6: VELVET NOIR

ELOWEN

Napahigpit ang hawak ko sa sarili kong kamay habang nakatayo sa harap ng VIP escort.

Hindi ko pa rin lubos na maintindihan kung bakit ganito kabilis ang lahat. Kanina lang, nasa training room kami ni Nadine na pareho lang namang nangangapa kung anong klaseng lugar ang Velvet Noir. Ngayon, hinihila na ako palayo, papunta sa mas mataas na palapag na parang hindi na para sa mga tulad ko.

"Name," ulit ng staff na nag-aabot ng laminated card.

Dahan-dahan ko iyong kinuha.

Pagtingin ko pa lang, parang may bumigat agad sa dibdib ko.

EL REYES

"Stage name assigned. VIP classification," malamig niyang sabi.

VIP.

Iyon na naman ang salitang paulit-ulit na tumatama sa utak ko mula kanina.

Mas mataas. Mas pribado. Mas restricted.

Mas hindi ko naiintindihan.

Isinabit ko ang ID card sa lanyard na ibinigay nila sa akin. Sa bawat galaw ko, pakiramdam ko may ibang taong unti-unting ipinipilit sa akin. Hindi Elowen ang nakasulat. Hindi na rin Sullivan na tunay kong apelyido.

El Reyes.

Parang bagong tao na binuo lang sa loob ng gusaling ito.

"Move," utos ng escort.

Napapitlag ako.

At nagsimula kaming maglakad.

Habang lumalabas kami sa training room, mas lalong lumalayo ang ingay ng ibang aplikante sa likod ko. Naririnig ko pa ang mga bulungan, tawanan, at instructions ni Madame Glory pero unti-unti itong nawawala habang tinatahak namin ang mas makitid na hallway.

Ibang bahagi ng gusali.

Ibang pakiramdam.

Mas tahimik.

Mas malamig.

Mas kontrolado.

Sa bawat hakbang ko, napapansin ko ang pagbabago ng paligid.

Ang marmol na sahig sa main hall ay napalitan ng mas makintab na tiles na halos parang salamin.

Ang ilaw ay mas dim ngunit mas elegante, parang sinasadyang hindi ka masilaw pero ramdam mong mahal ang bawat detalye.

May mga security camera sa bawat sulok.

May mga staff na dumadaan pero hindi ako tinitingnan, parang sanay na sanay na sila sa mga katulad kong dinadala pataas.

Habang dumadaan kami sa isang hallway, may nakita akong pinto na may label:

STANDARD FLOOR ACCESS

Doon ko naisip si Nadine.

Napahigpit ang dibdib ko.

Hindi kami magkasama.

Hindi rin kami pareho ng pupuntahan.

"Wait..." mahina kong sabi habang humihinto ang paa ko sandali.

Agad huminto ang escort.

"Problem?"

Umiling ako, pero hindi dahil okay ako.

"May kasama ako," sabi ko. "Si Nadine Flores."

Isang tingin lang ang ibinigay niya sa akin.

"Different assignment. No overlap."

Parang may kumalabog sa loob ng dibdib ko.

"Pero-"

"Move," putol niya agad.

Hindi na ako nakapagsalita pa.

At muli kaming naglakad.

Mas lalo kaming lumayo sa Standard Floor hallway hanggang sa tuluyan na itong mawala sa likod namin.

Habang papunta kami sa dulo ng corridor, napansin ko na nagbabago na rin ang atmosphere.

Mas kaunti ang tao.

Mas mahigpit ang security.

May mga pintong kailangan ng access card bago mabuksan.

At bawat pinto, may label na hindi ko maabot ng mata ko nang buo dahil sa kaba.

Hanggang sa huminto kami sa harap ng isang elevator.

Hindi ito tulad ng nakita ko kanina.

Mas makitid.

Mas tahimik.

At may gold panel sa gilid na may biometric scanner.

VIP ACCESS ONLY.

Napalunok ako.

Pinindot ng escort ang panel.

Beep.

"Face verification," sabi niya.

Tumayo ako sa harap ng scanner.

Saglit akong napatingin sa reflection ko sa salamin ng elevator door.

Mukha akong pagod.

Mukha akong hindi sigurado.

Mukha akong hindi dapat narito.

Nag-scan ang ilaw sa mukha ko.

Sandaling katahimikan.

Then-

ACCESS GRANTED

Bumukas ang elevator.

Napasinghap ako nang mahina.

