Chapter 1 : The Stranger In The Rain

"Sometimes, fate doesn't knock on your door...

...it crashes into your life."

*********

Hindi kailanman kinailangan ni Dave Salcedo na magtaas ng boses upang iparamdam ang kanyang awtoridad.

Sa mundo ng negosyo, sapat na ang kanyang pangalan upang patahimikin ang isang silid na puno ng mga taong sanay mag-utos.

Ganoon din ang nangyari sa conference room ng Grand Imperial Hotel nang hapong iyon.

Mula sa floor-to-ceiling glass windows ay tanaw ang abalang lungsod, ngunit sa loob ng silid ay tila huminto ang oras. Nakaupo sa magkabilang panig ng mahabang conference table ang mahigit dalawampung executive, investors, at legal consultants. Ilang minuto pa lamang ang lumilipas matapos ang presentasyon ng isang multinational company, ngunit wala ni isa sa kanila ang nangahas magsalita.

Sa pinakadulong bahagi ng mesa ay marahang ipinatong ni Dave ang tasa ng kape.

Hindi siya nagmamadali.

Bahagya niyang iniikot ang tasa gamit ang mga daliri bago dahan-dahang itinaas ang tingin.

"Absolutely not."

Dalawang salita lamang.

Ngunit sapat na iyon upang mawala ang kumpiyansa sa mukha ng investor na kanina lamang ay puno ng ngiti.

"Mr. Salcedo..." maingat nitong umpisa. "I believe we can still negotiate."

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Dave.

"You already wasted fifteen minutes of my time."

Hindi mataas ang kanyang boses.

Hindi rin siya galit.

Subalit bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay tila may bigat na hindi kayang kontrahin ng kahit sino sa silid.

"I don't repeat myself."

Napalunok ang investor.

Saglit niyang nilingon ang mga kasama, umaasang may isa mang sasalo sa kanya.

Wala.

Tahimik na isinara ni Dave ang folder na nasa harapan niya.

"Your proposal doesn't meet my standards."

Hindi na siya nagpaliwanag.

Para sa kanya, tapos na ang usapan.

"If you want to become our business partner..."

Marahan niyang itinulak palayo ang folder.

"...bring me something worth investing in."

Tumayo siya.

"Meeting adjourned."

Parang may hindi nakikitang hudyat.

Kasabay ng kanyang pagtayo ay sabay-sabay ding nagsitayuan ang lahat ng nasa conference room.

"Good afternoon, Mr. Salcedo."

Bahagya lamang siyang tumango bago tuluyang lumabas ng silid.

Nang tuluyang sumara ang p***o sa kanyang likuran, saka lamang nakahinga nang maluwag ang mga naiwan.

"Grabe..."

Mahinang bulong ng isa sa mga executive.

"Ibang klase talaga si Dave Salcedo."

_______

"Boss!"

Halos patakbong lumabas si Michael Ponce mula sa conference room habang pasan ang tablet, planner at tatlong cellphone.

"Teka naman!"

Hindi lumingon si Dave.

Mahahaba ang kanyang hakbang habang tinatahak ang hallway ng hotel.

"Boss!"

"What?"

Napahinto si Michael upang habulin ang sariling hininga.

"Akala ko iiyak na 'yung investor."

"So?"

Napakamot siya sa batok.

"Grabe ka naman."

Huminto si Dave.

Mabagal siyang lumingon.

"Michael."

"Po?"

"Do I look like I care?"

Natigilan ito.

"...Hindi."

"Good."

Nagpatuloy siyang maglakad.

Napailing na lamang si Michael.

"Lord..." bulong niya habang nakasunod.

"Bakit ba ako napunta sa boss na 'to?"

Pagpasok nila sa elevator ay muling namayani ang katahimikan.

Nakatuon ang pansin ni Dave sa mga numerong pababa sa digital panel.

Samantalang si Michael...

Halatang may gustong sabihin.

"Boss."

"Hmm."

"Twenty-seven ka pa lang."

Tahimik.

"Bilyonaryo ka."

Walang reaksyon.

"CEO ka."

