CHAPTER 3— The Application Trap

Chapter 3 – The Application Trap

Mainit ang hapon nang magkita sina Solenne, Clarisse, at Bianca sa isang maliit na karinderya malapit sa ospital kung saan naka-duty si Clarisse. Kakatapos lang ng shift nito kaya naka-nurse uniform pa siya, habang si Bianca naman ay pawis na pawis galing sa café kung saan siya nagtatrabaho bilang barista at working student. Si Solenne naman, day-off ng araw na iyon kaya nakipagkita sa mga kaibigan. Mamayang hapon pa naman ang shirt niya sa isa pa niyang part-time job sa isang convenience store.

Habang kumakain sila ng pritong lumpia at pansit canton na tigsi-singkwenta, hindi mapigil ni Clarisse na muling sisihin si Sol sa sobrang pagpupuyat.

“Sol, hindi ka pwedeng laging ganito. Mukha ka nang zombie. Lagi kang puyat, kulang sa kain. Paano kung ikaw pa ang bumagsak bago ang Nanay mo?” sermon ni Clarisse, habang sinusubo ang pagkain.

Napangiti lang si Solenne at umiling. “Kaya ko pa, Clar. Basta makaraos lang si Nanay sa operasyon, okay lang ako.”

Si Bianca naman, na laging positive ang energy, biglang naglabas ng cellphone. “Uy, speaking of makaraos, may nakita akong job post kanina sa F******k. Promise, parang para sa’yo talaga!”

Napatingin agad si Solenne, medyo nagulat. “Job post? Anong klaseng trabaho?”

Bumaba ang boses ni Bianca, parang may lihim na ibinubulong. “Personal maid daw. As in, maid ng isang billionaire family. Valtieri Global ang pangalan ng kumpanya. Nakalagay dito, sa Forbes Park ang address ng mansion.”

Parehong napatingin si Clarisse at Sol. “Valtieri Global?” kunot-noong tanong ni Solenne. “Parang hindi ko kilala. Ano ‘yon, kumpanya ng mga kotse?”

“No, girl,” sagot ni Bianca sabay scroll sa phone. “Sobrang yaman ng may-ari. Isa raw sila sa pinakamalaking conglomerates sa bansa, hotels, finance, real estate. Sila ‘yong tipong nasa magazine covers na may mga headline na ‘Forbes Billionaire of the Year.’”

Natahimik si Solenne, parang biglang bumigat ang paligid. Sa isip niya, imposible. “Eh ano naman gagawin ko doon? Hindi ako sanay sa mansyon, Bia. Baka pagtawanan lang ako.”

Pero hindi nagpatalo si Bianca. Inilapit niya ang cellphone para mabasa rin ng mga kaibigan ang ad.

HIRING: Personal Maid (Female) for Private Mansion

Location: Forbes Park, Makati

Qualifications:

– Age 21–28 years old

– Single

– Physically fit

– With pleasing personality

– No live-in partner, no dependents living with applicant

– High level of confidentiality and discretion required

Benefits:

– High salary (₱25,000 monthly)

– Free accommodation and meals

– Bonus pay and additional benefits

– Triple pay if chosen by the employer

Note: Walk-in applicants welcome. Bring valid IDs and requirements.

Nabasa ni Sol ang bawat linya, at halos mabitawan niya ang baso ng tubig. “T-Twenty-five thousand?!” halos mapasigaw siya, na agad ikinalinga ng mga kumakain din sa karinderya. Bumaba ang boses niya, nanginginig. “Bia, seryoso ba ‘to? Hindi ba scam?”

“Hindi,” mabilis na sagot ni Bianca. “Legit page ‘to. Official Valtieri Global account. Ang dami ngang nagko-comment na gusto rin mag-apply. Ang swerte mo, single ka at pasok ka sa age. Ako kasi twenty-three din, pero may jowa—disqualified agad!”

“Pleasing personality pa talaga, parang beauty pageant,” sarkastikong komento ni Clarisse. “Tapos maid lang naman? Parang sobra ang standards.”

