LOGIN"Ako din, mi esposa. Hindi ko din kayang mawala sa atin si Sofia. At hindi ako titigil.. hindi kami titigil ni Kenneth na maghanap ng donor sa kanya. Mahaba pa ang pitong araw na sinabi sa atin ng doctor kaya magtiwala lamang tayo sa KANYA." sabi ko sa pilit pinapatatag ang sarili ko na huwag magpaapekto sa nakikita kong ayos niya ngayon dahil sa kalagayan ng anak namin."Aalis na muna ako, Dad, mom." napalingon kami kay Kenneth. "Ayaw kong magsayang ng oras ngayon. Kahit baliktarin ko pa ang mundo makahanap lamang ng donor para sa kanya ay gagawin ko."Pagtango ang naging sagot ko."Hijo. S-salamat, hijo."Maayos na nagpaalam ito sa amin. Dalawa na lang ulit kami ni Ellena ang naiwan. Ilang minuto din ang lumipas na wala halos kaming napag usapan ni Ellena."D-daddy."Mabilis ang naging pagtugon namin ng marinig namin ang boses niya. Halos hindi na din niya maimulat ang mga mata niya. Hindi na din maikilos ang ulo para lingunin kami pareho ng mommy niya."D-daddy." kinakapos na hinin
"Busy ako sa paghahanap ng donor para sayo, little Sofia. Nakadalaw lang ako ngayon dahil pinalitan ako ng daddy." sagot ko kahit na ang totoo ay halos araw araw akong bumibisita at inaalam ang kalagayan niya kaso nga lang ay lagi siyang tulog kapag dumadalaw ako,Kahit na saglit lang ang mga oras na nakikita ko siya ay okay na iyon sa akin basta makita ko siyang patuloy na lumalaban sa sakit niya ay hindi din ako mapapagod sa paghahanap ng donor para sa kanya."I-i told d-daddy not to hurry. I'm fine. D-don't worry." kahit na gusto niya sigurong ngumiti ay hindi na niya magawa. Wala na rin buhay ang kislap ng kanyang mga mata."Yes, you are little Sofia. I know. You are fine. Just fine enough for us not to worry." sagot ko at pilit na itinago ang pag aalala ko. Kahit na sobra kami sa pag aalala sa kanya ay kailangan naming itago iyon sa kanya dahil nakikita namin kung gaano siya katatag.Kahit na mahinang mahina na siya ay pilit na ipinapakita kung paano niya labanan ang sakit niya.
Nagpakawala ako ng isang malalim na paghinga ng marinig ko ang sinabi niya."Why?" hindi ko mapigilang tanong iyon sa kanya na hindi maitatago doon ang panunumbat kung bakit? Bakit hindi niya sinabi sa amin na matagal na pala siyang nakakaramdam ng paninikip sa dibdib."D-daddy. Are you mad at me?" mahinang boses na tanong din niya.Umiling ako. Hindi ako galit sa kanya. At kailanman ay hindi ako magagalit sa kanya kahit na makagawa pa siya ng kasalanan. Hinding hindi ako makakaramdam ng galit sa kanya pero sa pagkakataong ito... nakaramdam ng pagtatampo sa kanya dahil hindi niya sinabi sa amin ang nararamdaman niya. Kung sinabi niya noon pa ay baka hindi siya aabot sa puntong babalik ng tuluyan ang sakit niya sa puso kahit na ibang puso na ang tumitibok sa kanya.Sinabi ng doctor na rare ang naging kalagayan niya dahil bihira namang bumalik ang sakit niya pero may posibilidad paring humina iyon after 25 years pero bakit ang aga naman yatang humina ng puso niya.Everytime daw na may n
"Bakit hindi kayo nag iingat? Kailan pa? Bakit hindi niyo siya iningatan?" malakas na sumbat ni Lolo nang maipaliwanag ni daddy ang kalagayan niya."Lolo, calm down." si mommy ang pumigil kay Lolo dahil nakitaan ko si daddy na tila galit din sa naisumbat ni lolo. "Kami man ay humihinahon kahit na gusto kong manumbat sa kung sino ang nagkamali sa amin. Pero lolo, walang may gustong bumalik ang sakit ng anak ko. H-hindi.. h-hindi k-ko gu-gugustuhin n-na muling m-maranasan ng a-anak ko a-ang n-naranasan n-niya noon." tuluyan ng humagulgol ng iyak si mommy na agad dinaluhan ni daddy habang tahimik lang si lolo na alalang alala din.Kahit na pinipigilan ko ang luha ko ay hindi ko na mapigilan ang daluyan ng luha ang mga mata dahil ramdam ko kung gaano kabigat kay mommy ang sinabi niya.Ngayon ko tuluyang naramdaman kung gaano naghirap nuon si Sofia sa sakit niya sa puso. Iyong kahit wala ako noon ay nakikinita ko na kung paano siya pinahalagaan nina mommy at daddy nung baby pa lamang siya