Bahagyang tumango si Dave.

"Gwapo ka."

Doon lamang siya napalingon.

"And?"

Napangiti si Michael.

"Sayang."

"Why?"

"Hindi nakakagwapo ang laging nakasimangot."

Saglit siyang pinagmasdan ni Dave.

Pagkatapos ay ibinalik ang tingin sa harapan.

"Bonus."

Biglang kumislap ang mga mata ni Michael.

"Talaga?"

"Binabawasan."

"..."

Halos mapasigaw ito.

"Boss! Hindi ka naman marunong magbiro!"

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ni Dave.

Napakaliit ng ngiting iyon.

Halos hindi mapansin.

Ngunit sapat para mapailing ang kanyang assistant.

"Ayan..."

Mahina siyang natawa.

"May sense of humor ka rin pala."

__________

Pagbukas ng elevator ay bumungad agad sa kanila ang engrandeng lobby ng hotel.

Isa-isang yumuko ang mga empleyado.

"Good afternoon, Mr. Salcedo."

"Good afternoon, sir."

Hindi siya huminto.

Bahagya lamang siyang tumango bilang tugon.

Sanay na siyang ganoon ang eksena sa tuwing dumarating siya.

Ngunit ilang hakbang pa lamang ang kanyang nagagawa nang may isang tanawin ang pumukaw sa kanyang pansin.

Sa may gilid ng lobby, pilit na binubuhat ng isang matandang utility personnel ang malaking kahon ng mga conference materials.

Halata sa nanginginig nitong mga braso na hirap na hirap na ito.

Huminto si Dave.

Napatingin ang lahat.

Lumapit siya sa matanda.

"Kaya pa?"

Nagulat ang matanda.

"S-Sir..."

Hindi na nito naituloy ang sasabihin.

Walang anumang salitang binitiwan si Dave.

Tahimik niyang kinuha ang mabigat na kahon at siya mismo ang nagbuhat patungo sa storage room.

Napamaang ang mga empleyado.

Hindi iyon ang inaasahan nila mula sa CEO na kilalang malamig at istrikto.

Paglabas niya ng storage room ay agad siyang nilapitan ng matanda.

"Maraming salamat po, Sir."

Umiling lamang si Dave.

"Next time..."

Sandali siyang tumingin sa nanginginig nitong mga kamay.

"...humingi na kayo ng tulong."

Tumango ang matanda habang pinipigilan ang luha.

"Opo, Sir."

Habang muli silang naglalakad palabas ng hotel, napatingin si Michael sa kanyang boss.

"Boss."

"What?"

"Alam mo ba kung bakit mahal ka ng employees?"

Hindi siya sumagot.

"Kasi kahit ang sungit mo..."

Napangiti si Michael.

"...hindi ka marunong magbulag-bulagan kapag may nangangailangan."

Hindi na nagsalita si Dave.

Ngunit sa pagkakataong iyon...

Hindi rin niya itinanggi ang sinabi ng kanyang assistant.

_______

Paglabas nila ng hotel, agad silang sinalubong ng mainit na hangin ng hapon.

Nakaabang na sa tapat ng entrance ang itim na Range Rover ni Dave. Mabilis na lumapit ang valet upang buksan ang p***o, ngunit bahagya lamang siyang tumango bilang pasasalamat bago siya mismo ang humawak sa p***o ng sasakyan.

Sanay siyang gawin ang mga simpleng bagay nang walang inaasahang serbisyo.

Kasunod niyang sumakay si Michael habang abala pa rin sa pagtingin sa tablet na hawak nito.

"Boss, confirmed na 'yung meeting sa Singapore next week."

"Move it."

Napalingon si Michael.

"Huh?"

"I'll stay in the Philippines."

"Pero six months nating hinintay 'yon."

"I changed my mind."

Hindi na ito nagtangkang makipagtalo.

Sa loob ng limang taon niyang pagtatrabaho kay Dave, natutunan na niyang walang saysay ang kumbinsihin ang kanyang boss kapag nakapagdesisyon na ito.

Tahimik na umandar ang sasakyan.

