ANG LIHIM SA LIKOD NG NGITI

KABANATA 7

Hindi mapakali si Sebastian buong gabi.

Nasa loob siya ng kanyang silid, nakaupo sa gilid ng kama habang hawak ang isang baso ng whiskey. Paulit-ulit niyang naaalala ang mukha ni Althea nang pag-usapan nila si Daniel.

May lungkot sa mga mata nito na pilit nitong itinatago.

Hindi niya alam ang buong kuwento, pero sapat na ang mga nalaman niya para maintindihan kung gaano kasakit ang pinagdaanan ng babae.

Kinuha niya ang phone at binuksan ang contact ni Althea.

Ilang beses niyang pinag-isipan kung tatawagan ba niya ito. Gusto niyang siguraduhing maayos ang kalagayan nito, pero ayaw rin niyang magmukhang mapilit.

Sa huli, nagpadala na lamang siya ng mensahe.

Sebastian Villareal:

I hope you're doing okay tonight. Don't let the past steal your peace.

Ilang minuto ang lumipas bago niya natanggap ang sagot.

Althea Monteverde:

Thank you, Sebastian. I'm trying.

Napangiti siya nang bahagya.

Sebastian Villareal:

That's enough for now. Get some rest.

Hindi na siya naghintay ng sagot. Inilapag niya ang phone at muling sumandal sa kama.

Hindi niya alam kung kailan nagsimula ang lahat, pero malinaw na sa kanya ang isang bagay.

Hindi na ordinaryong empleyado lamang si Althea sa kanyang paningin.

---

Kinabukasan, dumating si Althea sa opisina nang mas maaga kaysa dati.

Sinubukan niyang maging normal. Naglagay siya ng kaunting lipstick, inayos ang buhok, at ngumiti sa mga kasamahang nakasalubong.

“Good morning, girl!”

Nakita niya si Denise na may hawak na sandwich at kape.

“Good morning.”

“Much better! At least may ngiti ka na ngayon.”

“Hindi naman ako laging malungkot.”

“Hindi nga. Pero kahapon, parang gusto mong umuwi at magtago sa ilalim ng kumot.”

Napatawa si Althea.

“I'm fine. Nag-message lang si Sebastian kagabi.”

Biglang lumaki ang mga mata ni Denise.

“Excuse me? Nag-message ang CEO?”

“Concern lang siya.”

“Concern? Ano bang sinabi?”

Ipinakita ni Althea ang mensahe.

Binasa iyon ni Denise at ngumiti nang malapad.

“Girl, hindi ko alam kung paano mo pa matitiis ang kilig mo.”

“Tumigil ka nga. Baka may makarinig.”

“Okay, fine. Pero aminado ka bang special ang treatment niya sa'yo?”

Hindi nakasagot si Althea.

Dahil kahit ayaw niyang aminin, alam niyang may kakaiba nga sa paraan ng pakikitungo ni Sebastian sa kanya.

---

Bandang alas-diyes, ipinatawag si Sebastian sa isang meeting kasama ang mga department heads. Kasama rin si Althea dahil kailangan nilang i-present ang progress ng campaign.

Habang ipinapaliwanag niya ang bagong marketing strategy, napansin niyang nakatingin sa kanya si Sebastian.

Hindi ito ang unang pagkakataon na nangyari iyon, pero iba ang epekto ngayon.

“That's a good proposal,” sabi ni Sebastian. “I want the team to follow this direction.”

“Thank you, sir.”

“Miss Monteverde, can you stay after the meeting? I need to discuss something with you.”

Tumango siya.

Nang matapos ang meeting, isa-isang lumabas ang mga empleyado. Naiwan si Althea sa conference room.

“May kailangan po ba kayong baguhin sa presentation?”

“Not about the presentation.”

Umupo si Sebastian sa kabilang upuan.

“May itatanong sana ako, pero you don't have to answer if you're uncomfortable.”

“Okay, sir.”

“Did Daniel ever threaten you?”

Napatingin siya rito.

“Why would you ask that?”

“Because I saw him outside the building last night.”

Napatayo si Althea.

“What?”

“I didn't approach him. I just noticed that he was watching us from a distance.”

Biglang nanlamig ang mga kamay niya.

“Are you sure it was him?”

“I'm certain.”

Napaupo siyang muli.

“Hindi ko alam kung bakit niya ginagawa iyon.”

“Has he been contacting you frequently?”

Tumango siya.

“Several times. I blocked his numbers, pero palagi siyang nakakahanap ng paraan para makatawag.”

Bahagyang sumeryoso ang mukha ni Sebastian.

“Have you told anyone about this?”

“Denise knows.”

“Good. Keep a record of his messages and calls. If he continues bothering you, don't hesitate to report it.”

“I'm trying not to make this a big deal.”

“Althea, your safety is important. You don't have to tolerate unwanted attention just because you know him.”

Napayuko siya.

“Thank you.”

“I'm serious.”

Tumingin siya rito at nakita ang tunay na pag-aalala sa mga mata nito.

Sa pagkakataong iyon, hindi niya naramdaman na boss niya ang kausap niya.

Isang taong nag-aalala lamang sa kanya.

---

Pagkatapos ng meeting, nagpasya si Althea na dumaan muna sa pantry. Kailangan niyang huminga at ayusin ang kanyang isip.

