Mag-log inChapter 60Sa loob ng ancestral hall, tahimik na nakaluhod si Jaxon sa malamig na bluestone na sahig ng silid.Dahil sa kanyang mahaba at matipunong mga binti, bakas na bakas ang higpit ng kanyang mamahaling pantalon habang nakaluhod. Ang kanyang tuwid at malapad na likod ay tila isang busog na handang pumana, at sa nipis ng kanyang suot na polo ay malinaw na maaninag ang matitigas na linya ng kanyang muscle.Ipinatong niya ang kanyang dalawang kamay sa kanyang kandungan, binuhat ang kanyang madilim at seryosong mukha, at tumitig sa kawalan na tila isang estatwang gawa sa bato.Nang makarinig ng marahan at banayad na mga yapak sa kanyang likuran, bahagyang nanginginig ang kanyang malapad na likod sa pag-asang nagbalik ang nakaraan."Elena..." tawag ni Jaxon sa isang mahinang bulong, tila lumilipad ang isip sa kawalan.Noong mga nakaraang taon sa loob ng pamilya Singson, tuwing pinaparusahan siya na lumuhod sa silid na ito o kaya ay nakakatanggap ng hagupit mula sa batas ng pamilya, si
Chapter 59Nawala ang ngiti sa mukha ni Ethan sa narinig. Napalitan iyon ng gulat at galit."Jaxon, anong ibig mong sabihin? Gusto mo ba akong sipain palabas ng kumpanya?" singhal ni Ethan, unti-unting nawawala ang kontrol sa sarili.Si Ethan ang natitirang pag-asa ng kanilang sangay. Noong mabigo siyang maging tagapagmana, unti-unti na siyang ginigipit at inilalayo ni Jaxon sa main group. Kung hindi lang dahil sa tulong ng matanda na bigyan siya ng posisyon bilang general manager sa isang branch, baka wala man lang siyang karapatang umupo sa lamesang ito ngayon.Matagal nang nagtitimpi ang unang sangay ng pamilya. At ngayong tatanggalin pa siya ni Jaxon sa kanyang posisyon, paanong hindi magwawala ang kanyang tito?"Gusto mo ba talagang isapubliko ko kung ilang accounts at pondo ang ibinulsa mo sa branch office, pinsan?" malamig na sagot ni Jaxon, ang mga mata ay diretso nang nakatitig sa natatarantang mukha ni Ethan.Namutla si Ethan. Hindi niya inaasahan na alam ni Jaxon ang bawat
Chapter 58Ikinulong niya ang sarili sa loob ng banyo at mabilis na pinihit ang lock. Napasandal siya sa pinto, dahan-dahang napa-upo sa sahig, at doon ay tuluyan nang humagulgol nang walang tunog. Tinakpan niya ang kanyang bibig gamit ang dalawang kamay habang patuloy na umaagos ang mga luha ng matinding sakit at pait na matagal nang nakabaon sa kanyang dibdib.Hindi siya lumabas ng banyo hanggang sa maramdaman niyang wala nang luhang lumalabas sa kanyang mga mata, hanggang sa humupa ang bigat sa kanyang paghinga.Matapos ang hapunan, tinulungan ni Bella ang mga bata sa paggawa ng kanilang hand-drawn poster na takdang-aralin mula sa paaralan. Nang makatulog ang dalawang mas bata, binuksan niya ang kanyang laptop upang maghanap ng mga bakanteng trabaho sa mga job site.Bagamat may anim na buwan pa bago matapos ang kanyang kontrata sa kasalukuyang trabaho, nais na niyang maghanda nang maaga para sa kinabukasan ng mga bata.Si Maui, na palaging matalas ang pakiramdam at mabilis makapans
Chapter 57Dahil sa panggugulo at panghaharass ni Mateo, lumampas nang kalahating oras si Bella sa tamang oras ng pagsundo sa kanyang mga anak. Halos liparin niya ang daan patungo sa paaralan, ang dibdib ay naghahabulan sa kaba at takot na baka mapahamak ang mga bata.Mabuti na lamang at napakabait ng guro ng mga ito."Huwag po kayong mag-alala, Mommy Bella. Ligtas naman po silang naghihintay rito sa loob," nakangiting sabi ng guro nang makarating siya, hingal na hingal at paulit-ulit na humihingi ng paumanhin.Sa daan pauwi, dumaan muna si Bella sa palengke upang bumili ng karne, sari-saring gulay, at isang sariwang isda. Nais niyang bumawi sa mga bata.Habang dahan-dahan silang umaakyat sa matarik na hagdanan ng lumang apartment, biglang hinablot ni Maui ang isang mabigat na supot mula sa kamay ng kanyang ina. Nakanguso ito habang nakatingin sa kanya nang seryoso."Bella, wala ka na bang balak mag-ipon para sa mga susunod na araw? Bakit ang dami mong binili ngayon?" tanong ni Maui,