Mula sa likurang upuan ay pinagmamasdan ni Dave ang lungsod na unti-unting nilalamon ng makakapal na ulap. Halos hindi na makita ang bughaw na langit.

Parang may paparating na unos.

"Boss."

Hindi siya lumingon.

"Hmm."

"Curious lang ako."

Bahagyang umangat ang isang kilay ni Dave.

"Bakit hanggang ngayon, ayaw mo pa ring tumanggap ng bagong business partner?"

Ilang segundo siyang hindi sumagot.

Patuloy lamang siyang nakatanaw sa labas ng bintana.

Sunod-sunod na gusali ang kanilang nalalagpasan, ngunit tila wala siyang nakikita roon.

"Marami namang gustong makipagsosyo sa Salcedo Group," dugtong ni Michael. "Mas lalaki pa ang kumpanya."

Mabagal na napabuntong-hininga si Dave.

"Trust."

Napakunot-noo si Michael.

"Ha?"

"I don't do business with people I don't trust."

Muling bumalik ang katahimikan.

Napakamot sa ulo si Michael.

"Pero paano mo malalaman kung mapagkakatiwalaan sila kung hindi mo bibigyan ng pagkakataon?"

Napalingon si Dave.

Sa unang pagkakataon mula nang umalis sila sa hotel, seryoso niyang tiningnan ang assistant.

"Some people don't deserve a second chance."

Hindi na muling nagsalita si Michael.

May kakaibang bigat sa tinig ng kanyang boss.

Parang hindi iyon simpleng opinyon.

Parang may kuwentong pilit nitong ibinabaon sa nakaraan.

At alam niyang hindi pa iyon ang tamang oras upang usisain.

Maya-maya'y bahagyang umilaw ang screen ng cellphone ni Dave.

MOM CALLING...

Sa unang pagkakataon nang araw na iyon, bahagyang lumambot ang kanyang ekspresyon.

Kaagad niyang sinagot ang tawag.

"Mom."

"David."

Napapikit siya.

"Ilang beses ko nang sinabi..."

Narinig niya ang mahinang tawa ng ina.

"Ano?"

"Huwag mo akong tawaging David."

"But that's your name."

"It's Dave."

"Sa iba."

Saglit na natahimik si Grace bago muling nagsalita.

"Pero sa akin..."

Bahagya itong natawa.

"...baby boy pa rin kita."

Napailing si Dave habang pinipigilan ang sariling mapangiti.

Hindi nagtagal ang tawag, ngunit sapat na iyon upang mabago ang bigat ng kanyang pakiramdam.

"Kailan ka uuwi?" tanong ng kanyang ina.

"Later tonight."

"Huwag kang magpapagabi."

"Bakit?"

"May niluto akong paborito mo."

Napabuntong-hininga siya.

"You don't have to."

"I know."

Mahinahon ang sagot ni Grace.

"But I want to."

Napatingin si Dave sa bintana.

May mga pagkakataong hindi niya maintindihan kung paano nagagawang maging ganoon kabait ng kanyang ina sa kabila ng pagiging abala niya sa trabaho.

"Okay."

"Drive safely."

"I will."

Pagkababa ng tawag ay ilang segundo siyang nanatiling nakatingin sa cellphone.

Hindi niya namalayang kanina pa pala siya pinagmamasdan ni Michael.

"Boss."

"What?"

"Ang sweet mo pala sa mama mo."

Napairap siya.

"Huwag mo ngang ikalat."

"Bakit?"

"Kasi masisira ang image kong masungit."

Hindi napigilan ni Michael ang malakas na tawa.

"Naku! Kapag narinig 'yan ng board of directors, baka mawalan sila ng respeto sa'yo."

"Bonus."

Biglang natahimik si Michael.

"Huwag na lang pala."

Napailing si Dave.

Minsan ay naiisip niyang mas madaldal pa ang assistant niya kaysa sa sampung tao na pinagsama-sama.

At sa hindi niya maipaliwanag na dahilan...

Sanay na rin siya rito.

Paglabas nila ng siyudad ay unti-unti nang dumilim ang kalangitan.

