Business Trip

ELISHA POV

Tahimik kaming dalawa ni Caden habang binabaybay namin ang daan papuntang Batangas. Akala ko noong una ay sasama ang driver niya, pero nagulat ako nang siya mismo ang nagmaneho ng sasakyan.

“Bakit ikaw ang nagda-drive? Hindi ka ba mapapagod? Malayo ang pupuntahan natin,” tanong ko habang nakatingin sa labas ng bintana.

“Why not? Kaya ko namang mag-drive. Nagpapadrive lang ako kapag pagod ako.”

Napakibit-balikat na lang ako at ipinikit ang aking mga mata. Mahaba pa ang biyahe namin kaya napagpasyahan kong matulog muna. Mukhang sanay naman ang lalaking nasa tabi ko na bumiyahe nang walang kausap.

Pagkagising ko ay nakita ko ang pagkain at kape sa tabi ko.

“Good. Gising ka na rin sa wakas.”

Umayos ako ng upo. “Sorry. Mukhang matagal akong nakatulog.”

“No worries. Kumain ka na.”

“Hindi ko man lang namalayan na huminto pala tayo sa isang lugar,” sabi ko.

“Masyado kang mahimbing matulog para mapansin mong huminto tayo.”

“Thank you,” nakangiti kong sabi bago nagsimulang kumain.

Napatingin ako sa labas ng bintana at napansin kong pumapasok na kami sa isang lugar na pamilyar sa akin kaya napatigil ako sa pagkain.

“May problema ba?”

“Wala. Namiss ko lang ang lugar na ito. Dito kasi ako lumaki,” sagot ko.

“I see. Hindi ko alam.”

“Hindi ka rin naman nagtanong.”

Gabi na nang makarating kami sa hotel.

Ngumiti ang receptionist.

“One reservation for Mr. Guevarra and Ms. Gonzales,” sabi ko. “Separate rooms,” agad kong dagdag.

Tumango ang receptionist.

“Of course.” Tinaasan ako ng kilay ni Caden.

“What now?” tanong ko.

“You thought I'd make you share a room?”

“I've learned never to assume anything around you,” sagot ko.

Napangiti siya. “Well, good. Smart decision.”

 

CADEN POV

Tumayo ako mula sa kama at naglakad papunta sa balkonahe dahil kahit anong pilit ko ay hindi ako makatulog.

May narinig akong mahinang hikbi mula sa katabing balkonahe at nakita ko si Elisha na nakaupo sa sahig habang mahigpit na yakap ang kanyang mga tuhod.

Ngayon ko lang siya nakitang ganoon kalungkot at umiiyak.

Mula nang mag apply siya sa kumpanya at magsimulang magtrabaho para sa akin, palagi ko siyang nakikitang nakangiti. Kahit tambakan ko siya ng trabaho, ni minsan ay hindi ko siya narinig na nagreklamo. Nanatili pa rin siyang positibo.

Bumalik na lamang ako sa loob ng aking silid at nagpasyang hayaan muna siyang mapag-isa.

ELISHA POV

Halos madaling-araw na nang tuluyan akong makatulog, at mabuti na lang ay maaga pa rin akong nagising dahil sigurado akong magagalit ang boss ko kapag na late ako.

Pagdating namin sa construction site, sinalubong kami ng project manager.

Habang pinag-uusapan nila ang timeline ng proyekto, may lumapit sa akin na isang matandang engineer.

“Miss Gonzales,” bati niya na may ngiti. “Nabalitaan ko ang tungkol sa mga magulang mo.”

Ngumiti rin ako. “Matagal na pong nangyari iyon,” sagot ko.

“I’m sure they’re very proud of you.”

“Thank you.”

Pagkasabi ko niyon ay nagpaalam muna ako sandali para pumunta sa restroom dahil ayokong makita nila akong nalulungkot, lalo na kapag napag-uusapan ang tungkol sa mga magulang ko.

CADEN POV

Tahimik kong pinakinggan ang usapan nina Elisha at ng engineer. Nang magpaalam siyang umalis, nilapitan ko ang engineer na kausap niya.

“What happened? Anong nangyari sa mga magulang niya?” tanong ko.

“Namatay ang mga magulang niya sa isang sunog, Sir. Lahat ng itinayo ng pamilya nila ay naiwan sa kanya. Ang tapang ng dalagang 'yan dahil nanatili siyang matatag at hindi sumuko pagkatapos ng nangyari. Siya ang nagdala ng lahat ng responsibilidad na naiwan sa kanya.”

Tumango ako matapos marinig ang kuwento tungkol sa mga magulang ni Elisha. Hindi ko maiwasang maawa sa lahat ng pinagdaanan niya.

****

Gabi na, ngunit naroon pa rin kami sa conference room ng hotel habang tinatapos ang mga dokumentong kailangan namin.

Napansin kong inaantok na si Elisha.

"You can rest now, Elisha,” sabi ko.

“I’m almost done with what I’m doing anyway.”

“You still haven’t had a proper rest since we arrived here. And you woke up early this morning to prepare everything we needed.”

“And you did the same. So we’re no different, Sir.”

Napailing na lang ako sa sinabi niya. Palagi siyang may sagot sa lahat ng sinasabi ko.

Kakaibang babae.

Makalipas ang isang oras, nakita kong isinara na niya ang laptop at inayos ang iba pang dokumento. “I’ll just finish the rest tomorrow.”

“See? Kanina pa kita sinasabihang magpahinga,” sabi ko.

Tumayo siya ngunit bigla siyang nawalan ng balanse. Mabuti na lang at mabilis akong nakapag-react at nasalo ko siya.

Kitang-kita ang kaba sa kanyang mukha nang magtama ang aming mga mata. Gusto kong sabihin sa kanya na hindi niya kailangang magpanggap na laging malakas. Walang masama sa pagiging mahina paminsan-minsan.

Pero may kung anong pumigil sa akin na sabihin iyon. Dahan-dahan ko siyang binitiwan.

“Be careful.”

“T-thank you, Sir,” mahina niyang sabi.

“Goodnight.”