LOGINHuminto ako sa pag iyak. Umasa ako at naghintay na iluluwa nga niya ang pagkain ko pero hindi nangyari. Kinunutan niya ako ng noo at tiningnan lang.
“Kung maka-demand ka, akala mo naman pagkain mo. E inutang mo lang naman 'yan sa akin. Ubusin mo 'yan lahat ah? Saka matulog ka na. Sasabihan ko si Rosalyn bukas na ipa-check up ka.”Nilagpasan niya ako at lalabas na dapat siya ng kusina.“Bakit ako ipapa-check up? E, wala naman akong sakit.”“Tss!”Na“Kakain na!” tawag sa akin ni Alonzo mula sa bukana ng kusina.Agad kong ibinaba ang librong binabasa ko at tumayo na upang puntahan siya. Papasok pa lang ay sinalubong na agad ako ng masarap na amoy ng sinigang na niluto niya,“Amoy masarap ah!” may tono ng panunuksong sabi ko habang umuupo sa harapan ng lamesa.“At kailan ba ako nagluto ng pagkaing hindi masarap?” may pagyayabang naman na sabi niya.“Sus! Napaka-humble mo talaga!” sabi ko pa na agad naman niyang tinawanan.“Nagsasabi lang po ng totoo,” nakangisi niyang ganti habang ipinagsasandok ako ng kanin sa plato.Nakatingin lang ako sa ginagawa niya. Palagi siyang ganito sa tuwing kakain kami. Ipinagsasandok niya ako. Katulad na katulad sa kung paano akong ipinagsasandok ni Nero noon. Kaya din siguro hirap akong kalimutan si Nero dahil nakikita ko siya kay Alonzo.“Kumain ka na,” sabi niya nang marahil napansin ang pagkakatulala ko.“Alam mo ang swerte ng magiging asawa mo pagdating ng araw.”Kunot noo siyang napatingin sa aki
Hindi naging mahirap ang pagbubuntis ko kahit pa sinabi ng doktor na maselan ito. Why? Because I have Alonzo with me. Hindi man siya ang ama, but he acted more than a father to my child. He makes sure na napupunan lahat ng pangangailangan ko.Nakakahiya nga lang kasi pakiramdam ko nagiging pabigat na ako sa kanya. Ako na nakikitira lang naman sa bahay niya. Me, that was supposed to be just a housemate. Wala akong trabaho. Kaya lahat inaasa ko sa kanya. At sobrang hiyang-hiya na ako sa part na 'yon."Payagan mo na kasi akong magtinda sa palengke."For the ninth time ay umiling siya. "Hindi nga pwede, Mitsy. Nakakapagod sa palengke. Baka kung mapano ka pa."I'm already on my 2nd semester. Ang sabi ng doktor ay maselan ang pagbubuntis ko pero dahil sa mga vitamins na iniinom ko ay nararamdaman ko naman na nagiging malakas ako. Kaya feeling ko naman siguro ay kaya ko nang tumulong sa kanya sa mga gastusin ko."Kaya ko 'yon. Nahihiya na ako sayo, e."Kumunot ang noo niya kasabay ng pagtigi
Ilang minuto ang lumipas. Nanatili akong nakayakap kay Alonzo habang tahimik na umiiyak. I don't know why, but I felt at ease. I felt home. Sobrang gaan ng pakiramdam ko habang yakap-yakap ko siya. Feeling ko yakap-yakap ko si Nero. Yakap-yakap ko ang asawa kong sobrang nami-miss ko.Hindi siya gumalaw. Hindi niya ako itinulak palayo. He slowly patted my back instead."Uh, ayos ka lang, Mits? Gusto mong magpahinga muna?"Doon lang ako parang nahimasmasan noong narinig ko ang boses ni Rosalyn. Agad akong lumayo kay Alonzo. Tumalikod, huminga ng malalim, at nagpunas ng luha."I'm okay. Sorry," sabi ko saka mabilis na lumabas ng kubo at nagdiretso sa bahay.Pumasok ako ng banyo at naghilamos ng mukha. Pero pagkalagay na pagkalagay ko ng tubig sa mukha ko ay muli na namang bumuhos ang mga luha ko. Hanggang sa ang simpleng pag iyak ay nauwi sa hagulgol. Pasakit nang pasakit ang bawat paghinga ko."Naaalala mo na naman?"Napalingon ako sa aking likuran. Nakita ko si Alonzo na nakatayo sa ma
“T-teka Lang…” saad ko.Nagtatanong na mga mata ang iginawad niya sa akin. Nag iwas ako ng tingin. Anong kalokohan na naman itong pinagsasasabi niya? Kaming dalawa? Ikinakasal? Nag aadik na yata ‘tong lalaking ‘to, e!“May gusto ka ba sa akin?” diretsahan kong tanong na talaga namang nanlaki ang mga mata niya sa gulat.“What?! Umaasa ka ba?” natatawang aniya.Aba! At nagawa niya pa akong tawanan? Hindi ba dapat ako itong natatawa sa mga pinagsasasabi niyang kasal-kasal? Tsk!“Feeling ko may gusto ka na sa akin. Napapanaginipan mo na ako, e!”“ Asa ka!” maupo ka na nga lang doon at ako na ang maglilinis niyang mga isda. Kung anong pinagsasasabi mo d’yan!” sabi niya pa at nagtungo na sa lababo para linisin ang mga isdang iihawin namin.“Hmp! Makapagsalita ka d’yan, e ikaw nga itong kung ano-ano ang sinasabi,” tugon ko saka padabog na nagtungo sa sala upang doon umupo.Agad akong napahawak sa tiyan ko nang narinig ang pagtunog nito. Gutom na naman ako!“Gutom ka na?” agad niyang tanong.