Makalipas ang ilang minuto, isang malakas na kulog ang umalingawngaw sa himpapawid.

Kasunod noon ang sunod-sunod na patak ng ulan na mabilis ding naging malakas na buhos.

Halos hindi na makita ni Michael ang kalsada kahit todo na ang galaw ng windshield wipers.

"Tsk."

Napabuntong-hininga ito.

"Mukhang uulan nang magdamag."

Tahimik lamang na nakatanaw si Dave sa labas ng bintana.

Hindi niya alam kung bakit, ngunit pakiramdam niya ay may kakaibang bigat ang gabing iyon.

Parang may mangyayaring hindi niya inaasahan.

At hindi siya nagkamali.

Samantala...

Ilang kilometro ang layo sa kanilang kinaroroonan, isang payat na babae ang walang lingon na tumatakbo sa gitna ng malakas na ulan.

Halos hindi na niya maramdaman ang sarili niyang mga paa.

Bawat hakbang ay tila unti-unting kinakain ng pagod, ngunit mas matindi ang takot na nagtutulak sa kanyang magpatuloy.

Basang-basa na ang manipis niyang damit.

Dumikit na sa kanyang balat ang mahabang buhok, habang ang malamig na ulan ay walang tigil na humahampas sa kanyang mukha.

Humihingal siyang napalingon sa likuran.

Nandoon pa rin.

Dalawang itim na SUV.

Hindi man lamang bumabagal.

Patuloy siyang sinusundan.

Nanlaki ang kanyang mga mata nang bumukas ang bintana ng isa sa mga sasakyan.

"Bilisan n'yo!"

sigaw ng isang lalaki.

"Huwag n'yong hayaang makatakas!"

Napahagulhol ang dalaga.

Mas lalo niyang binilisan ang pagtakbo kahit halos mawalan na siya ng balanse.

Hindi na niya alam kung saan siya pupunta.

Hindi na rin niya alam kung gaano na siya katagal na tumatakbo.

Isa lang ang alam niya...

Hindi siya maaaring mahuli.

Hindi ngayon.

Hindi habang may hinihintay pa siyang balikan.

"Ma..."

Mahina niyang usal habang pilit na pinipigilan ang pagluha.

"Kakayanin ko..."

Isang malakas na kulog ang biglang dumagundong sa kalangitan.

Napapikit siya sa takot.

Kasabay niyon ang pagdulas ng kanyang paa sa basang kalsada.

Bahagya siyang napasubsob ngunit agad ding tumayo.

Hindi siya puwedeng huminto.

Hindi pa.

Sa kabilang kalsada...

Tahimik na umaandar ang itim na Range Rover.

Halos wala nang makitang sasakyan sa highway dahil sa lakas ng ulan.

Mahigpit ang pagkakahawak ni Michael sa manibela habang nakatutok ang buong atensyon sa madulas na daan.

"Boss..."

Mahina ang boses nito.

"Ang lakas ng ulan."

Tahimik lang si Dave.

Nakatitig siya sa madilim na kalsadang tinatanglawan lamang ng headlights ng sasakyan.

Makalipas ang ilang segundo...

May kung anong mabilis na aninong tumawid sa harapan nila.

Nanlaki ang mga mata ni Michael.

"Boss!"

Kasabay niyon ay sumigaw siya.

"May tao!"

Agad na napaangat ng tingin si Dave.

Sa loob lamang ng isang iglap...

Isang babaeng basang-basa ang biglang sumulpot sa gitna ng kalsada.

Parang usa na nasilaw sa ilaw ng sasakyan.

Hindi na ito nakakilos.

"What the fu—"

Mariing inapakan ni Michael ang preno.

SKREEEEEEEECH!

Humiyaw ang mga gulong habang dumudulas ang sasakyan sa basang sementadong kalsada.

Mahigpit na napakapit si Dave sa dashboard.

"Michael!"

"I'm trying!"

Ngunit huli na.

Sa kabilang panig...

Napapikit ang babae.

Wala na siyang lakas upang tumakbo.