PAALALA: Ang kwentong ito ay pawang kathang isip lamang ng malikot na imahinasyon ko. Kung may nalabag man ako sa mga nailathala dito ay hindi ko iyon sinasadya. Tungkol ito sa sakit sa puso ng ating bida, About her second heart transplant at iba pang mga detalye ay hindi man naayon sa totoong pangyayari kaya nagpapaalala ako. Hindi ako doctor o ano mang may kinalaman sa mga may sakit sa puso kaya ang nakalahad sa bahaging ito ng kwento ay hindi nakasaad sa totoong pangyayari.Ika nga nila. Kathang isip na binuhay ng mga may malilikot na imahinasyon ng manunulat at kung may magseryoso man ay wala na akong kinalaman doon dahil nagbigay na ako ng paalala sa inyo. Maraming salamat po.…..ºººKENNETH POV:ººº"Anong nangyari, mom?" tanong na nasa boses ko ang matinding pag aalala ngayon kay Sofia. Nakatingin ako ngayon kay Sofia na walang malay."She had a heart attack." sagot ni mommy na hindi mapigilan ang mapaluha kaya naman umalalay ako dito dahil para na itong matutumba at hindi na ka
"What happen?" tanong ko kay Sofia ng hindi parin siya tumitigil sa kayayakap sakin simula ng dumating ako nung nakaraang araw."I just miss you, kuya Kenneth." palagi niyang sagot sa akin. Kung wala lang sigurong pasok sa school ay baka hindi na niya ako iiwan at sasama na sa akin sa kompanya."Yeah! I miss my little Sofia too but you have class today. C'mon. Magbihis ka na at ng maihatid na kita."Napalabi siya. Ngumiti naman ako saka ko mabilis na dinampian siya ng halik bago siya kumilos para magbihis."Pwede bang hindi na lang ako pumasok ngayon. Kahit ngayon lang?" sabi pa niya pero nagbibihis na din naman."Sabado na bukas, little Sofia. Saka gusto ko din naman kaso pareho tayong walang magagawang iba maliban sa bagay na iyon kung hindi ka papasok ngayon. Hmmm." sinubukan ko pa siyang tuksuhin pero katutuhanan din naman iyon. Nagpipigil lamang ako dahil ayaw ko siyang maabuso sa bagay na iyon.Hindi nakaligtas sa paningin ko ang pamumula ng pisngi niya kaya naman nahatak akong
Para akong mabibingi matapos kong makinig sa mahabang sermon sa akin ni Mama tungkol na naman sa mga balitang kumakalat sa social media. Na kung kani-kanino na lang daw sumasabit ang pangalan ko.Wala akong nagawa kundi ang tapusin ang mahaba nitong sermon bago ako umakyat at nagpasyang maligo na m
Hindi maitago ang gulat ko ng marinig ko ang pagtawag sa akin ng batang cute na lalaki na basta na lang sumulpot sa kung saan sa kaliwang bahagi ng kwarto ni Magnus.“Mama, hindi mo ako nahanap.” sabi pa nito na para bang nakikipaglaro pa ito ng taguan sa kanya.“No!” umiling ako. Kinalas ang pagka
Kinuha ko ang extra helmet sa topbox at binigay iyon sa kanya.Her helmet that I always prepare especially for her. I always carry it whenever I go using my big bike.Hindi na rin naman ito ang unang beses ko siyang naisakay sa motor ko.It’s been a long time since the last time.Isusuot na sana ni
Bumaba ako ng kotse.Nakahanda na para sa pakikipagkita ko sa kablind date na inayos pa nina mama para sa akin.Wala akong balak makipag blind date ngunit hindi na daw mahintay nina mama at papa kung kailan ko daw balak pumasok sa isang relasyon. Magkaroon ng boyfriend na agad magpaplano ng kasal a







