LOGINHello! I’m a new small author building my voice from scratch. This is where I share my rawest thoughts and wildest imaginations. Welcome, beloved readers! 📖✨ Your support means the world to me. So far, what is your favorite scene or lines? I’d love to hear what resonated with you! Share it below! 🙂 -MIYAAAW69 😘
SAVANNAH Panibagong araw na naman dito sa Italya, at panibagong matinding morning sickness na naman ang sumalubong sa akin. Pagkagising na pagkagising ko pa lang, dumiretso na agad ako sa banyo para isuka ang hangin at tubig sa tiyan ko. Hapo ang buong katawan kong napasandal sa pader habang pilit kong hinahabol ang aking hininga. Nang makarating kami sa shooting location sa gitna ng Florence, ramdam ko pa rin ang labis na panghihina. Habang nakaupo ako sa tapat ng vanity mirror sa holding area ng cast, nilalapatan pa lang ng makeup artist ang mukha ko. Namumutla ang natural kong kulay, at tanging ang kapal ng blush-on at lipstick na lang ang nagbibigay ng kaunting buhay sa akin. "Gina, matagal ba ang mga eksena ko ngayon?" mahina kong tanong habang nakatitig sa salamin. "Gusto ko sanang umuwi nang maaga kapag natapos 'to." "Hindi naman ganoon katagal ang tatlo mong sequence ngayon, Van." Nagulat ako nang hindi boses ni Gina ang sumagot sa akin. Pag-angat ng paningin ko sa sa
SAVANNAH Ang amoy ng kumukulong sabaw at sariwang herbs ang dumagundong sa maliit na kusina ng aming apartment. Nakaupo ako sa tapat ng dining table habang pinagmamasdan si Tita Aurora na abalang nagluluto. Nagluto siya ng mainit na soup with salmon fish—isang simpleng resipe na puno ng nutrisyon para sa nagdadalang-tao. "Tita, huwag niyo na po akong pag-abalahan..." nahihiya kong subok na pagtanggi noong magsimula siyang maghiwa ng mga sangkap kanina. "Nahihiya po ako sa inyo. Hindi po ako sanay na pinagsisilbihan ng isang nanay." "Naku, Savannah, huwag ka nang mahihiya sa akin," pilit ngunit mapagmahal na giit ni Tita Aurora habang dahan-dahang hinahalo ang sabaw sa kaldero. "Nalaman ko kay Gina na puro pasta na lang daw ang kinakain mo nitong mga nakaraang araw dahil iyon ang iki-nki-crave mo. Hindi pwede 'yon, iha. Kailangan mo ng masustansyang sabaw para sa kalusugan mo at ng apo ko." Wala na akong nagawa kundi ang mapangiti nang tipid habang inaabot niya sa akin ang isang
SAVANNAH Medyo maaliwalas ang simula ng umaga rito sa Florence. Katatapos lang ng maikling eksena ko para sa pelikula, at kasalukuyan kaming nagpapahinga ni Gina sa maliit na terrace ng apartment. Hawak ko ang isang baso ng malamig na tubig habang pinagmamasdan ang mga lumang gusali, pilit na pinapakalma ang sarili mula sa panibagong attack ng morning sickness. Subalit biglang naputol ang katahimikan nang marinig namin ang sunod-sunod na katok sa p***o. Nagtakang nagkatinginan kami ni Gina. "May inaasahan ka bang delivery?" tanong niya habang dahan-dahang tumatayo. "Wala. Baka sa landlady?" mahina kong sagot. Mabilis na lumapit si Gina sa p***o at binuksan ito. Pero sa halip na ang landlady o sinumang staff ng produksyon ang bumungad, tuluyang natigil ang mundo namin pareho. Nakatayo sa labas ng p***o si Tita Aurora. Ang ina ni Sebastian. Nakasuot ito ng isang simpleng eleganteng dress, hawak ang kaniyang mamahaling bag, at may bitbit na maliit na basket ng mga sariwa
