Deal of a Lifetime

KABANATA 5

Celine Herrera POV

  Dalawang araw na ang lumipas mula nang magising ako sa clinic na ito. Sa loob ng dalawang araw na iyon, wala akong ibang nakita kundi ang mga nurse na nagdadala ng masustansyang pagkain at ang mga bodyguard na nakatayo sa labas ng pinto ko. Hindi ako pinapayagang lumabas, pero hindi rin naman ako pinagbabawalan sa loob.

  Maayos na ang pakiramdam ko. Wala na ang hilo at unti-unti nang bumabalik sa dating kulay ang balat ko. Pero ang isip ko ay hindi mapakali. Ano ang balak ni Alaric Thorne sa akin?

  Eksaktong alas-diyes ng umaga nang bumukas ang pinto. Pumasok si Alaric, suot ang isang charcoal gray na suit. Walang bakas ng pagod sa kanyang mukha kahit alam kong isa siyang abalang tao. May dala siyang bagong folder—mas manipis ito kaysa sa nauna.

  “Maupo ka, Celine,” utos niya habang hinihila ang isang silya sa harap ng kama ko.

  Sumunod ako at inayos ko ang aking upo at pinatigas ang aking ekspresyon. Hindi ko gustong makita niya na natatakot pa rin ako.

  “Ipinasuri ko ang mga sinabi mo,” simula niya. Ipinatong niya ang folder sa mesa. “Totoo ang sinabi mo tungkol sa madrasta mo. Kinuha ni Julianna Herrera ang pera at ibinenta ang bahay niyo tatlong araw matapos ang libing ng lola mo. Sa kasalukuyan, naghahanap siya ng unit sa isang luxury condo sa Makati.”

  Naramdaman ko ang muling pagkirot ng dibdib ko. “Sinasabi ko naman sa iyo, wala akong kinalaman sa pagnanakaw niya.”

  “Alam ko. At dahil doon, nagkaroon ako ng problema,” pagpapatuloy niya. Sumandal siya sa silya at pinagdaop ang kanyang mga kamay. “Ang lolo ko, ang founder ng Thorne Global, ay may iniwan na kondisyon sa kanyang testamento. Para pormal akong maitalaga bilang Chairman ng kumpanya, kailangan kong magpakita ng katatagan hindi lang sa negosyo, kundi sa pamilya. Isang 'morality clause.' Kailangan kong magpakasal sa loob ng taong ito at magkaroon ng tagapagmana.”

  Napakunot ang noo ko. “Anong kinalaman ko doon? May anak ka na sa akin, ‘di ba? Sapat na iyon.”

  “Hindi sapat ang anak sa labas ng kasal para sa board of directors,” malamig niyang sagot. “Kailangan ko ng asawa. Isang asawa na madaling kontrolin, walang ibang pamilyang pwedeng manggulo, at may malinis na reputasyon bago ko nakilala.”

  Dito ko na naramdaman ang direksyon ng usapan namin. Tinitigan ko siya nang matagal. “Gusto mo akong pakasalan?”

  “Isang kontrata, Celine. Isang taon lang,” sabi niya sabay tulak ng folder sa harap ko. “Basahin mo.”

  Binuklat ko ang folder. Doon nakasaad ang bagong kasunduan. Pakakasalan ko si Alaric Thorne sa harap ng batas. Titira ako sa mansyon niya bilang asawa niya. Ibibigay ko ang anak pagkapanganak, at pagkatapos ng isang taon, magsasampa kami ng annulment.

  Binasa ko ang huling bahagi. Ang kabayaran.

  “Isang daang milyong piso?” gulat kong tanong. “At... isang architectural firm sa pangalan ko?”

  “You’re an architect, right? Nakita ko ang diploma mo sa mga gamit mo,” sabi ni Alaric. “I can build you the best firm in the country. Bibigyan kita ng puhunan, mga kliyente, at pangalan. After one year, you can walk away with everything you ever dreamed of. You need a home and protection from Julianna, and I need a wife to secure my position. It’s a win-win deal.”