Pero sa halip na tumawa, natulala si Solenne. Hindi niya ininda ang description. Ang naiwan lang sa isip niya ay ang 25,000 na monthly salary. At triple pa kapag nagustuhan ng boss. Ibig sabihin, posibleng umabot sa 75,000 ang sahod sa isang buwan. Halos mahulog ang puso niya sa kaba.

Sa isip niya, iyon na ang sagot. Isang buwan lang ng ganong sahod, kaya na nilang makabayad ng hospital bills, gamot, at down payment sa operasyon ni Nanay. Ilang buwan pa, kaya na rin niyang masustentuhan ang pag-aaral ni Julian.

Walang ano-ano, inilabas ni Bianca ang papel na may address at contact number ng mansion. “Oh, ayan, Sol. Sinulat ko na. Walk-in applicants daw pwede bukas. Subukan mo. Wala namang mawawala, ‘di ba?”

Tahimik si Sol, nakatitig sa papel na parang tadhana ang bigay. Huminga siya nang malalim at tumango. “Oo nga... wala namang masama kung susubukan ko.”

---

Kinabukasan, maaga pa lang ay nagbihis na si Sol. Suot ang pinakasentro niyang puting blouse at itim na pencil skirt, ‘yung madalas niyang gamitin tuwing may interview. Nakapulbos lang siya, naka-lip balm, at pinilit maging presentable kahit halatang luma na ang itim niyang sapatos.

Hawak niya ang brown envelope na naglalaman ng mga requirements niya tulad ng birth certificate, barangay clearance, at resumé na mabilis lang niyang tinype at pinrint sa computer shop kagabi. Habang nasa jeep papuntang Forbes Park, hindi mapigil ang kaba sa dibdib niya. Sa isip niya, lihim niyang ipinagdadasal na sana'y ibigay sa kanya ng Panginoon ang pagkakataong iyon.

Pagdating niya sa gate ng isang napakalaking mansyon na may marble walls at black iron gates, halos matulala siya. Doon niya na-confirm na totoo nga ang ad. Ang logo ng Valtieri Global ay nakapaskil mismo sa tarpaulin sa gilid ng gate.

Pero hindi lang siya ang naroon. Pagpasok niya, nakita niya ang mahaba-habang pila ng mga babae na pawang lahat ay mga disente, magaganda, karamihan ay naka-formal wear na parang sa corporate interview pupunta.

Napalunok si Sol. “Diyos ko... ang dami nilang mas maganda, mas may kaya, mas sosyal. Ano bang laban ko?”

Pero kahit kinakabahan, pumasok siya sa pila. Hawak niya nang mahigpit ang envelope, parang iyon na lang ang sandata niya laban sa lahat.

---

Samantala, sa loob ng mansyon, nasa sariling opisina si Caelum. Ang opisina niya ay may glass wall na tinted, nakaharap mismo sa receiving area kung saan nakapila ang lahat ng aplikante. Mula sa kinauupuan niya, malinaw niyang nakikita ang bawat isa tulad ng itsura, galaw, at aura nila.

Pero siya? Hindi siya nakikita ng mga ito sa likod ng makapal na salaming iyon.

Naka-relax siya sa leather chair, suot pa rin ang dark suit kahit nasa bahay. Sa harap niya, may hawak siyang baso ng black coffee. Sa tabi naman, hawak ni Rafe ang isang clipboard na puno ng application forms.

“Are you seriously doing this?” tanong ni Rafe habang binabasa ang listahan. “Literal na maid ang job description. Ang dami talagang nag-apply.”

“Yes,” malamig na sagot ni Caelum, hindi inaalis ang tingin sa mga babae sa pila. “And out of all these... one of them will be my surrogate bride.”

Umiling si Rafe, halos mapamura. “You’re insane, Cael.”

Pero hindi na siya sinagot ni Caelum. Sa halip, tumaas ang sulok ng labi niya sa isang malamig na smirk habang pinagmamasdan ang sunod-sunod na babaeng pumapasok.

Siya mismo ang pipili.

At lingid sa kaalaman niya, naroon na sa mismong pila ang babaeng magbabago sa lahat ng plano niya...