Mahina siyang napabulong.

"Lord..."

Kasabay ng pagpatak ng kanyang mga luha ay tuluyan niyang ipinikit ang mga mata.

"...tulungan Mo po ako."

THUD!

Parang huminto ang buong mundo.

Natahimik ang paligid.

Maging ang ingay ng ulan ay tila naglaho sa pandinig ni Dave.

Ilang segundo siyang hindi nakagalaw.

Hanggang sa...

"Boss!"

Napabalik siya sa katinuan.

Mabilis niyang binuksan ang p***o ng sasakyan.

Hindi na niya inintindi ang malakas na ulan na agad bumasa sa mamahalin niyang suit.

"Boss, sandali!"

sigaw ni Michael habang nagmamadaling sumunod.

Ngunit tila wala nang naririnig si Dave.

Diretso siyang lumuhod sa gitna ng kalsada.

Sa harapan niya ay nakahandusay ang isang dalagang halos mawalan na ng ulirat.

Marahan niyang hinawi ang basang buhok na tumatakip sa mukha nito.

At sa unang pagkakataon...

Natigilan siya.

Parang may mahigpit na kamay na kumuyom sa kanyang dibdib.

Hindi.

Imposible.

Hindi maaari.

Hindi siya maaaring magkamali.

"..."

Mariin siyang napapikit.

Magkahawig lang sila.

Iyon lang iyon.

Walang ibang paliwanag.

"Boss?"

Lumapit si Michael habang hinihingal.

"Buhay pa ba siya?"

Hindi agad sumagot si Dave.

Agad niyang kinapa ang pulso ng babae.

Mahina.

Ngunit may tibok.

"She's alive."

Napabuntong-hininga si Michael.

"Thank God..."

Hindi pa man sila tuluyang nakakahinga ay isang malakas na ugong ng makina ang narinig nila mula sa likuran.

Sabay silang napalingon.

Dalawang itim na SUV.

Tahimik itong nakahinto ilang metro ang layo.

Naka-on lamang ang headlights.

Walang bumababa.

Walang nagsasalita.

Para lamang silang... nagmamasid.

Bahagyang naningkit ang mga mata ni Dave.

May kung anong kakaiba.

May kung anong hindi tama.

Hindi maalis ni Dave ang tingin sa dalawang SUV na nakahinto sa di kalayuan.

Walang bumababa.

Walang nagtatangkang lumapit.

Ngunit sapat na ang paraan ng pagkakatitig ng mga ilaw ng sasakyan upang maramdaman niyang hindi iyon ordinaryong pagkakataon.

Para silang naghihintay.

O... sinusukat kung ano ang susunod niyang gagawin.

"Boss..."

Mahinang tawag ni Michael.

"Parang..."

"I know."

Hindi na nito itinuloy ang sasabihin.

Hindi man niya kilala ang babaeng nakahandusay sa kanyang harapan, malinaw sa kanyang isip na may tumutugis dito.

At ang mga lalaking nasa loob ng SUV ang pinakamalakas na posibilidad.

Ilang segundo silang nagkatitigan.

Hanggang sa unti-unting umurong ang dalawang sasakyan.

Walang babala.

Walang ingay.

Pagkaraan ng ilang sandali ay mabilis na silang nag-U-turn at tuluyang nawala sa gitna ng malakas na ulan.

Napakunot-noo si Michael.

"Boss... bakit sila umalis?"

Hindi agad sumagot si Dave.

Kung sila ang humahabol sa babae...

Bakit bigla silang umatras?

Hindi ba't iyon ang pagkakataong pinakamadali sana nilang makuha ang pakay nila?

Maliban na lang kung...

Ayaw nilang makita.

O may isang taong mas kinatatakutan sila.

"Michael."

"Po?"

"Plate number."

Agad na tumingin si Michael sa papalayong sasakyan.

Ngunit huli na.

Tinakpan ng putik ang plaka ng dalawang SUV.

"Damn..."

Mariin niyang kinuyom ang kamao.

Samantala...

Bahagyang gumalaw ang mga daliri ng babae.

Napayuko si Dave.

