3 - Bawal Mainlove

Sienna POV

Ngumusi si Red at inangat ang isang kamay. Tinuro niya ang table.

"May envelope diyan sa ibabaw ng table. Kuhanin mo at basahin ang nasa loob. Hindi naman mahirap ang gagawin mo."

Kinuha ko ang envelope. Hindi nga mahirap magpanggap, pero baka malugas ang lahat ng buhok ko pag nakaharap ko na si Scarlet. Kahit matapang ako, wala na akong magagawa pag buhok na ang hinawakan, mahirap tanggalin agad.

Pagbukas ko ng envelope, isang folder ang nasa loob. Nilabas ko 'yon at binuksan, pero napakunot ang noo ko sa nakikita ko ngayon. Hindi ito xerox, sulat kamay ang mga salita na nasa puting papel. Ang pinagtataka ko lang kung bakit hindi pantay ang pagkakasulat, merong pataas at pababa, kaya nakakalitong basahin.

"I'm sure na naguguluhan ka sa nakasulat."

"Tama ka naguguluhan talaga ako dahil ang panget ng hand writing ng sumulat nito," prangka kong sagot.

"Watch your mouth lady. Ako ang sumulat niyan kaya sigurado akong hindi maganda ang pagkakasulat. Gusto ko na ako mismo ang magsusulat ng magiging kondisyon ko."

"Meron ka namang mga tauhan. Bakit hindi mo pa pinautos na i-type kahit sa computer? Pinahihirapan mo pa ang sarili mo, bula—"

"I know, pero kaya ko pa namang magsulat kahit hindi ako nakakakita, hindi lang katulad ng dati na pantay at maganda. Hindi ako yung tao na wala na ngang paningin, hindi na kikilos ang kamay ko para magsulat."

Umirap ako saka humarap na sa papel. Maganda naman ang hand writing niya, nagbibiro lang ako sa panget, ang nagpapagulo lang ay kung saan pupunta ang bawat sentence kaya parang nahahalo na sa ibang salita kaya nakakalitong basahin.

Unang salita na nabasa ko ay, don't fall inlove with me. Napangiwi na lang ako sa unang kondisyon, parang iyon ang unang mangyayari, bungad na bungad pa talaga. Hindi man lang muna nilagay ang salitang, plans for revenge, kaloka.

Pinagpatuloy ko ang pagbabasa. Okay naman, pero yung iba talaga ang parang nakikinita ko ng mahirap gawin. Kailangan kong mag-aral para maging karespe-respetong nilalang sa paningin ng iba dahil ako raw ay may sariling kumpanya sa ibang bansa, kaya kailangan marunong akong sumagot ng may sense. Akala ko pang display lang ang pagiging fake girlfriend, kailangan din pala matalino para masabing bagay sa isang tao.

Sinarado ko na ulit ang folder, at handa ng ilagay sa envelope nang napahinto ako. Tumingin ako kay Red.

"Huwag mo akong tingnan. May pen diyan sa ibabaw ng table. Lagdaan mo muna bago mo ulit ilagay sa envelope, kung talagang tinatanggap mo na ang pagiging fake girlfriend ko."

"Paano mo nalaman na nakatingin ako sayo?" nakakunot ang noo ko habang nakatingin pa rin kay Red.

"Naramdaman ko."

"Ang lakas naman ng pakiramdam mo."

"Nawala ang paningin ko, kaya mas dumoble ang pakiramdam ko. Na confirm naman nang tinanong mo."

Ang dami niyang alam. Kinuha ko na lang ang ballpen sa ibabaw ng table. Tinanggal ko ang takip saka hinawakan ng mahigpit habang ang dulo nito ay nakatapat sa dapat kong lagdaan. Nilapit ko ang dulo ng ballpen sa papel, pero hindi ko ginalaw ang kamay ko para pumirma. Pinagmasdan ko lang ang tinta na unti-unting kumakalat sa ibabaw ng linya na itim. Pumikit ako, bago tuluyan na gumalaw ang kamay ko para pumirma. Binalik ko ulit ang takip ng ballpen. Nilagay ko na rin sa itim na envelope ang folder.

"Tapos na."

"Are you sure, you've finished signing the contract?"

"Hindi."

"What?!" Kumunot ang noo ni Red.

"Joke. Masyado kang praning. Kahit ipakita ko pa sa tauhan mo, meron na talagang pirma ko."

"Good. Bukas na mag-uumpisa ang lesson mo. Dito ka lang din mag-aaral sa bahay."

"Wait! Tungkol nga pala sa halaga na ibibigay mo sa akin. Hindi mo pa sinasabi kung magkano," pranka ko ng tanong.

"I think you did not read the contract properly. The amount you receive is already on the contract near the signed part."

"Sabihin mo na lang. Tinatamad na akong buksan ulit yung envelope."

"Tsk, silly. Ten million, at kung naliliitan ka pa do'n puwede mong dagdagan bago matapos ang kontrata."

Namilog ang labi ko, sabi ko na, puwede talaga akong magpahinga ng ilang taon sa makukuha kong pera kay Red. Puwede na rin siguro akong magnegosyo para hindi ako laging puyat. Nilagay ko ang kamay ko sa chin ko. Pag mayaman talaga parang piso lang sa kanila ang milyon na pera. Parang isang pitik lang ng mga ito nasa harap ko na ang pera kung gugustuhin niya, kaya siguro gustong kuhanin ng ex-girlfriend, dahil buhay na buhay ang babae na 'yon hanggang sa bawian ng hininga may pera itong katabi.