  Napatitig ako sa mga papel. Isang daang milyon. Isang sariling kumpanya. Ito ang mga bagay na pinangarap ko lang noon habang nagtitiis ako sa kakarampot na allowance. Sa isang pirma, magiging totoo ang lahat. Wala na si Lola, wala na akong kailangang protektahan kundi ang sarili ko at ang sanggol sa sinapupunan ko.

  “Bakit hindi ka na lang maghanap ng ibang babae? Maraming bilyonaryong anak diyan na siguradong papayag na pakasalan ka,” tanong ko.

  “Dahil ikaw ang nagdadala ng anak ko,” diretsong sagot niya. “Ayokong magkaroon ng komplikasyon sa ibang pamilya. Sa iyo, madali ang lahat. Wala kang kakampi. Ako lang ang meron ka.”

  Masakit pakinggan ang katotohanang iyon—na wala akong kakampi—pero iyon ang totoo. Kung lalabas ako rito ngayon, saan ako pupunta? Sa kalsada ulit? Paano ang baby ko?

  “Kailangan ko ng kasiguraduhan na hindi mo ako itatapon kapag nakuha mo na ang gusto mo,” sabi ko habang hawak ang ballpen.

  “Ang kontratang iyan ay hawak ng pinakamagaling na abogado sa bansa. Mapoprotektahan ka niyan,” sagot niya. “So, what is it, Celine? Are you in, or are you out?”

  Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa bintana, sa malawak na siyudad na muntik nang pumatay sa akin noong nakaraang gabi. Hindi ko na hahayaang mangyari iyon ulit. Para sa kinabukasan ko, para sa anak ko.

  Ibinaba ko ang ballpen sa papel. Pipirma na sana ako nang biglang tumunog ang cellphone ni Alaric sa ibabaw ng mesa.

  Napatigil ako nang makita ko ang pangalang lumabas sa screen. DIANA (Incoming Call).

  Nakita ko ang bahagyang pagbabago sa ekspresyon ni Alaric. Nawala ang kanyang pagiging kalmado at napalitan ito ng pagkairita at... kaba? Isang bagay na hindi ko akalaing makikita ko sa isang bilyonaryong katulad niya.

  Hindi niya sinagot ang tawag. Pinatay niya ang screen, pero muling tumunog ang telepono. Sunod-sunod na text ang pumasok. Dahil malapit ako, hindi ko maiwasang mabasa ang unang linya ng preview sa screen. 

  “Alaric, I’m back in the Philippines. I heard about the girl. Don’t do anything stupid. We need to talk about the US.”

  Tumingin ako kay Alaric. Ang kamay niya ay nakakuyom na sa ibabaw ng mesa.

  “Sino si Diana?” tanong ko. Ang lakas ng loob ko ay biglang nabawasan.

  Hindi siya sumagot agad. Tumingin siya sa akin at sa pagkakataong ito, mas malamig pa ang kanyang mga mata kaysa noong una kaming nagkita.

  “She’s no one,” sabi niya, pero alam kong nagsisinungaling siya.

  Muling tumunog ang cellphone, at sa pagkakataong ito, hindi lang text kundi isang video call. Hindi na nakapagpigil si Alaric. Tumayo siya nang mabilis at kinuha ang telepono.

  “Wait here,” maikli niyang sabi bago lumabas ng silid nang nagmamadali.

  Naiwan akong nakahawak pa rin sa ballpen. Ang folder ay nakabukas pa rin sa harap ko. Ang kasunduan na akala ko ay magliligtas sa akin ay biglang naging tila isang malaking banta.

 Sino si Diana? At bakit tila mas malakas ang epekto ng pangalan niya kay Alaric kaysa sa milyon-milyong pisong pinag-uusapan namin?

  Biglang bumukas ang pinto, pero hindi si Alaric ang pumasok. Isang magandang babae na naka-designer clothes, may suot na itim na shades, at may aura ng pagiging sosyal ang pumasok nang walang pasintabi.

  Tumingin siya sa akin mula ulo hanggang paa, pagkatapos ay sa tiyan ko. Itinaas niya ang kanyang shades at ngumiti nang mapait.

  “So, ikaw ang bagong laruan ni Alaric?” tanong niya.

  Nabitawan ko ang ballpen. Ang "Deal of a Lifetime" ko ay tila magiging "Nightmare of a Lifetime."