kabanata 3

Kabanata 3  Sa Gitna ng Puti at Katahimikan

(POV – Arielle)

Ang amoy ng alkohol at gamot ang unang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. May kung anong bigat sa dibdib ko, parang may nakadagan, at sa bawat paghinga ko ay tila ramdam ko ang lagkit ng hangin sa ospital—malamig, mapait, at puno ng alaala ng sakit.

Mabilis kong napagtanto kung nasaan ako. Hindi na ito bago sa akin. Ilang ulit ko na ring nasilayan ang puting kisame at ang malamlam na ilaw na palaging nakasindi, parang hindi rin marunong mapagod kagaya ng mga taong pilit lumalaban sa pagitan ng buhay at kamatayan sa mga silid na tulad nito.

Mapait akong napangiti.

“May bago pa ba?” mahina kong wika, halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.

Marahan kong itinukod ang aking mga siko sa kama, pilit na bumabangon kahit humihigop ng lakas ang bawat paggalaw ko. Ang mga ugat sa braso ko ay tila mga bakas ng labang matagal nang ginagampanan ng katawan ko—laban na ayaw ko mang simulan, pero kailangan.

“Megan,” mahinang tawag ko sa aking kaibigan, halos paos pa ang boses ko.

Agad siyang napalingon mula sa upuang nasa tabi ng kama. “Arielle! Sa wakas, gising ka na,” mabilis niyang wika, halatang may halong pag-aalala at ginhawa sa tinig niya. Agad siyang lumapit at marahang inalalayan akong makaupo nang maayos.

“Maayos na ba pakiramdam mo? May masakit ba sa’yo? Nahihilo ka pa ba?” sunod-sunod niyang tanong habang isinasalansan ang unan sa likod ko para masuportahan ako.

Napangiti ako kahit may bahid pa ng panghihina. “Oo, maayos na pakiramdam ko,” sagot kong marahan. “Medyo masakit lang ulo ko, pero kaya ko na.”

“Salamat naman sa Diyos,” napabuntong-hininga siya ng malalim bago abutin ang isang basong tubig mula sa maliit na mesa sa gilid ng kama. “Uminom ka muna. Kanina pa kita pinagmamasdan, ang tahimik mo, akala ko hindi ka na magigising agad.”

Tinanggap ko ang baso at dahan-dahang uminom, ramdam ko ang lamig ng tubig na dumaloy sa aking tuyong lalamunan. “Salamat, Meg,” mahina kong sabi matapos kong maibalik sa kanya ang baso.

“Gusto mo bang kumain? May dala akong sopas. Mainit-init pa,” alok niya, pilit na pinapagaan ang tono ng boses niya kahit halata ang pag-aalala sa mukha.

Umiling ako at ngumiti nang tipid. “Hindi pa naman ako gutom, Meg. Mamaya na lang siguro.”

Napakurap siya at saka napailing, bago muling napabuntong-hininga. “Arielle, kumain ka muna kahit konti. Simula kahapon, tubig lang ‘yang laman ng tiyan mo. Hindi ka pwedeng magpaubos ng lakas, lalo na pagkatapos ng nangyari.”

Bahagya akong napayuko. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko nang marinig ‘yon. Parang bumalik sa isipan ko ang lahat ng dahilan kung bakit ako nandito—ang mga sigaw, ang pag-iyak, at ang sakit na pilit kong kinakalimutan.

Napansin kong sandaling natigilan si Megan, tila napansin ang pagbabago sa mukha ko. Nilapit niya ang kamay niya sa akin at marahang pinisil ang aking mga daliri. “Hey,” mahinahon niyang sabi. “Hindi mo kailangang isipin ‘yon ngayon. Ang importante, maayos na pakiramdam mo. Pahinga muna, ha?”

Tumango ako, pinilit ang isang ngiti. “Oo, Meg. Salamat talaga.”

Ngumiti rin siya, bagaman may bakas pa rin ng pag-aalala sa mga mata niya. “Alam mo namang nandito lang ako, ‘di ba? Huwag mong iisipin na mag-isa ka.”

Tahimik akong tumango, at sa pagitan ng katahimikan naming dalawa, narinig ko ang mahinang ugong ng aircon at ang tunog ng ulan sa labas. Sa kabila ng lahat, ramdam ko ang kaunting kapayapaan—dahil kahit gaano kasakit ang pinagdaanan ko, may isang tulad ni Megan na hindi ako iniwan.

Ngumiti ako, mahina at pilit. “Hindi ako nagugutom, Megan. Ayos lang ako.”

“Ayos lang’? Lagi mong sinasabi ‘yan. Pero tingnan mo ang sarili mo,” umiling siya, halatang pinipigilan ang pag-iyak.

“Para kang kandilang unti-unting nauupos.”

Hindi ako sumagot. Pinagmamasdan ko na lang ang kamay na may suwero—payat, maputla, halos wala nang lakas. Ang bawat patak ng gamot na dumadaloy sa ugat ko ay parang paalala ng oras na dahan-dahan ding nauubos.

Tahimik akong tumitig sa labas ng bintana. Kita roon ang malawak na tanawin ng lungsod—mga taong abala, sasakyang nagmamadali, buhay na tuloy-tuloy habang ako… narito, nakahiga, naghihintay ng kung ano mang kasunod ng bawat araw.

“Wala pa rin bang balita kay Lucian?” tanong ni Megan, marahang pinupunasan ang luha sa gilid ng mata.

Umiling ako. “Nasa Singapore pa rin daw. Business trip.”

“Business trip…” mapait niyang ulit. “Palagi naman.”

