The Man in My Dreams

Hindi ko alam kung anong mas nakakahiya: ang panaginip ko kagabi o ang fact na nagising akong nakangiti.

Sa panaginip ko, gising si Adrian.

Nakaupo siya sa kama, nakatingin sa akin na parang matagal na niya akong hinihintay. Tinawag niya ako palapit, at dahil apparently wala akong survival instinct kahit sa panaginip, lumapit naman ako.

Hinawakan niya ang kamay ko.

Tapos sinabi niya, “Come here, Celine.”

At bago ko pa malaman kung ano ang susunod na mangyayari—

Nagising ako.

“Bwisit,” bulong ko sa unan.

Bakit naman si Adrian? Sa dami ng puwedeng mapanaginipan, bakit ang lalaking hindi man lang ako kayang tanungin kung kumain na ako?

Umupo ako at kinusot ang mukha.

“Hindi ka pa nga niya nakikita, Mara. Behave.”

Tiningnan ko ang orasan. Alas-sais pa lang ng umaga.

Sa kabilang bahagi ng silid, tahimik na nakahiga si Adrian.

Agad nawala ang kalokohan sa isip ko.

May tawag ako sa ospital nang alas-otso para sa update kay Lola. Kailangan ko ring basahin ang notes na ibinigay ni Celestine. Pagkatapos, may appointment ang attending physician ni Adrian para sa routine assessment.

Maraming gagawin. Walang oras para sa kung anu-anong panaginip.

Kaya bumangon ako, inayos ang kama, at lumapit sa bintana para buksan ang kurtina.

“Good morning, Mr. Valmores,” sabi ko. “Today’s schedule: mag-aalala ako sa lola ko, magpapanggap akong may alam sa buhay mo, at susubukan kong hindi mabaliw.”

Tiningnan ko siya.

“Any objections?”

Wala.

“Great. Love the teamwork.”

Pagkatapos ng tawag ko sa ospital, pumunta ako sa silid ni Adrian para hintayin ang nurse.

Kabisado ko na ang routine niya: checking ng vital signs, pagtingin sa chart, at mga simpleng assessment na ginagawa ng medical team. May regular na therapy rin siya, kahit wala pa ring malaking pagbabago sa kondisyon niya.

Habang inaayos ko ang maliit na mesa sa tabi ng kama, napansin kong bahagyang nakabukas ang drawer ng bedside cabinet.

Hindi ko sana papansinin.

Pero may lumang envelope sa loob, at sa ibabaw nito ay nakasulat ang pangalan ni Adrian.

Adrian Valmores.

Hindi ako mahilig mangialam sa gamit ng iba. Lalo na kung bilyonaryo ang may-ari at kaya akong ipakulong bago mag-almusal.

Pero naalala ko ang litrato at ang babala.

Kaya binuksan ko ang envelope.

May ilang documents sa loob. Business papers, mga photocopy ng emails, at isang maliit na papel na may nakasulat na petsa at oras.

Route changed. Use the east exit.

Sa ilalim nito, may pangalan.

Damian Valmores.

Napakunot ang noo ko.

Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin ng note. Puwedeng normal na instruction lang. Puwedeng may kinalaman sa business meeting. Puwedeng wala itong koneksiyon sa aksidente.

Pero bakit nasa personal drawer ni Adrian?

At bakit may nakasulat na route changed?

Kinuha ko ang cellphone ko at kinunan ng litrato ang papel. Binalik ko ang lahat sa envelope at isinara ang drawer.

“Okay,” bulong ko. “Hindi tayo detective. We are just a woman trying to pay hospital bills.”

Pero hindi ko maalis sa isip ko ang pangalan.

Damian Valmores.

Isa sa mga taong kailangan kong matutunang harapin bilang asawa ni Adrian.

Bandang tanghali, tumawag si Celestine.

“Have you reviewed the family information?”

“Mostly.”

“Mostly?”

“May mga pangalan na parang ginawa para sa spelling bee. Give me a break.”

“Mara, this is important.”

“Alam ko. I have the notes here.”

Tinest niya ako sa pangalan ng mga kapatid ni Adrian, sa mga pinsan niya, at sa ilang taong may posisyon sa kumpanya. Nakakasagot naman ako, kahit minsan kailangan kong sumilip sa notebook.