SEBASTIAN "Any update, Marcus?" Nakatitig ako sa kawalan habang nakasandal ang ulo ko sa likod ng swivel chair. Ang pormal at maayos kong imahe bilang CEO ay tuluyan nang nasira—ang polo ko ay nakatupi lang nang walang kaayos-ayos, gulo-gulo ang buhok ko, at ang buong opisina ko ay nangangamoy na ng matapang na alak. "Sir Sebastian... as per searching for Mrs. De Cartier, she's currently working on an Italian movie project," mabilis na ulat ni Marcus mula sa p***o. "And as far as our research goes, nasa Tuscany, Italy siya ngayon—sa country ng grandparents niyo, kung saan kayo mismo ipinanganak." Bawat salitang lumabas sa bibig ni Marcus ay parang biglang gumising sa buo kong sistema. Agad akong napatayo mula sa kinauupuan ko, napahawak sa gilid ng mesa habang mabilis ang tibok ng dibdib ko. Tuscany, Italy. Napakalaking lugar noon. Malawak ang rehiyon na 'yon para sa isang taong gustong magtago, pero walang lugar sa mundong 'to ang sapat para itago ka sa akin, Savanna
SAVANNAH Lumalalim na naman ang gabi rito sa Florence. Sa harap ng vanity mirror ng aming maliit na dressing room, nakatitig ako sa sarili kong repleksyon. Humuhupa na ang pamamaga ng aking mga mata, pero ang pagod—ang lalim ng pagod na nakaukit sa ilalim ng mga mata ko—ay hindi kayang takpan kahit ng pinakamahusay na makeup artist ng produksyon. Dumaan ang mga linggo. Bawat araw ay parang isang mahabang laban kung saan pilit kong itinutulak ang katawan ko para maging maayos sa harap ng camera, kahit na sa gabi ay halos madurog ako sa matinding hilo, pagsusuka, at sa hindi mawala-walang sakit sa aking dibdib. "Savannah, baka pwede namang magpahinga ka muna?" Napatigil ako sa pagpunas ng aking mukha at napatingin kay Gina na nakatayo sa may p***o ng dressing room, hawak ang panibagong baso ng warm water at reseta kong vitamins. Ang mukha niya ay punong-puno ng matinding pag-aalala—pag-aalala ng isang taong hindi lang manager ang turing sa akin, kundi isang magulang na kasama ko
SAVANNAH Mabigat pa rin ang pakiramdam ko pagkagising ko kinaumagahan. Akala ko ay mawawala ang pagkahilo ko kapag nakatulog ako nang ilang oras, pero pagkatayo ko pa lang mula sa kama, agad na namuo ang pawis sa noo ko at pinalibutan na naman ako ng matinding pagbaliktad ng sikmura. Nang pumasok si Gina sa silid para dalhan ako ng maiinom na tsaa, mabilis niya akong inalalayan papunta sa maliit na private clinic na malapit lang sa apartment namin sa Florence. Wala na kaming lakas na mag-argumento pa. Pareho naming alam na hindi na normal ang panghihina ng katawan ko. Tahimik ang waiting area ng clinic. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahinang tunog ng aircon at ang marahang paglipat ni Gina ng mga pahina ng magazine sa tabi ko. Maya-maya pa, tinawag na ng isang Italian nurse ang pangalan ko. Pagpasok namin sa consultation room, sinalubong kami ng isang may-edad nang doktora. Maayos ang pakikitungo niya at agad na nagtanong tungkol sa mga nararamdaman ko nitong mga nakaraa
Alas-otso ng umaga nang dumarating ang itim na Rolls-Royce sa tapat ng main entrance ng mansyon. Kasalukuyang tinatapos ni Savannah ang kanyang kape habang si Sebastian ay seryosong nakatingin sa labas ng bintana. Ramdam ang bigat ng presensya ng mga parating."Ayusin mo ang mukha mo," sabi ni Seba
Pagpasok ni Savannah Madrigal sa loob ng De Cartier Mansion, unang pumasok sa isip niya ang isang salita.Museum. Hindi bahay.Ang lobby pa lang ay parang isang five-star hotel. Marble ang sahig na makintab na parang salamin, at ang kisame ay napakataas na halos hindi niya makita ang dulo. May isan
Humarap si Savannah Madrigal sa salamin ng vanity area sa De Cartier Tower. Suot niya ang isang champagne-colored midi dress na simple pero halatang mahal. Ito ang kailangang imahe ngayon—ang "Diamond Sweetheart" na malinis ang pangalan. Pero sa totoo lang, gusto na lang niyang maglaho. "Kaya mo 't
Sa ilalim ng nakakasilaw na kislap ng mga camera sa grand entrance ng Metropoli Charity Gala, si Savannah Madrigal ang depinisyon ng perpeksyon. Nakasuot siya ng isang pasadyang ivory silk gown na tila yumayakap sa bawat kurba ng kanyang katawan. Ang kanyang ngiti ay matamis, inosente, at sapat na