Habang kumukuha siya ng tubig, dumating si Adrian.

“Hey. You look serious.”

“Just thinking.”

“About the campaign?”

“Something personal.”

Tumango si Adrian.

“Okay. I won't pry.”

Napangiti siya. “Thanks.”

“By the way, I checked the schedule for our next presentation. We might need to visit the client next week.”

“Really? That's good.”

“Yeah. I was thinking we could prepare the materials together.”

“Sure. Just send me the details.”

Habang nag-uusap sila, may dumating na mensahe sa phone ni Althea.

Unknown Number:

I know you're with him. We need to talk.

Nawala ang ngiti niya.

“Althea? Are you okay?”

Mabilis niyang isinara ang screen.

“I'm fine. I just need to get back to work.”

Hindi na nagtanong si Adrian.

Ngunit bago pa siya makalabas ng pantry, nakita niya si Sebastian na papalapit.

“Mr. Reyes,” bati nito.

“Good afternoon, sir.”

Tumingin si Sebastian kay Althea.

“Miss Monteverde, can I speak with you?”

“Yes, sir.”

Nagpaalam si Adrian at umalis.

Nang silang dalawa na lamang ang natira, nagsalita si Sebastian.

“Was that him again?”

Hindi na niya kailangang itanong kung sino ang tinutukoy nito.

Tumango siya.

“May message na naman?”

“Yes.”

“Do you want me to contact security?”

Umiling siya.

“Not yet. I can handle this.”

Matagal siyang tinitigan ni Sebastian bago tumango.

“Alright. But don't face this alone.”

---

Kinagabihan, habang naghahanda nang umuwi si Althea, nakatanggap siya ng tawag mula kay Denise.

“Althea, nasaan ka na?”

“Papunta na sa lobby. Bakit?”

“Nasa labas ako. Hihintayin kita. Sabay na tayong umuwi.”

“Okay. See you.”

Pagdating niya sa lobby, nakita niya si Denise na nakatayo malapit sa entrance.

Pero hindi lang ito ang nakita niya.

Sa kabilang bahagi ng kalsada, nakasandal si Daniel sa isang sasakyan.

Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ngumiti ito.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Althea.

“Denise…”

Sinundan ng kaibigan niya ang direksiyon ng tingin niya.

“Siya ba 'yon?”

Tumango si Althea.

“Don't worry. Nandito ako.”

Muling tumingin si Althea sa labas.

Sa pagkakataong iyon, lumapit si Daniel sa entrance.

“Althea! Please, just five minutes.”

“Daniel, sinabi ko na sa'yo na ayoko kang kausapin.”

“Hindi ako aalis hangga't hindi mo ako pinakikinggan.”

“Then that's your problem. Hindi mo puwedeng pilitin ang isang taong ayaw makipag-usap sa'yo.”

Lumapit si Denise sa tabi niya.

“Sir, please leave her alone.”

Ngunit hindi pinansin ni Daniel ang babae.

“Althea, may kailangan akong sabihin sa'yo tungkol sa nangyari noon.”

Napakunot ang noo niya.

“Wala na akong pakialam.”

“Hindi mo pa alam ang buong katotohanan.”

Napatigil siya.

“Ano'ng ibig mong sabihin?”

Bago pa makasagot si Daniel, may isang pamilyar na boses na narinig nila.

“Is there a problem here?”

Lumingon silang lahat.

Si Sebastian iyon.

Lumapit ito at tumayo sa tabi ni Althea.

“Sir,” bati ni Daniel.

“Mr. Reyes, I believe you've been asked to leave her alone.”

“Personal matter po namin ito.”

“Then settle it only if she agrees to talk to you.”

Napatingin si Daniel kay Althea.

“Please. Just hear me out. Hindi mo alam ang lahat.”

Nanginginig ang kamay ni Althea.

“Then tell me. Ano pa ba ang kailangan kong malaman?”

Saglit na natahimik si Daniel bago nagsalita.

“Hindi ko ginusto ang nangyari sa atin. May dahilan kung bakit kita iniwan noon.”

Napatitig si Althea sa kanya.

“Anong dahilan?”

Ngunit hindi sumagot si Daniel.

Sa halip, tumingin ito kay Sebastian at bahagyang ngumiti.

“Maybe you should ask your CEO about the Villarejo account.”

Nakunot ang noo ni Sebastian.

“What's that supposed to mean?”

“Soon, you'll understand.”

Pagkatapos ay umatras si Daniel at tuluyang umalis.

Naiwan si Althea na puno ng tanong.

“Sebastian,” tawag niya.

Tumingin ito sa kanya.

“Do you know what he's talking about?”

Hindi agad nakasagot ang CEO.

Sa unang pagkakataon, may nakita si Althea na kakaibang ekspresyon sa mukha nito.

Parang may bagay itong naalala.

Parang may lihim na ayaw nitong mabuksan.

“Althea,” mahinang sabi ni Sebastian.

“What is the Villarejo account?”

Huminga nang malalim ang lalaki.

“It's something from my family's past.”

At sa sandaling iyon, napagtanto ni Althea na maaaring mas malalim ang koneksiyon ng nakaraan niya sa buhay ni Sebastian kaysa sa inaakala niya.