ANG PAGBABALIK NG NAKARAAN

KABANATA 5

Maagang pumasok si Althea sa opisina kinabukasan. Kahit ilang araw pa lamang ang nakalilipas mula nang maging mas malapit sila ni Sebastian, hindi niya maikakailang may nagbago na sa pagitan nila.

Hindi na lamang siya basta empleyadong nakikipag-usap sa kanyang CEO. May mga sandaling naiisip niya ang mga mensahe nito, ang mga ngiti nito, at ang paraan ng pagtawag nito sa kanyang pangalan.

“Good morning, Althea!”

Napalingon siya. Si Adrian iyon, may hawak na dalawang kape.

“Good morning.”

“Coffee?”

“Para sa akin?”

“Of course. I remembered you like it with less sugar.”

Napangiti siya. “Thank you. That's sweet of you.”

“Just trying to be a good colleague.”

Kinuha ni Althea ang kape. Hindi niya napansin ang bahagyang pag-angat ng kilay ni Denise na nakaupo sa kabilang mesa.

“Wow. May pa-coffee na,” bulong ni Denise nang makalayo si Adrian.

“Libre lang naman.”

“Hindi ko sinabing may bayad.”

“Denise!”

Tumawa ang kaibigan niya. “Sige na. Hindi na ako makikialam.”

---

Bandang alas-nuwebe, ipinatawag si Althea sa opisina ni Sebastian.

Pagpasok niya, abala ito sa pagbabasa ng ilang dokumento.

“Good morning,” bati niya.

“Good morning, Althea. Come in.”

Inilapag niya sa mesa ang folder na dala niya.

“Here's the revised campaign proposal, Sebastian.”

Napatingin ang lalaki sa kanya nang marinig ang paggamit niya sa pangalan nito.

“Sebastian?”

Bahagyang namula ang pisngi niya. “You told me I don't have to call you sir outside the office.”

“We're inside the office now.”

Napakagat-labi siya. “Sorry. I mean, sir.”

Napangiti si Sebastian.

“I'm just teasing you. Sit down.”

Umupo siya at nagsimula silang talakayin ang proposal. Ilang beses itong nagbigay ng suhestiyon, ngunit karamihan sa mga ideya niya ay nagustuhan nito.

“This is good, Althea. You've improved it.”

“Thank you. I worked on it last night.”

“You should be proud of yourself.”

“I'm just doing my job.”

“That's what I like about you. You never underestimate the value of hard work.”

Napatingin siya rito. May kakaibang lambot sa mga mata ni Sebastian.

“Thank you,” mahina niyang sagot.

Sandaling natahimik ang dalawa.

“Are you free this Saturday?” tanong nito.

Napakunot ang noo niya. “For work, sir?”

“Not exactly.”

“I'm sorry?”

“There's a company event. I'd like you to attend.”

“Is it required?”

“Not necessarily. But I would appreciate it if you came.”

Hindi agad nakasagot si Althea.

“Okay. I'll try to attend.”

“Good. I'll see you there.”

Paglabas niya sa opisina, hindi niya maiwasang mapangiti.

---

Lumipas ang ilang oras. Nasa pantry si Althea kasama si Denise nang makatanggap siya ng tawag mula sa hindi pamilyar na numero.

“Hello?”

“Althea?”

Nanlamig ang buong katawan niya nang marinig ang boses sa kabilang linya.

Matagal na niyang hindi naririnig ang boses na iyon.

“Hello? Sino 'to?”

“It's me. Daniel.”

Biglang nawala ang ngiti sa kanyang mukha.

Daniel.

Ang lalaking minsang pinagkatiwalaan niya ng buong puso. Ang lalaking nangakong hindi siya sasaktan, pero siya rin ang dahilan kung bakit natuto siyang matakot magmahal muli.

“Where did you get my number?” malamig niyang tanong.

“Althea, please. Can we talk?”

“Wala tayong dapat pag-usapan.”

“It's been a long time. I just want to know how you've been.”

“I'm fine. Goodbye.”

Pinatay niya ang tawag bago pa ito makapagsalita.

Napansin ni Denise ang pagbabago sa mukha niya.

“Hey, what's wrong?”

Umiling si Althea. “Wala.”

“Althea, I know that face. Sino 'yon?”

Hindi siya agad sumagot.

“Si Daniel,” mahina niyang sabi.

Nanlaki ang mga mata ni Denise.

“Your ex?”

Tumango siya.

“Bakit siya tumatawag?”

“I don't know. Gusto raw makipag-usap.”

“After everything he did?”

Napabuntong-hininga si Althea. “I don't want to remember him.”

Hinawakan ni Denise ang kamay niya.

“You don't owe him anything. Remember that.”

Tumango siya, ngunit hindi maalis sa isip niya ang biglaang pagbabalik ng lalaking matagal na niyang pilit kinakalimutan.

---

Kinahapunan, napansin ni Sebastian na tahimik si Althea habang nasa meeting. Hindi ito gaanong nakikilahok sa talakayan at ilang beses pang napatingin sa phone nito.

Nang matapos ang meeting, pinahintulutan niyang makalabas ang lahat maliban kay Althea.