"Gaano nga pala katagal ang pagpapanggap ko?"

Napaiwas ako ng tingin, nukhang magagalit na ata siya.

"Anong silbi ng mga mata mo kung hindi mo binasa ang lahat ng nasa kontrata? Lahat ng tanong mo nandoon. Bakit pa ako nagpakahirap magsulat kung itatanong mo rin naman pala ang lahat dahil sa tinamad kang basahin?!"

Sinong tao ang hindi tatamarin basahin ang nasa kontrata? Nasa benteng kondisyon ata 'yon na sobrang haba ng sentence. Basta kung ano lang ang dinaanan ng mata ko, iyon lang ang alam kong kailangan kong gawin.

"Sagutin mo na lang ng hindi ka namumula." Mukha na kasi itong tocino. Ang puti kasi kaya pag nagalit pati mukha napupuno ng kulay ng dugo sa galit.

"Wala akong nilagay na specific date sa kontrata, although nasabi ko kanina na three months lang, pero hangga't hindi ko nakikitang lugmok sa sakit si Scarlet hindi matatapos ang kontrata. Sa tingin ko naman hindi aabutin ng taon bago ako makapaghiganti ng husto sa kanya."

Pinagmasdn ko ang mukha ni Red. Meron pa palang kayang manloko kahit gwapo na ang boyfriend nila, pero baka naman masama talaga ang ugali ng taong 'to, kaya nagawa ni Scarlet na humanap ng iba. Pero naisip ko din, masama rin naman talaga ang ginawa ni Scarlet, dapat nakipaghiwalay na lang siya kaysa nakita pa ni Red na nagtataksil siya.

"Dito ka titira sa bahay ko. Nabasa mo rin sana ang rules ko sa pansamantalang panunuluyan mo rito."

Napangiwi ako. Hindi ko rin nakita 'yon sa papel. Napapikit ako, baka sumabog na talaga ang bulkan dahil sa sobrang galit.

"You..." Napabuntong-hininga siya, sumuko na lang ata sa katamaran kong magbasa ng kondisyon niya.

"May kalayaan kang maglakad-lakad dito sa loob ng bahay ko, pero huwag na huwag mong pakiki-alaman ang mga gamit ko dito."

"Gaano ba kamahal ang gamit mo at ingat na ingat ka?"

"Each piece of furniture you see is worth one million."

Nasamid ako kahit hindi naman ako umiinom ng tubig, laway lang sapat na para mabilaukan ako sa sobrang OA ng presyo ng mga gamit niya. Ang mura lang naman ng mga gamit na narito kung sa local market lang bibilhin, may alam ako na nagbebenta hindi pa aabot sa one hundred thousand. Tapos pag nabasag, wala lang sa kanya for sure, mayaman e.

"Tapos ka na bang kuwestiyonin ang presyo ng gamit ko sa bahay diyan sa isip mo?"

"Hindi pa."

"What?!"

Napapikit ako. Ang igsi naman ng pasensya niya.

"Nicolas!" biglang tawag niya ng malakas. May humahangos naman na lalaki na lumapit kay Red.

"Sir."

"Dalhin mo na siya sa kwarto niya para magpahinga."

Lumingon ang lalaking tinawag sa pangalang Nicolas. Ngumiti ito sa akin, gwapo rin ang isang 'to, lamang lang si Red sa maraming pera.

"Good evening ma'am."

Maliit na lang akong ngumiti. Parang mas nakakahiya pa sa butler kaysa sa may-ari na hindi kagalang-galang ang suot ko.

"Mauuna na akong pumunta sa kwarto ko. Bantayan mo siyang mabuti hangga't hindi pa kayo nakakarating sa kwarto na nakatalaga sa kanya, baka kung saan pumunta."

Tumayo na si Red at naglakad na parang hindi bulag ang mga mata. Tuwid pa ito kung maglakad, at kabisado ang daan. Hindi rin nabubunggo sa mga gamit na malapit lang sa kanya. Handa na sana akong mamangha, pero naisip ko ulit ang sinabi niya. Ginawa pa akong magnanakaw.

"Excuse me ma'am. Halika na, para makapagpahinga ka na rin." Ngumiti na naman si Nicolas na kita ang mapuputing ngipin nito na pantay-pantay. Nahiya ang toothpaste kong ginagamit na tig-sampong piso.

Tumango na lang ako bilang sagot. Nilahad ni Nicolas ang kamay para sabihin doon ang way papunta ng kwarto ko. Nasa likuran lang ako, at nagmamasid sa nadadaanan namin. Pero daig pa ang may okasyon, may pa red carpet. Sa laki ng bahay, parang ang liit ng tao pag naglalakad, sobrang taas rin ng ceiling, walang second floor, pero sobrang lawak ng loob ng bahay. Parang ang layo rin ng magiging kwarto ko, kanina pa kami lakad ng lakad ng walang hinto.

"Sandali lang." Huminto naman si Nicolas. "Saang banda ang kwarto ni Red?"