Pagkatapos, bumalik siya sa topic ni Adrian.

“Has anything changed?”

Napatingin ako sa kama.

“Wala naman.”

Hindi ko alam kung bakit iyon ang isinagot ko.

Wala akong nakitang malaking pagbabago sa kanya. Pero ang papel sa drawer ay isang bagay na kailangan kong maintindihan bago ko sabihin sa kanya ang tungkol dito.

“Are you sure?” tanong niya.

“Sure.”

“Remember what I told you. You need to report anything unusual.”

“Oo naman.”

“Then don’t hide things from me.”

Napakagat ako sa labi.

“Celestine, may nakita akong document sa drawer niya. Pangalan ni Damian ang nakasulat. May note tungkol sa pagbabago ng route.”

Biglang tumahimik ang linya.

“Send me a photo.”

Ipinadala ko ang litrato.

Matagal niyang tiningnan iyon.

“Don’t touch anything else in that drawer.”

“Bakit?”

“Because you don’t know what you’re looking at.”

“Then explain it to me.”

“I can’t. Not yet.”

Napailing ako.

“Alam mo, ang dami mong ‘not yet’.”

“Mara, I’m serious. If Damian asks you about Adrian’s documents, tell him you haven’t seen anything.”

“Bakit ko siya pagsisinungalingan?”

“Because if he knows you found that note, he’ll start asking questions.”

“Questions about what?”

“About why you’re looking into the accident.”

Napatingin ako sa papel na nasa screen ng cellphone ko.

So may koneksiyon nga.

Bago ko pa siya matanong ulit, may kumatok sa p***o.

“Mrs. Valmores? Mr. Damian is here.”

Nanigas ako.

Celestine heard it through the phone.

“Don’t mention the note,” mabilis niyang sabi. “And don’t let him see that photograph.”

“Okay.”

“I’m serious, Mara.”

“Alam ko.”

Binaba ko ang tawag at mabilis na itinago ang cellphone sa bulsa ko.

Pagpasok ni Damian, maayos ang suit niya at kalmado ang mukha. Kung hindi ko alam ang pangalan niya mula sa note, iisipin kong ordinaryong bisita lang siya.

“Good afternoon, Celestine.”

“Good afternoon, Uncle Damian.”

Ngumiti siya.

“I hope I’m not interrupting.”

“Not at all.”

Lumapit siya sa kama at tiningnan si Adrian.

“Five years,” sabi niya. “Five years, and still no real improvement.”

Hindi ako sumagot.

“I’m sure it’s been difficult for you.”

“It’s been difficult for everyone who cares about him.”

Bahagya siyang napatingin sa akin.

“Of course.”

May dala siyang folder. Inilapag niya iyon sa mesa at bumaling sa akin.

“I was hoping to ask you a few questions about Adrian’s affairs. There are some matters in the company that need attention.”

“I’m afraid I’m not familiar with his business matters.”

“Really? You were supposed to be his wife long before the accident.”

Napangiti ako nang pilit.

“I’m still learning.”

“Five years is a long time to learn, isn’t it?”

Ramdam kong sinusubukan niya ako.

Ngumiti ako nang mas malawak.

“Maybe you can give me a crash course, Uncle Damian.”

Hindi siya natawa.

“Perhaps I will. Soon.”

Tumayo siya at inayos ang manggas ng suit.

“Take care of Adrian. He’s more important to this family than you may realize.”

Pagkalabas niya, saka lang ako huminga nang maluwag.

“Okay,” bulong ko. “Officially, ayoko na sa pamilyang ito.”

Pero bago ko maituloy ang reklamo ko, may napansin ako sa mesa.

Wala na ang folder na dala ni Damian.

At sa tabi ng basong tubig, may maliit na papel na hindi ko nakitang naroon kanina.

Dahan-dahan ko iyong binuksan.

Don’t dig any further or you won’t like what will happen next.

Napatingin ako sa p***o.

Hindi ko alam kung sino ang nag-iwan niyon.

Pero isang bagay ang malinaw.

Hindi lang ako ang nag-iimbestiga sa nangyari kay Adrian.

May nagmamasid din sa akin.