“Is everything okay?” tanong niya.

Napatingin ito sa kanya. “Yes, sir.”

“You don't look okay.”

“I'm just tired.”

“Is it work-related?”

Umiling siya.

“Then what's bothering you?”

Napabuntong-hininga si Althea. “Nothing important. I can handle it.”

Hindi na siya pinilit ni Sebastian.

“Alright. But if you need anything, you can talk to me.”

“Thank you, sir.”

Tumango ito at hinayaan siyang umalis.

Nang makalabas si Althea, napaisip si Sebastian. Gusto niyang malaman kung sino ang dahilan ng biglang pagbabago ng kilos nito, pero alam niyang wala siyang karapatang pilitin itong magkuwento.

---

Sabado ng gabi, ginanap ang company event sa isang marangyang hotel. Dumalo ang ilang executives, business partners, at piling empleyado.

Suot ni Althea ang isang simpleng itim na dress na hanggang tuhod. Hindi siya sanay sa mga ganitong pagtitipon, pero pinilit niyang maging komportable.

“Althea!”

Napalingon siya kay Denise na nakasuot ng eleganteng blue dress.

“Ang ganda mo!” sabi nito.

“Mas maganda ka.”

“Stop it. Tonight, enjoy lang tayo. Walang trabaho at walang stress.”

Tumawa si Althea.

Ilang sandali pa ay nagsimula nang dumating ang mga executives. Nasa gitna ng bulwagan si Sebastian, nakasuot ng itim na suit. Maraming babae ang lumalapit dito para bumati at makipag-usap.

Nang makita nito si Althea, bahagya itong ngumiti at lumapit.

“You came.”

“I said I would try.”

“And I'm glad you did.”

“Good evening, sir.”

“Good evening, Althea.”

Iniabot nito ang isang kamay.

“May I have this dance?”

Nagulat siya. “Sir?”

“Just one dance. Unless you don't want to.”

Tumingin siya sa kamay nito. Saglit siyang nag-alinlangan bago niya tinanggap iyon.

Dahan-dahan silang pumunta sa dance floor.

Habang tumutugtog ang malumanay na musika, inilagay ni Sebastian ang isang kamay sa kanyang baywang. Maingat ang pagkakahawak nito, tila hinihintay ang kanyang pahintulot sa bawat kilos.

“Relax,” bulong nito.

“I'm trying.”

“Look at me.”

Itinaas niya ang mukha at sinalubong ang mga mata nito.

For a moment, the noise around them seemed to disappear.

“Beautiful evening,” sabi ni Sebastian.

“Because of the event?”

Umiling ito nang bahagya.

“Because you're here.”

Hindi nakasagot si Althea. Ramdam niya ang mabilis na tibok ng kanyang puso.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, may isang boses na narinig sa likuran nila.

“Althea?”

Napatigil siya sa pagsayaw.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Nakatayo roon ang isang lalaking matagal na niyang hindi gustong makita.

Si Daniel.

“Daniel…” bulong niya.

Ngumiti ito na para bang walang nangyari sa nakaraan nila.

“It's been a long time.”

Nawala ang kulay sa mukha ni Althea. Unti-unti niyang inalis ang kamay sa pagkakahawak ni Sebastian.

Napansin ni Sebastian ang biglang pagbabago ng kilos niya.

“Do you know him?” tanong nito.

Hindi agad nakasagot si Althea.

Lumapit nang kaunti si Daniel.

“Can we talk? Just the two of us?”

Bago pa makasagot si Althea, mahinahong nagsalita si Sebastian.

“She doesn't seem comfortable talking to you.”

Napatingin si Daniel sa CEO.

“And you are?”

“Sebastian Villareal.”

Saglit na nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Daniel nang marinig ang pangalan nito.

“Ah. The CEO.”

Tumayo nang mas malapit si Sebastian sa tabi ni Althea.

“Is there a problem?”

Ngumiti si Daniel, ngunit halatang pilit iyon.

“None at all. I just came to see someone I used to know.”

Tumingin siya kay Althea.

“I'll see you around.”

Pagkaalis ni Daniel, nanatiling tahimik si Althea. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang lahat.

“Althea,” mahinang tawag ni Sebastian.

Tumingin siya rito.

“Who is he?”

Napayuko siya.

“Someone from my past.”

“Someone who hurt you?”

Hindi siya nakasagot. Ngunit sapat na ang katahimikan niya para maintindihan ni Sebastian.

Hindi na ito nagtanong pa. Sa halip, marahan nitong hinawakan ang kanyang kamay.

“You don't have to tell me anything you're not ready to share.”

Napatingin siya sa kamay nitong nakahawak sa kanya.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, may isang taong hindi siya pinipilit magsalita.

At sa kabila ng takot na muling masaktan, gusto niyang manatili sa tabi nito.

Ngunit sa kabilang bahagi ng bulwagan, nakatingin si Daniel sa kanilang dalawa.

May bahagyang ngiti sa kanyang labi.

Hindi pa tapos ang lahat.

Dahil bumalik siya hindi para basta mangamusta, kundi para bawiin ang babaeng minsan niyang binitawan.