“Andyan na sila! Andyan na sila!”Agad akong napalingon sa labas nang marinig ang boses ng mga taong kanina pa nag aabang sa pagdating ng mga mangingisda.“Woah! Ang lalaki naman ng mga huli ninyo ngayon!”“Ang saya! Tiba-tiba na naman tayo nito sa palengke!”Dahan-dahan akong naglakad papunta sa pintuan. Sumandal ako roon upang tahimik silang pagmasdan.Si Alonzo ay abala sa pakikipagtawanan sa mga kasamahan niya habang naglilipat ng mga isda sa lagayan ng babaeng bumibili.Bakas sa mukha niya ang tuwa dahil sa mga nahuli.“Asuuus! May nakangiti habang pinagmamasdan si Alonzo. Inlab ka na sa kanya, Mits?”Agad akong umayos ng tayo at nilingon si Rosalyn. Hindi na ako masyadong nagsusuka at medyo unti-unti nang nakakabawi ng lakas ang katawan ko kaya nakakapaglakad-lakad na ako.Bumaba ako ng hagdan at lumapit sa kanya. “Hindi no! Natutuwa lang ako kasi ang dami nilang huli ngayon.”“Iyon lang ba talaga o natutuwa ka kasi nakangiti si Alonzo? Yieeee! Umamin ka na kasi! Nafa-fall ka na
Hindi ko alam kung paano akong nadala nina Rosalyn sa hospital. Tila wala ako sa sarili habang ibinabyahe nila ako at ang tanging kumukuha lamang sa atensyon ko ay ang dugong patuloy na dumadaloy sa paanan ko.I wasn't on my right mind. Parang natauhan lang ako no'ng hinawakan ni Alonzo ng mahigpit ang kamay ko kasabay nang pagbigkas ng doktor sa mga salitang hindi ko alam kung ikatutuwa ko ba o ikababagsak ng mundo ko."Mabuti na lang at agad niyo siyang naitakbo dito bago pa lumala ang lahat. Salamat pa rin sa Diyos at ligtas ang bata sa sinapupunan niya.Sunod-sunod na tumulo ang mga luha ko. Buntis? Ako? Ako 'yong buntis. At muntik na akong makunan."Sorry. . ."Napatingin ako kay Alonzo nang banggitin niya 'yon. Sobrang hina ng pagkakasabi niya pero dahil malapit na malapit siya sa akin ay dinig na dinig ko.Nagpaalam ang doktor at nang maisarado ang pintuan ay sunod kong narinig ang marahas na pagbuntonghininga ni Rosalyn. Wala si Eugene dahil na rin sa anak nilang may sakit pa a
“SINABI MO KAY ANNA ANG TUNGKOL SA ANAK NATIN? ALAM MONG MATAGAL NA 'YON 'DI BA? MGA BATA PA TAYO NO'NG NAGDESISYON TAYO NG GANUN!” salubong ko kay Nero pagkapasok na pagkapasok pa lang niya sa bahay. Buti naman at naisipan na niyang umuwi.“AND YOU PROPOSED TO HER? KASAL TAYO, NERO! KASAL TAYO!”Ta
“Hindi ko maintindihan! Paano niya nagawa 'yon? E, hindi ba ay mahal na mahal ka ng asawa mo?”“Iyon nga rin ang akala ko, Ros.”Umiiyak ako habang kausap ang kaibigan kong si Rosalyn sa kabilang linya. Siya lang ang mapagsasabihan ko nitong sakit na nararamdaman ko. Gustuhin ko mang sabihin ito sa
“Kumusta ang trabaho?”Aligaga agad ako at nagmadali sa pagpapainit ng mga pagkaing hinanda ko kanina pa. Alas sais pa lang ay nakapaghanda na ako ng hapunan namin pero nanlamig na lang lahat dahil ang tagal umuwi ni Nero.Mag a-ala una na ng madaling araw at ngayon pa siya umuwi. Hindi ko maintind
“Siya po si Alonzo, Ma'am. Siya po ang maghahatid sa inyo sa bahay nina Ma'am Ros.”Hindi pa rin ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Nanatili ang mga mata ko sa lalaking kamukhang-kamukha ni Nero. At hindi lang sila magkamukha, pati built ng katawan ay parehong-pareho. Kung may pinagkaiba man ay ang