"Step in," utos niya.

Pumasok ako.

Tahimik.

Malamig.

Masyadong elegante para sa lugar na hindi ko pa naiintindihan.

Sumunod ang escort sa labas, hindi pumasok.

"From this point," sabi niya, "you go alone."

Napalingon ako.

"Alone?" tanong ko, biglang kinabahan.

Tumango siya.

"VIP floor protocol. No accompaniment inside."

At bago pa ako makatanong ulit, nagsara na ang elevator door.

Isang malalim na tunog.

CLANG.

At doon ko lang napansin kung gaano kahirap huminga sa loob ng maliit na espasyong iyon.

Tumataas ang elevator.

Tahimik.

Walang music. Walang boses. Walang ibang tao.

Tanging sarili ko lang.

At ang ID card na nakasabit sa leeg ko.

EL REYES

Mas lalong bumibigat sa paningin ko ang pangalang iyon habang umaakyat ako.

Second floor.

Third floor.

Fourth floor.

Hindi ako sigurado kung anong naghihintay sa itaas. Pero sa bawat pag-angat ng elevator, parang mas lumalayo rin ako sa dating buhay ko. At mas lalo kong naiintindihan na ang "VIP" ay hindi lang pala tungkol sa taas ng floor. Ito ay tungkol sa kung gaano kalalim ka ipapasok sa mundong wala kang kontrol.

VIP FLOOR.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko habang nakatitig sa dahan-dahang pagbukas ng elevator doors.

Parang kasabay ng pag-slide ng pinto ay ang paglabas din ng hangin sa dibdib ko.

At ang bumungad sa akin ay ibang mundo.

Mas tahimik.

Mas malamig.

At mas... makintab.

Hindi ito mukhang bahagi ng building na dinaanan ko kanina. Ang ilaw ay mas malambot, ginto ang tone, at parang lahat ng nasa paligid ay sinadyang gawing perpekto-walang alikabok, walang ingay, walang bakas ng kaguluhan ng baba. Ang sahig ay salamin ang kinis, at sa bawat hakbang ko ay kitang-kita ko ang sarili kong repleksyon.

Isang babaeng hindi ko halos makilala.

El Reyes.

Napakapit ako sa ID ko na nakasabit sa leeg ko.

Parang sa bawat pagpindot nito sa dibdib ko, mas lalo kong nararamdaman na may bahagi ng pagkatao ko ang unti-unting pinapalitan.

Napalunok ako habang dahan-dahang lumalabas ng elevator.

Walang staff na sumalubong sa akin.

Ibig sabihin... totoo pala ang sinabi nila.

Alone.

Mas ramdam ko ang bigat ng salitang iyon ngayon kaysa kanina.

"Welcome, El Reyes."

Napapitlag ako sa boses.

Mula sa likod ko.

Dahan-dahan akong lumingon.

May isang babae na naka-itim na suit. Hindi siya katulad ng mga staff sa baba. Hindi siya maingay, hindi siya masyadong gumagalaw, pero ramdam mo agad na kapag sinabi niya ang isang bagay, hindi na iyon puwedeng tanungin pa.

Parang kahit tahimik siya, susunod ka.

"Madame Glory sent your final orientation here," sabi niya.

Hindi ako agad nakasagot.

Parang stuck pa rin ang utak ko sa pangalan na ginamit niya sa akin.

"El Reyes..." mahinang ulit ko, parang sinusubukang i-check kung ako pa ba talaga iyon.

Tumango siya.

"VIP induction begins now."

At bago pa ako makapag-react, tumalikod na siya at naglakad sa mahabang hallway.

Wala akong choice kundi sumunod.

Habang naglalakad kami, mas lalo kong napapansin ang 4th floor VIP ambiance.

Mas kaunti ang tao, pero mas ramdam ang presensya nila. May mga staff na nakatayo sa gilid ng hallway na parang statues-hindi gumagalaw hangga't walang signal. Kapag may dumadaan, hindi sila tumitingin. Parang may invisible rule na bawal ka nilang pansinin.

May mga pinto sa magkabilang gilid.

Bawat isa may sleek na design, may maliit na screen sa tabi.

"CLIENT IN SESSION"

"DO NOT DISTURB"

"AUTHORIZED ACCESS ONLY"

At sa ilan...

walang kahit anong label.

Iyon ang mas nakakakaba.

Parang mas nakakatakot ang mga bagay na hindi mo alam kaysa sa mga nakasulat na bawal.

