siya sa Rizal nang sumapit ang kaniyang rest day at pagbalik niya ay hindi siya lumalabas ng bahay. Nagkukunwari siyang abala o tulog kapag naisipan nila Erhart na mag-breakfast o mag-dinner
Ngali-ngali nang ihagis ni Jessica ang phone pagkatapos niyang makausap ang mga mgaulang. Insulto lang ang natanggap niya sa mga ito imbes na kumustahin siya. Tutol ang mga ito sa propesyong kaniyang tinahak pero wala siyang balak na basta na lang sumuko at sundin ang nais ng mga magulang niya. H
True to his words, Erhart stopped pestering her. Magkasabay pa rin silang pumasok at umuwi sa trabaho, pinapansin pa rin nito ang mga kasamahan niya pero kapag silang dalawa na lang ang magkasama ay wala itong kibo. Nalipat na ang locker nito sa 19th floor kaya nabawasan ang pagpunta nito sa 18th


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.