Chapter 56"Ms. Bella, hindi mo ba planong magtabi ng pera para sa mga susunod na araw?" tanong ni Maui habang pilit na inaabot ang isang plastic na dala ng ina.Paakyat sila sa hagdanan ng lumang apartment nang mapansin ng bata ang dami ng binili nito. Huminto muna si Bella sa tapat ng ikatlong palapag para punasan ang pawis sa kanyang noo at leeg. Bahagya siyang binalot ng pagod, subalit pilit siyang ngumiti bago hinaplos ang buhok ng anak."Bihira lang namang magkaroon ng libreng oras si Mommy ngayon, Maui. Gusto ko lang kayong ipagluto ng masasarap na ulam," malambing na sagot ni Bella, sinusubukang pagaanin ang boses."Gastos na naman..." bulong ni Maui.Umiwas ng tingin ang bata, halatang naiinis pero maingat na binuhat ang plastic ng karne at isda para tulungan ang ina. Nauna na itong maglakad pataas, ang maliit na katawan ay tila pasan ang responsibilidad ng isang matanda."Bilisan niyo riyan!" utos ni Maui sa dalawa pang kapatid na kapapasok pa lang sa ikalimang palapag."Dah
Chapter 55"Kuya, nagluto si Ate ng marami mong paboritong ulam. Sakto at nandito ako malapit, sabay na tayong umuwi para maghapunan," malakas ang boses na aya ni Mateo habang sumusulyap kay Bella na kasalukuyang yumuyuko para pulutin ang nahulog nitong bag.Nakahinga nang maluwag si Mateo nang mapansing tila hindi naman galit ang kanyang bayaw.Kumunot lang ang noo ni Jaxon. Subconscious siyang lumingon sa pasilyo, ngunit ang huling sulyap na lang ng anino ni Bella na mabilis na lumiko sa kabilang dulo ng hallway ang kanyang naabutan.Natigilan si Jaxon ng dalawang segundo. Pinihit niya ang kanyang katawan, tinalikuran ang hallway, at dire-diretsong naglakad papasok sa kanyang opisina.Naupo siya sa swivel chair na gawa sa mamahaling balat sa likod ng kanyang lamesa. Kumuha siya ng sigarilyo, sinindihan ito, at humitit nang malalim bago ibinuga ang usok."Anong kailangan mo sa akin?" malamig na tanong ni Jaxon habang nakatingin sa bayaw."Hehe..."Humagikhik lang si Mateo nang mareal
Chapter 10Napatigil si Bella.Kahit hindi siya lumingon, alam ng buong sistema niya kung sino ang tinutukoy na mabuting tao ng kausap nito. Si Jaxon. Walang ibang may ganoong presensya.Bakit ba palagi ko na lang siyang nakakasalubong? tanong niya sa kanyang sarili habang pilit na pinapakalma ang
Chapter 9Alas-diyes na ng gabi nang tuluyang makalabas si Bella sa naglalakihang pinto ng ospital.Sinalubong agad ang kanyang mukha ng malamig na hangin ng nagbabadyang taglamig—malamig at masakit sa balat, tila ba isang marahas na sampal. Dahil sa manipis na kasuotan mula sa bar na nag-iiwan sa
Chapter 7Kagat-labi si Bella. Halos mabaon ang kanyang mga kuko sa sariling palad.Ang galit at ang pakiramdam na hinalay ang kanyang dignidad ay walang-wala kumpara sa matinding kawalan ng kapangyarihan na nararamdaman niya sa mga oras na ito.Hindi siya natatakot na bumangga sa kahit na sino. Ga
Chapter 6Isang sulyap lang sa pulsuhan ni Jaxon, parang pinilipit na ang puso ni Bella.Iyon ang unang regalo na ibinigay niya rito noong birthday nito. Ang mga panahong iyon... hindi pa ito binabawi ng marangyang pamilya Singson. Ang mga panahong madilim pa ang mundo nito dahil hindi pa naibabali