Mahina itong napapailing habang tila nakikipaglaban sa bangungot.

"H-Huwag..."

Halos hindi marinig ang kanyang tinig.

Lumapit pa si Dave upang mas marinig ang sinasabi nito.

"Please..."

Sunod-sunod ang mabilis nitong paghinga.

"Huwag..."

Isang luha ang dahan-dahang dumaloy mula sa sulok ng kanyang mata.

"...si Mama..."

Parang may kung anong kumurot sa dibdib ni Dave.

Hindi niya alam kung bakit.

Ngunit kitang-kita niya ang takot sa mukha ng dalaga.

Hindi iyon takot na gawa-gawa lamang.

Takot iyon ng isang taong alam na maaaring iyon na ang huling gabi ng kanyang buhay.

Muling nawalan ng malay ang babae.

Tahimik siyang pinagmasdan ni Dave.

Hindi niya kilala ang babaeng ito.

Hindi niya alam ang pangalan nito.

Hindi rin niya alam kung anong problema ang pinasok nito.

Pero isang bagay ang sigurado.

Hindi niya ito maaaring iwan sa gitna ng kalsada.

"Boss."

Napatingin siya kay Michael.

"Kailangan na nating umalis."

Hindi na siya nagdalawang-isip.

Maingat niyang isinukbit ang isang braso sa likod ng dalaga at dahan-dahang binuhat ito.

Napakagaan nito.

Halos parang wala itong timbang.

Mas lalo lamang siyang napakunot-noo nang maramdaman ang halos nagyeyelong katawan ng babae.

Agad niyang hinubad ang sariling coat at ibinalot iyon sa nanginginig na dalaga.

"Wala na siyang init sa katawan."

Mahinang sabi ni Michael.

"Let's move."

Mabilis silang sumakay sa sasakyan.

Habang maingat na inihihiga ni Dave ang babae sa likurang upuan, agad namang dinampot ni Michael ang cellphone.

Isang tawag lamang ang ginawa nito.

"Doc. Russell!"

Halos mapalakas ang kanyang boses.

"Emergency!"

"Ano'ng nangyari?"

tanong ng doktor sa kabilang linya.

"May babaeng nasugatan."

"Is she breathing?"

"Yes."

"Good."

Narinig nila ang tunog ng mga gamit na tila inihahanda sa kabilang linya.

"Five minutes.I'll prepare everything."

Naputol ang tawag.

Muling pinaandar ni Michael ang sasakyan.

Tahimik silang binagtas ang madilim na highway.

Tanging ang malakas na ulan at tunog ng makina ang maririnig sa loob ng sasakyan.

Samantalang si Dave...

Hindi maalis ang tingin sa babaeng walang malay.

Basang-basa ang mahabang buhok nito.

Maputla ang labi.

May manipis na sugat sa noo na patuloy na dinadaluyan ng dugo.

Ngunit hindi iyon ang gumugulo sa isip niya.

Kundi ang mukha nito.

Mariin siyang napapikit.

Pitong taon na.

Pitong taon na niyang pilit ibinabaon ang alaalang iyon.

Isang alaalang ayaw na niyang balikan kailanman.

"Boss..."

Mahinang tawag ni Michael.

"Hmm?"

"Nakakatakot."

"Ano?"

"Yung tingin ng mga lalaking nasa SUV."

Saglit siyang tumahimik.

"Parang..parang ayaw nilang mabuhay ang babaeng 'to."

Mabagal na ibinalik ni Dave ang tingin sa walang malay na dalaga.

Hindi niya alam kung sino ito.

Hindi niya alam kung bakit ito hinahabol.

Ngunit habang pinagmamasdan niya ang payapang mukha nito...

May isang desisyon na siyang ginawa.

Anuman ang tinatakbuhan ng babaeng ito...

Sisiguraduhin niyang magiging ligtas ito.

Kahit hindi pa niya alam...

Na ang gabing iyon...

Ang ulan...

At ang estrangherang nakahiga sa kanyang sasakyan...

Ang tuluyang babago sa takbo ng kanyang buhay.