Napangiti ako nang mapakla. “Oo. Palagi.”

Tahimik siyang umupo muli, saka marahang hinaplos ang kamay ko. “Arielle,” bulong niya, “kailan mo ipapaalam sa kanya ang tungkol sa sakit mo?”

Parang biglang huminto ang oras.

Ang tanong na iyon—ilang ulit ko nang tinakbuhan, pero lagi’t laging bumabalik.

Dahan-dahan kong hinugot ang kamay ko sa pagkakahawak niya. “Hindi ko ipapaalam.”

Napalingon siya sa akin, gulat. “Ano? Arielle, seryoso ka ba?”

Tumango ako, kahit ramdam kong bumigat ang dibdib ko sa mismong sagot kong iyon. “Oo. Hindi ko sasabihin sa kanya.”

“Arielle, Diyos ko naman bakit?” halos pabulong ngunit puno ng pighati ang tinig ni Megan. “Asawa mo siya! May karapatan siyang malaman. Hindi mo puwedeng itago ‘to.”

Napangiti ako ng mapait. “Karapatan niya, asawa? Megan, alam mo naman ang trato sa akin ni Lucian  hindi asawa at matagal na niyang tinalikuran ang karapatan na ‘yan.”

“Pero—”

“Alam mo bang ilang linggo na siya hindi umuuwi  sa bahay nalaman ko nga lang sa kaniyang secretary na sa business trip si Lucian.”Tumigil ako sandali, huminga ng malalim. “Kahit nandito siya, parang wala rin. Wala na akong puwang sa mundo niya.”

Tahimik si Megan. Kita ko ang mga mata niyang puno ng awa, pero alam kong wala siyang maisasagot.

“Hindi ko gustong maramdaman niyang naaawa siya sa akin,” patuloy ko, habang pinagmamasdan ang maputlang balat ng aking mga daliri. “Ayokong bumalik siya sa akin dahil lang sa sakit ko. Ayokong isipin niyang kailangan niya akong alagaan dahil may utang siyang kabaitan.”

“Arielle, hindi mo alam… baka kapag nalaman niya—”

“Baka ano?” putol ko. “Baka magbago siya? Baka bigla na lang niyang maalala kung paano magmahal o mahalin ako?”

“Ayaw ko ng ganon, Megan at isa pa nakikipag hiwalay na rin ako sa kaniya hanggang kaya ko pa itago ang aking sakit.” 

“What?!” saad. Ni Megan.

“Ulitin mo nga ang sinabi mo? Nakikipag hiwalay ka sa asawa mo?” 

“Nagbibiro ka ba?” 

Marahan ako umiling. “Totoo ang sinabi ko Megan.” 

“Nasisiraan ka na ba ng bait? Alam mo may sakit ka bakit kailangan mo makipag hiwalay? 

Napatahimik si Megan.

Umiling ako, pinipigilan ang pagpatak ng luha. “Megan, matagal na akong umaasa na magbago siya. Na mamahalinrin niya ako. Pero ang pag-asang ‘yan… unti-unti na ring namatay. Kagaya ng katawan kong tinatablan ng sakit ngayon.”

“Pero—”

“Huwag mo na akong pilitin,” mahinahon kong sabi. “Ito na lang ang desisyon kong kaya kong panindigan. Kung darating man ang araw na mawala ako, ayokong magmukhang drama lang sa buhay niya.”

Hindi ko alam kung saan ko nakukuha ang lakas para magsalita ng gano’n, pero marahil kapag nasanay ka nang masaktan, natututo ka na ring magsalita nang walang panginginig.

Tahimik na naglakad si Megan patungo sa bintana. Tinitigan niya ang kalangitan, saka marahang nagsalita. “Alam mo, minsan naiinggit ako sa’yo.”

Napakunot-noo ako. “Sa akin? Bakit naman?”

“Dahil kahit ganito ka na, kaya mo pa ring magmahal ng gano’n katindi.” Lumingon siya, nakangiti ngunit may luha sa mata. “Ako, matagal ko nang isinuko ang ganitong klaseng pagmamahal.”

Napayuko ako, napatawa nang mahina. “Hindi ko alam kung pagmamahal pa ‘to, o katangahan na lang.”

“Hindi,” sagot niya agad. “Kapag totoo, hindi ‘yan katangahan. Pero minsan, dapat marunong tayong piliin ang sarili.”

Tumango ako, bagaman mahina. “Siguro nga.”

Tahimik ulit. Tanging tunog ng makina ng oxygen at tibok ng puso ko ang maririnig.

Sa gitna ng katahimikan, binalikan ng isip ko ang mga alaala.

Ang unang araw na nakilala ko si Lucian—kung paanong napangiti ako sa unang beses niyang ngumiti sa akin.

Kung paanong pinaniwala niya akong kaya naming harapin ang lahat.

At kung paanong unti-unti, isa-isa niyang binura ang lahat ng pangako.

“Megan…” mahinang tawag ko.

“Hmm?”

“Kung sakaling dumating ang araw…” saglit akong napahinga nang malalim, “…na hindi ko na kayanin, huwag mo siyang sisihin. Huwag mo siyang hanapin para sa akin. Ayokong makita niya akong ganito. Ayokong maaalala niya ako na mahina.”

Lumapit si Megan, mariing hinawakan ang kamay ko. “Arielle, huwag kang magsalita ng ganyan.”

“Realidad lang, Meg,” sagot ko, marahang pinisil ang kamay niya. “Hindi ko alam kung ilang buwan pa ang natitira sa akin, pero habang may oras pa, gusto ko na lang mabuhay nang tahimik. Walang galit. Walang habag.”