Napahigpit ang hawak ko sa ID ko.

Ramdam ko ang pawis sa palad ko kahit malamig ang buong lugar.

Hindi ito normal na trabaho.

Hindi ito normal na building.

Hindi ito normal na kahit ano.

"First observation," sabi ng babae habang hindi humihinto sa paglalakad, "VIP floor operates under silent protocol."

"Silent protocol?" ulit ko, mahina.

Tumango siya.

"No unnecessary speaking. No unauthorized movement. No direct contact with clients unless assigned."

Napatingin ako sa paligid.

"Paano po kung may kailangan?"

"Staff will assist," simpleng sagot niya.

Mas lalo akong kinabahan.

Parang bawat galaw dito ay kontrolado.

Parang kahit paghinga ko ay may rules.

Habang dumadaan kami sa isang glass corridor, napansin ko ang reflection ko sa mga dingding.

Hindi na ako mukhang Elowen.

Mukha akong... staged.

Parang bahagi ng display.

At iyon ang mas nakakatakot.

"Here," sabi niya biglang huminto.

Napahinto rin ako.

Sa harap namin ay isang malaking glass door.

Frosted ang loob, may gold frame, at may maliit na LED panel sa gilid.

VIP BRIEFING ROOM - 4TH FLOOR CORE

Napatingin ako doon.

Parang may humigpit sa lalamunan ko.

"Bago po ang briefing..." hindi ko napigilan, "pwede ko bang malaman kung bakit ako nandito?"

Sandali siyang tumingin sa akin.

Hindi malamig. Hindi rin malambot.

Walang emosyon.

"You were selected," sagot niya.

"Selected for what?" mas mahinang tanong ko, kahit alam kong nanginginig na ang boses ko.

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

Parang sinasadyang pahabain ang kaba.

"Elite companionship tier," sabi niya sa wakas.

Napakunot ang noo ko.

"Meaning...?"

Tumingin siya diretso sa akin.

"Meaning your clients are not ordinary VIPs."

Humigpit ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit pero parang mas lumamig pa lalo ang hangin kahit imposible.

"Some are investors. Some are diplomats. Some are foreign delegates. Some are people whose identities are protected even from public systems."

Parang bumigat ang bawat salitang lumalabas sa kanya.

"VIP floor is for high-level discretion clients. People who pay not just for entertainment, but for absolute privacy and exclusivity."

Napahigpit ang hawak ko sa ID ko.

"VIP protection system is strict," dagdag niya. "You are monitored at all times. No unscheduled access. No outside communication without clearance."

Napatingin ako sa paligid.

Parang kahit ang mga camera dito ay mas maingat.

Hindi halatang nakatutok, pero alam mong lahat ay nakikita.

"Then..." mahina kong tanong, "safe po ba talaga kami?"

Saglit siyang tumigil.

"You are protected," sagot niya. "Inside Velvet Noir, nothing happens without protocol."

Pero hindi iyon sapat para kumalma ako.

Kasi ang "protected" at "safe" ay magkaiba.

"Which means," dagdag niya, "you do not act outside instruction. You do not meet clients unless assigned. You do not move between sections without escort."

Parang mas lalo akong nakulong sa ideya.

Hindi lang pala trabaho.

Sistema.

Kontrol.

Bawat galaw may limitasyon.

"Bakit ako?" tanong ko ulit, hindi na mapigilan.

Tumingin siya sandali.

"Because you were flagged during selection."

"Flagged?"

Tumango siya.

"Your profile matched VIP requirements."

Hindi niya in-explain kung ano iyon.

Hindi niya rin kailangang sabihin.

Parang lalo lang akong nawalan ng kontrol sa sarili kong pagkatao.

Binuksan niya ang glass door.

"Go inside. Madame Glory will finalize your orientation."

Huminga ako nang malalim.

Isang hakbang.

Isa pa.

At habang papasok ako sa VIP briefing room, naramdaman ko ang bigat ng lahat.

Ang tahimik na hallway.

Ang mga nakatinging camera.

Ang mahigpit na protocol.

Ang mga pinto na parang may buhay na nakabantay.

At higit sa lahat...

ang pangalan sa dibdib ko.

El Reyes.

Parang hindi na ito pangalan.

Parang ito na mismo ang bagong bersyon ko sa loob ng Velvet Noir-isang bersyon na hindi ko pa alam kung may paraan pa bang takasan.